Διάσπαση του Ιράκ εισηγούνται τώρα οι ΗΠΑ

Καθώς η στρατηγική της αποστολής ενισχύσεων στο Ιράκ δεν φέρνει σημαντικά αποτελέσματα, παρά μόνο περισσότερες αμερικανικές απώλειες, μια παλαιότερη ιδέα κάνει την επανεμφάνισή της στις ΗΠΑ, κυρίως στο Κογκρέσο, τον Τύπο και τα πανεπιστήμια: η διάσπαση του Ιράκ σε τρία τμήματα.
Από τους πρώτους που πρότειναν την ιδέα της διάσπασης του Ιράκ σε σιιτικό, σουνιτικό και κουρδικό τμήμα ήταν ο γερουσιαστής των Δημοκρατικών κ. Τζόζεφ Μπίντεν όταν, μετά την πολιορκία της Φαλούτζα και το σκάνδαλο του Αμπού Γκραΐμπ, άρχισε να γίνεται κατανοητό ότι το περίφημο «αποστολή εξετελέσθη» του προέδρου Μπους ήταν απλώς μια ευχή. Χθες κυκλοφόρησε νέα μελέτη, γραμμένη από τον Εντουαρντ Τζόζεφ της Σχολής Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς και τον Μάικλ Ο'Χάνλον του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς, η οποία προτείνει τη διάσπαση του Ιράκ. Οι δύο πανεπιστημιακοί γράφουν ότι «ίσως πλησιάζει ο καιρός όπου η μοναδική ελπίδα για την ύπαρξη ενός σταθερού Ιράκ είναι η διάσπασή του».
Κάτι παρεμφερές πρότεινε πρόσφατα και ο δημοσιογράφος Τόμας Φρίντμαν των New York Times, τονίζοντας ότι από το 1991 οι κουρδικές περιοχές είναι αυτόνομες. Η πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης μέχρι σήμερα είναι να υποστηρίζει ένα ισχυρό κεντρικό κράτος. Ωστόσο, η έλλειψη προόδου σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο ανάγκασε πολλούς, όπως την επιτροπή Μπέικερ - Χάμιλτον και τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, να προτείνουν αλλαγή στρατηγικής: εμπλοκή της διπλωματίας, των περιφερειακών δυνάμεων όπως το Ιράν, και βεβαίως της Ε.Ε. και της Ρωσίας.
Σύμφωνα με την πρόταση Τζόζεφ - Ο'Χάνλον το Ιράκ θα διαιρεθεί σε τρία κυρίως τμήματα και το κάθε ένα θα αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης και της ασφάλειάς του. «Η δημιουργία μιας τέτοιας δομής ίσως αποδειχθεί δύσκολη και ριψοκίνδυνη, όμως αν συγκριθεί με τις εναλλακτικές λύσεις -συνεχίζουμε να επιτηρούμε έναν εθνικο-θρησκευτικό εμφύλιο ή αποχωρούμε και κλιμακώνεται ο εμφύλιος- τότε οι κίνδυνοι από τη διάσπαση γίνονται ευκολότερα αποδεκτοί», αναφέρεται στη μελέτη. Οι δύο συντάκτες θεωρούν απαραίτητη τη συμφωνία των σημαντικών πολιτικών κομμάτων του Ιράκ και παραδέχονται ότι θα υπάρξουν σημαντικές «εθελοντικές» μετακινήσεις πληθυσμών. Στο ίδιο το Ιράκ σημαντική μερίδα της σιιτικής πλειοψηφίας υποστηρίζει τη δημιουργία αυτόνομων περιοχών, οι Κούρδοι δεν διαπραγματεύονται την αυτονομία τους και ονειρεύονται ανεξαρτησία, ενώ οι σουνίτες και τα σουνιτικά κράτη του Κόλπου βλέπουν το ενδεχόμενο με τρόμο.