Ο τουρκοκυπριακός πόλεμος των βέτο στην Ε.Ε.

Το παλαιό και μέχρι στιγμής άλυτο ζήτημα της συμμετοχής της Κύπρου σε αποστολές που σχετίζονται με το ευρύτερο πλέγμα της λεγόμενης Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής της Ε.Ε. και τα συνεχή εμπόδια που φέρει στη συμμετοχή αυτή η Τουρκία, επανέρχονται εν όψει της ανάληψης δράσης από την Ενωση στο Κοσσυφοπέδιο μετά την όποια λύση βρεθεί για το καθεστώς της επαρχίας.
Η περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου είναι ιδιάζουσα, πέραν όλων των άλλων, γιατί η ευρωπαϊκή δύναμη που θα αναπτυχθεί εκεί, διαδεχόμενη την αντίστοιχη των Ηνωμένων Εθνών, θα είναι αστυνομικού περισσότερο και όχι στρατιωτικού χαρακτήρα. Θεμέλιο της ευρωπαϊκής παρουσίας στο Κοσσυφοπέδιο δεν θα είναι όμως άλλο από τη στενή συνεργασία επί όλων των θεμάτων με το ΝΑΤΟ, που διατηρεί στην Επαρχία δεκαπλάσια δύναμη (την KFOR 16.000 ανδρών) από εκείνη των 1.600 που φιλοδοξεί να στείλει η Ε.Ε.
Ωστόσο, η Τουρκία, μόνιμος, απρόσκλητος και δυσάρεστος επισκέπτης σε κάθε τέτοια περίσταση, έχει κάνει την επανεμφάνισή της, αρνούμενη να δεχθεί τη συμμετοχή της Κύπρου, με τη δικαιολογία ότι δεν είναι δυνατόν η Κύπρος (αλλά και η Μάλτα) να παραλαμβάνουν απόρρητα έγγραφα της συμμαχίας στο πλαίσιο της συνεργασίας των δύο οργανισμών στο Κοσσυφοπέδιο. Από την άλλη, με την Κύπρο να έχει ήδη δηλώσει συμμετοχή, είναι εξαιρετικά δύσκολο για την Ε.Ε. να της ζητήσει τώρα να μην συμμετάσχει προς κατευνασμόν της Αγκύρας…
Αντ’ αυτού έχει επιχειρηθεί να εφευρεθούν διάφορες πλάγιες μέθοδοι, όπως η υπαγωγή της (πολύ μικρής) κυπριακής δύναμης κατ’ ευθείαν στη γενική γραμματεία της Ενωσης, κάτι που φυσικά έχει απορρίψει η Λευκωσία.
Το αδιέξοδο είναι δεδομένο, όπως δεδομένη είναι και η αιτία του, η στάση της Αγκύρας. Ωστόσο την Πέμπτη ο επίτροπος Διεύρυνσης, κ. Ολι Ρεν, έδειξε, σε ομιλία του, να μην επιθυμεί να εμπλακεί σε τέτοιες λεπτές διαφορές, ουσιαστικά επικρίνοντας εξίσου Λευκωσία και Αγκυρα και απευθύνοντας την έκκληση «να ξεπεράσουμε επιτέλους αυτό το ζήτημα», το οποίο χαρακτήρισε «πραγματικό ευρωπαϊκό πρόβλημα», που «πλήττει την Ενωση, τους πολίτες και, ενδεχομένως, τους στρατιώτες και τους αστυνομικούς μας».
Να «ξεπεράσουμε» δεν είναι απαραίτητα μια γενικόλογη έκκληση αλλά ενδεχομένως κάτι αρκετά πιο συγκεκριμένο: μπορεί να ζητείται δηλαδή να αρθεί το κυπριακό βέτο στη συμμετοχή της Τουρκίας στον Ευρωπαϊκό Αμυντικό Οργανισμό, αλλά και στην εν γένει στενότερη συνεργασία της με την Ε.Ε. σε στρατιωτικά ζητήματα. Πρόκειται για ένα βέτο που δεν αποτελεί την αιτία, αλλά τη συνέπεια της στάσης της Αγκυρας και των πολυάριθμων βέτο που η ίδια έχει επιβάλει στη συμμετοχή της Κύπρου σε διαφόρους διεθνείς οργανισμούς.
Ωστόσο, με τα χρονικά περιθώρια για τον σχηματισμό και την αποστολή της ευρωπαϊκής δύναμης στο Κοσσυφοπέδιο να στενεύουν δραματικά, δύσκολα θα αποφευχθούν οι πιέσεις προς τη Λευκωσία να «διευκολύνει» την όλη υπόθεση, επιδεικνύοντας ελαστικότερη στάση έναντι του τουρκικού αιτήματος, χωρίς βέβαια κανείς στις Βρυξέλλες ή αλλού να μπορεί να υποσχεθεί στην Κύπρο αντίστοιχη «ελαστικότητα» από την πλευρά της Τουρκίας.