Τουρκική Αεροπορία και Εναέριος Ανεφοδιασμός

Ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα του ΕΜΠΑΕ 2006-2010 που δυστυχώς βρίσκεται σε χαμηλή προτεραιότητα, είναι η απαίτηση της ΠΑ για 4 αεροσκάφη Eναέριου Ανεφοδιασμού Καυσίμου (ΑΑR), που αναμένεται να ενισχύσει κυρίως την αυτονομία των Mirage 2000-5. Η Τουρκική Αεροπορία έχει αποκτήσει σημαντικό προβάδισμα στο τομέα αυτό καθώς διαθέτει 7 KC-135R (μεταφορική ικανότητα καυσίμων 110 τόνων και ακτίνα δράσης 5.500 km), τα οποία της παρέχουν σημαντικά πλεονεκτήματα σε μια σειρά αποστολών όπως:

1. Διείσδυση: Ιδιαίτερα σε αποστολές βαθείας διείσδυσης, «συμπληρωματικοί» ανεφοδιασμοί λίγο μετά την απογείωση, όπου έχουμε αυξημένη κατανάλωση καυσίμων αλλά και κατά τη φάση της επιστροφής μπορούν να αυξήσουν δραματικά την ακτίνα δράσης των μαχητικών χωρίς να είναι απαραίτητη η έκθεση των τάνκερ σε εχθρικό περιβάλλον.

2. Αποστολές CAP: Τα αεροσκάφη μπορούν να παραμείνουν στον αέρα για μεγάλα διαστήματα αποδεσμεύοντας άλλα για επιπλέον αποστολές.

3. Αποστολές αναχαίτησης: H αυξημένη κατανάλωση, λόγω ταχείας απογείωσης, αλλά και ελιγμών εμπλοκής, αποτελεί σημαντικό παράγοντα επιβίωσης ή όχι του αεροσκάφους. O ρόλος των τάνκερ μπορεί να είναι καθοριστικός.

4. Αποστολές άμυνας περιοχής: Με συνεχείς περιπολίες και χάρη στις υψηλές δυνατότητες των ραντάρ των F-16 δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα στην ικανότητα της Ελληνικής Αεροπορίας εκτέλεσηςαποστολών διείσδυσης χαμηλού ύψους.

5. Αποστολές «απαγόρευσης» ελληνικής αεροπορικής ή ναυτικής υποστήριξης στην Κύπρο: Με συνεχή παραμονή και παρακολούθηση των υποχρεωτικών (λόγω καυσίμων) «σημείων διέλευσης» των ελληνικών μαχητικών αλλά και τη δυνατότητα εμπλοκής μακριά από το Νησί, η ουσιαστική υποστήριξη της Κύπρου από τις ελληνικές δυνάμεις γίνεται εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

H απόκτηση αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού από την Πολεμική Αεροπορία θα λειτουργησει ως πολλαπλασιαστής ισχύος της ελληνικής πολεμικής μηχανής εξουδετερώνοντας σημαντικές δυνατότητες της Τουρκικής Αεροπορίας. Αυτό συνεπάγεται μια σειρά τακτικών πλεονεκτημάτων, όπως:

1. Εξασφάλιση της από αέρος υποστήριξης των ελληνοκυπριακών δυνάμεων και εξασφάλιση των οδών επικοινωνίας τόσο στον αέρα όσο και στη θάλασσα (αεροπορική προστασία ναυτικών δυνάμεων με κατεύθυνση την Κύπρο).

2. Δυνατότητα βαθιάς διείσδυσης χωρίς σχεδιαστικούς περιορισμούς σε ό,τι αφορά της «διαδρομές εισόδου» στην εχθρική ενδοχώρα. Δημιουργείται έτσι ένα τεράστιο μέτωπο επιτήρησης για την Τουρκική Αεροπορία η οποία θα πρέπει να διαθέσει σημαντικό αριθμό αεροσκαφών για προστασία ζωτικών στόχων. Επιπλέον θα υπάρχει η δυνατότητα μεταφοράς μεγαλύτερου φορτίου από τα αεροσκάφη κρούσης.

3. Αύξηση δυνατοτήτων CAP με σχετικά μικρούς αριθμούς μαχητικών και αποδέσμευση α/φών για άλλες αποστολές.

4. Διατήρηση μεγίστου αριθμού αεροσκαφών στον αέρα κατά τις κρίσιμες ώρες μιας κρίσης ή στην περίπτωση σύρραξης.