Χορεύοντας με τους Γκρίζους Λύκους

Αλλάζει το τουρκικό πολιτικό σκηνικό με την είσοδο στη βουλή του κόμματος της Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ) του Ντ. Μπαχτσελί. Ο ηγέτης του ιστορικού κόμματος της τουρκικής άκρας Δεξιάς κεφαλαιοποίησε τη δυσαρέσκεια εκείνων των ψηφοφόρων που θεωρούσαν ότι η πολιτική του Ερντογάν έχει γίνει πολύ φιλοδυτική και ελαστική έναντι «τρομοκρατών», όπως το ΡΚΚ, και μειονοτήτων. Το κόμμα ιδρύθηκε από τον συνταγματάρχη Αλπασάν Τουρκές, ο οποίος κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ηγέτης του παντουρκικού κινήματος και υποστήριζε τη χιτλερική Γερμανία, με αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια από το Βερολίνο. Οι παντουρκιστές έτρεφαν την ελπίδα πως μια νίκη των ναζί θα επέτρεπε στην Τουρκία να προσαρτήσει τις περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης που είχαν τουρκογενή πληθυσμό. Αντιγράφοντας τις πρακτικές των ναζί, η CIA χρησιμοποιούσε τις παντουρκικές οργανώσεις, για να υποδαυλίζει τα αντισοβιετικά αισθήματα των μουσουλμανικών μειονοτήτων στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης.

Η παραστρατιωτική οργάνωση "Γκρίζοι Λύκοι", που αποτελούσε την ένοπλη πτέρυγα του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, είναι ουσιαστικά παρακλάδι του Τμήματος Ειδικού Πολέμου το οποίο ιδρύθηκε από το ΝΑΤΟ για να διεξάγει ανταρτοπόλεμο στα μετόπισθεν σε περίπτωση σοβιετικής επίθεσης. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 λειτουργούσαν 34 στρατόπεδα με 100.000 εκπαιδευόμενους κομάντος των Γκρίζων Λύκων ενώ παράλληλα εισχώρησαν σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής και κατέλαβουν καίριες θέσεις απ' όπου πλέκουν μέχρι σήμερα τον γνωστό ιστό ανάμεσα στην πολιτική, το παρακράτος και το οργανωμένο έγκλημα.

Οι Γκρίζοι Λύκοι θεωρούνται υπεύθυνοι για βομβιστικές επιθέσεις και δολοφονίες εκατοντάδων πολιτών στην Τουρκία, περιλαμβανομένων δημοσίων υπαλλήλων, δημοσιογράφων, φοιτητών συνδικαλιστών και Κούρδων. Διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο σε τρία πραξικοπήματα στην Τουρκία, στις 27 Μαΐου 1967, στις 12 Μαρτίου 1971 και στις 12 Σεπτεμβρίου 1980.
Το ΜΗΡ υποστηρίζει ότι τα ξένα ιδιωτικά κεφάλαια υπαγορεύουν στην Τουρκία την οικονομική πολιτική της, τάσσεται κατά της ένταξης στην Ε.Ε. και της εξάρτησης από τις ΗΠΑ και προτείνει τη μεταφορά του κέντρου βάρους της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στην Κεντρική Ασία, τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή.