Υπογραφή ελληνοαλβανικής συμφωνίας για την υφαλοκρηπίδα

Υπεγράφη σήμερα στα Τίρανα από τους ΥΠΕΞ των δύο χωρών, η Συμφωνία Ελλάδος-Αλβανίας για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και άλλων θαλλασίων ζωνών, που δικαιούνται βάσει του Διεθνούς Δικαίου και συγκεκριμένα της Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θαλάσσης (1982), την οποία και οι δύο χώρες έχουν επικυρώσει. Σε δηλώσεις τους αμέσως μετά, οι πρωθυπουργοί Καραμανλής και Berisha αναφερόμενοι στις διμερείς σχέσεις υπογράμμισαν τη σημαντική και ποιοτική, όπως την χαρακτήρισαν, πρόοδο που αυτές έχουν σημειώσει τα τελευταία χρόνια. O Αλβανός πρωθυπουργός από την πλευρά του τον ευχαρίστησε για την ελληνική βοήθεια στη διαδρομή προς την Ατλαντική Συμμαχία αλλά και στην προσπάθεια για ένταξη της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (το σχετικό αίτημα ένταξης αναμένεται να υποβληθεί αύριο).
Αξίζει να αναφερθεί ότι λίγες ώρες πριν την επίσημη επίσκεψη Καραμανλή, ομάδα "Τσάμηδων" πραγματοποίησε συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία της αλβανικής πρωτεύουσας, ζητώντας την άμεση διευθέτηση του "τσάμικου ζητήματος". Είχε προηγηθεί αίτημα στην ελληνική πρεσβεία στα Τίρανα από το Σύλλογο "Cameria" και το "Κόμμα για Δικαιοσύνη και Oλοκλήρωση" (PDI) και για συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό.

Ελλάδα - Κύπρος: Η ώρα της αλήθειας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στη ζωή έρχεται μια ώρα να αποφασίσεις με ποιόν θα πας και ποιόν θα αφήσεις. Τριάντα πέντε χρόνια μετά την εισβολή στην Κύπρο, η στιγμή, κατά πάσα πιθανότητα, ήρθε. Και για την Κυπριακή Δημοκρατία, που δεν μπορεί ούτε πέντε λεπτά να υπάρξει χωρίς την Ελλάδα και για την Ελλάδα. Γιατί, όπως είπε σε μια ιστορική ομιλία του ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου, “αν η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί”. Δύσκολα θα επιβιώσει δεύτερης κυπριακής καταστροφής ή νέου γύρου ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, υπό πολύ δυσμενέστερους όρους.
Φταίνε λένε οι έποικοι, 100.000 στους 16 0.000 ψηφοφόρους του ψευδοκράτους που έβγαλαν τον ¨Ερογλου. Μα οι ίδιοι εξέλεξαν τον Ταλάτ! Στ’ αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι θα αποφασίσει Ταλάτ ή ‘Ερογλου πως θα λυθεί το κυπριακό; ‘Αν κάτι αποδεικνύει η εκλογή είναι ότι η ελληνική πολιτική, φτιαγμένη από πολύ καρότο και καθόλου μπαστούνι, προκαλεί το μόνο λογικά αναμενόμενο αποτέλεσμα: σκληραίνει την άλλη πλευρά. Πολύ θα θέλαμε να διαβάσουμε τις επ’ αυτού αναλύσεις του ‘Ελληνα Πρέσβη στη Λευκωσία που εστάλη, δέκα χρόνια αφότου επέβλεψε την παράδοση Οτσαλάν στην Τουρκία, να παρακολουθήσει από κοντά το κλείσιμο του κυπριακού, στη συμβολικά και ουσιαστικά σημαντικότερη θέση της ελληνικής διπλωματίας!
Η τακτική έχει σημασία υπαρχούσης στρατηγικής. Πίσω από τις δύο δειλές μας χώρες και την ακατάσχετη λοδογιάρροια που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί μας, συνήθως για να μας εξαπατήσουν, δεν κρύβεται παρά η απροθυμία Λευκωσίας και Αθήνας, είτε να αγωνιστούν όντως εναντίον της «εισβολής και κατοχής», είτε να περιγράψουν έναν οδυνηρό, αλλά τουλάχιστο μη καταστροφικό «ιστορικό συμβιβασμό».
Τώρα όμως, Λονδίνο, Ουάσιγκτον και ‘Άγκυρα είναι αποφασισμένοι να αποκαλύψουν την ελληνική μπλόφα, να αναγκάσουν την πλευρά μας να υπογράψει τη συμφωνία που ετοιμάζουν δεκαετίες με τις φόρμουλες που πλασάρουν. Πείτε μου, εσείς, νοήμονες αναγνώστες, πίσω από τον επίσημο λόγο Ελλάδας και Κύπρου, κάποια καταληπτή απάντηση για το ποιος θα κυβερνά αυτό το μοναδικό στα διεθνή χρονικά «κράτος-εύρημα» που συζητάνε τώρα στη Λευκωσία. Ποιος θα κάνει κουμάντο, το 80% των Ελληνοκυπρίων, το 20% των Τουρκοκυπρίων, μαζί με τους εποίκους, ή ξένοι στρατοί και δικαστές; Με ποια αστυνομία, με ποιόν στρατό θα ασκείται η κυριαρχία και θα αμύνεται το “κράτος”; Ποιος θάχει δικαίωμα πάνω του; ‘Εχουν εφαρμοσθεί αυτά πουθενά αλλού στον πλανήτη;
Λόγια, λόγια, λόγια από πολιτικούς δεξιάς και αριστεράς, που, αν αποκτήσουν όντως αντίκρισμα, ξαναγράφοντας συνταγματικό, ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο, εγκυμονούν τον κίνδυνο νέας τραγωδίας. Οι καλοί λογαριασμοί δεν κάνουν απαραίτητα καλούς φίλους, χωρίς σαφήνεια όμως στο συμβόλαιο ο καυγάς είναι συνήθως σίγουρος και μεταξύ φίλων!
Κι ύστερα, είναι η περίφημη τουρκική ένταξη στην ΕΕ. Για την πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών συνιστά – τουλάχιστο σήμερα – χαριστική βολή στην Ευρώπη, όπου μας ενέταξε ο Καραμανλής ώστε, με τα δικά του λόγια, μια επίθεση της Τουρκίας εναντίον μας να θεωρηθεί επίθεση κατ’ αυτής. Παρήλθε ο κίνδυνος; Γιατί υποστηρίζοντας την τουρκική ένταξη και παύοντας και να διαμαρτυρόμαστε ακόμα για την τουρκική πολιτική εις βάρος μας, αποθρασύναμε την ‘Αγκυρα και φτιάξαμε τις … σχέσεις της με την Ουάσιγκτον; Μπορεί η καινούρια πολιτική νάναι σωστή, δεν θάπρεπε όμως να συζητηθεί στη χώρα, δεν θάπρεπε να διαβάσουμε μια-δύο μελέτες που να την εξηγούν βρε αδελφέ, να πεισθεί κι ο ελληνικός λαός, αντί νάχει την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα ακόμη φρούτο εισαγωγής, προϊόν προσαρμογής στα ατλαντικά κελεύσματα; Πως και γιατί ο πρωτεργάτης αυτής της επιλογής Κώστας Σημίτης, εμφανίστηκε προ διετίας, όσο ξαφνικά την υιοθέτησε, το ίδιο ξαφνικά να την αποκηρύσσει; (και προτού συζητήσουμε για την ένταξη της Τουρκίας, μήπως θάπρεπε κάποιος να κάνει απολογισμό της προηγούμενης μεγάλης διεύρυνσης και των καταστροφικών αποτελεσμάτων για την ΕΕ;)
Τα ψέμματα τελειώσαν. Η παρούσα γενιά Ελλήνων πολιτικών καλείται να λάβει ιστορικές αποφάσεις. Η Ιστορία δεν θα τη ρωτήσει αν έχει τα φόντα και τη σπονδυλική στήλη. Αν κάνει λάθος, θα συντρίψει και πολιτικούς και παρατάξεις. Κινδυνεύει όμως να συντρίψει και τον ελληνικό λαό.

Νέο λόμπυ της ΠΓΔΜ στις Βρυξέλλες

Σύμφωνα με το "fantomas.gr", η οργάνωση των Σκοπίων "Macedonian Institute for Integration" αποτελεί εδώ και μερικές εβδομάδες το νέο λόμπι των σκοπιανών στις Βρυξέλλες, όπου και εγκαινίασε πρόσφατα τα γραφεία του. Χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Εξωτερικών της ΠΓΔΜ και επικεφαλής του τέθηκε, ο Lutz Dommel ο οποίος είναι γνωστός "λομπίστας" του Βελγίου με εξειδίκευση στα ευρωπαϊκά οικονομικά ζητήματα και με πολλές επαφές στη Γερμανία, ενώ παράλληλα ασκεί και τα καθήκοντα του επίτιμου προξένου της ΠΓΔΜ στις Βρυξέλλες. Ο κύριος σκοπός του νέου οργανισμού είναι η συλλογή πληροφοριών για δραστηριότητες της ΕΕ που αφορούν τα Βαλκάνια και η εξεύρεση υποστηρικτών για τα Σκόπια, με έμφαση στον οικονομικό τομέα. Τέλος, θα αναλάβει την προώθηση των σκοπιανών επιχειρήσεων που επιθυμούν να συνεταιριστούν με ευρωπαϊκούς οργανισμούς. Αξίζει να σημειωθεί, ότι το τελευταίο διάστημα οι σκοπιανοί ενεργοποιούν ομάδες πίεσης σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Πρόσφατα ανακοίνωσαν τη δημιουργία "Επιτροπής Αυστραλό-Μακεδονικής φιλίας και συνεργασίας". Παράλληλα η "British Business Group Macedonia" που εδρεύει στα Σκόπια και συμφωνα με καποιες πληροφοριες, ελέγχεται από άτομα που συνδέονται με τις βρετανικές υπηρεσίες , είναι ιδιαίτερα δυναμική ομάδα και προωθεί τα οικονομικά, κυρίως, συμφέροντα των σκοπιανών στο εξωτερικό.

Σχετικό δημοσίευμα: Οι ομάδες πίεσης (λόμπυ) των Σκοπιανών ανά τον κόσμο

Εκλογική επικράτηση Μπάρακ Ομπάμα

Με πρωτοφανή εκλογική συμμετοχή ο 47χρονος γερουσιαστής του Ιλινόι Μπάρακ Ομπάμα επικράτησε του αντιπάλου του Τζων Μακκέιν και είναι πλέον ο 44ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Η Εξωτερική Πολιτική του προέδρου Ομπάμα
του Γ. Ε. Σέκερη

Με δεδομένη την τεράστια επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών στο διεθνές γίγνεσθαι, το παγκόσμιο ενδιαφέρον που συνοδεύει την άνοδο του Μπάρακ Ομπάμα στον αμερικανικό προεδρικό θώκο είναι και ευεξήγητο και δικαιολογημένο. Ιδιαίτερα προκειμένου για λαούς, όπως εμείς, οι τύχες των οποίων επηρεάζονται αμεσότερα από τις αμερικανικές επιλογές. Φυσικό δε είναι η γενική προσοχή να επικεντρώνεται, επί του παρόντος, στα μέτρα που λαμβάνει η Ουάσινγκτον για την αντιμετώπιση της χρηματο-οικονομικής κρίσης και στις συναφείς προθέσεις του νέου προέδρου.
Τουλάχιστον ίσης, όμως, σημασίας είναι και οι κεντρικές κατευθύνσεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Στις οποίες αρκετοί – τόσο εντός, όσο, κυρίως, εκτός αμερικανικών συνόρων και ειδικότερα στην Ευρώπη – αναμένουν η κυβέρνηση Ομπάμα να επιφέρει ριζικές αλλαγές. Ενώ πολύ πιθανότερο είναι, εκτός φυσικά αν μεσολαβήσουν απρόβλεπτα γεγονότα – η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αποτελεί διδακτικό προηγούμενο – οι μέχρι σήμερα εξωτερικοί προσανατολισμοί των ΗΠΑ να παραμείνουν στις γενικές τους γραμμές αμετάβλητοι. Με την προσωπικότητα, ωστόσο, του κ. Ομπάμα – ενός νέου την ηλικία, χαρισματικού, και, όπως κατεδείχθη και κατά την προεκλογική εκστρατεία, ρεαλιστή και ανθεκτικού πολιτικού ανδρός – να εναποθέτει τη σφραγίδα της στην υλοποίησή τους. Υπ’όψιν δε, ότι στον διεθνή χώρο, όπως και στη ζωή γενικότερα, η επιτυχία μιας στρατηγικής επιλογής κρίνεται συχνά από την αποτελεσματικότητα των επί μέρους χειρισμών.
Ειδικότερα σε ό,τι αφορά στη διεθνή εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών, η αλλαγή προεδρικής φρουράς ασφαλώς θα λειτουργήσει θετικά. Δικαίως ή αδίκως, η εκτός αμερικανικών συνόρων δημοτικότητα του προέδρου Μπους έχει πληγεί δεινώς – με αρνητικές επιπτώσεις και σε εκείνη της χώρας του. Και ως εκ τούτου, ο κ. Ομπάμα εγκαινιάζει την προεδρική του θητεία με το πλεονέκτημα μιας εξ αντιδιαστολής ευμενούς έναντί του διάθεσης της διεθνούς κοινής γνώμης. Ενώ στη θετική αυτή αντιμετώπισή του συμβάλλει σε αρκετές περιπτώσεις και ο κοινωνικός συμβολισμός της φυλετικής του ταυτότητας. Όμως, η διεθνής «ομπαμαμανία» έχει πιθανότατα ημερομηνία λήξης.
Διότι στη ρίζα του αντιαμερικανισμού δεν είναι οι προσωπικές ιδιαιτερότητες του εκάστοτε προέδρου, αλλά η τεράστια ανισορροπία ισχύος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του υπόλοιπου κόσμου. Ως η μόνη υπερδύναμη, οι ΗΠΑ μοιραίως προκαλούν τις αντιδράσεις, αλλά και τον φθόνο, ή και το μίσος, πολλών – μεταξύ των οποίων και ουκ ολίγοι εκ των αντλούντων οφέλη από την επιρροή τους. Είναι το τίμημα της ισχύος. Το οποίο καταβάλλεται – και θα καταβάλλεται – από τους Αμερικανούς, είτε ενεργούν «αποτρεπτικά», είτε «προληπτικά», είτε «μονομερώς», είτε «πολυμερώς». Με τις διακρίσεις αυτές, άλλωστε, να στερούνται ως επί το πολύ πρακτικού αντικρίσματος – και να προσφέρονται κυρίως ως προπαγανδιστικά πυροτεχνήματα, ή ως θέματα για πανεπιστημιακές πραγματείες.
Κατά τα άλλα, παρά τους ισχυρισμούς που ενίοτε διατυπώνονται περί τέλους της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας, αρκεί μια προσεκτική ματιά στο διεθνές γίγνεσθαι για να γίνει αντιληπτό ότι η Ουάσινγκτον παραμένει ο παγκόσμιος εξισορροπιστής. Πρόκειται για ένα κρίσιμο ρόλο – για τον Δυτικό Κόσμο, καίριας σημασίας – στον οποίο καμία άλλη δύναμη ή συνδυασμός δυνάμεων δεν μπορεί σήμερα και δεν πρόκειται στο ορατό μέλλον να την υποκαταστήσει. Και τον οποίο ρόλο ο νέος πρόεδρος θα συνεχίσει κατ’ ανάγκην και αυτός να ασκεί. Καθώς επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών στην παλαιότερη απομονωτική πολιτική τους αποκλείεται, λόγω των οφθαλμοφανών κινδύνων για την ίδια την αμερικανική ασφάλεια που συνεπάγεται. Σχεδόν αναπόφευκτα, άρα, ο πρόεδρος Ομπάμα με τη σειρά του θα υποστεί, εν καιρώ, κάμψη της διεθνούς δημοφιλίας του. Απολαμβάνοντας, πάντως, εν τω μεταξύ, έναν, αβέβαιης διάρκειας, «μήνα του μέλιτος» με το παγκόσμιο κοινό – τον οποίον ασφαλώς δεν θα παραλείψει να αξιοποιήσει υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων.
Οι προεκλογικές τοποθετήσεις του κ. Ομπάμα τείνουν να επιβεβαιώσουν τις γενικές αυτές επισημάνσεις.
Σύμφωνα με την έγκυρη – και, σημειωτέον, στηρίξασα την υποψηφιότητα Ομπάμα – αμερικανική εφημερίδα “Ουάσινγκτον Ποστ”: «Οι πολυ-διαφημισθείσες διαφορές μεταξύ Τζον Μακ Κέιν και Μπάρακ Ομπάμα για τον πόλεμο στο Ιράκ ενδέχεται να συσκοτίζουν μια σημαντική ομοιότητα μεταξύ των σκληροπυρηνικών (hawkish) απόψεών τους ως προς τη χρησιμοποίηση της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος σε άλλα μέρη....[Κ]αι οι δύο επέδειξαν διάθεση αποστολής αμερικανικών δυνάμεων πέραν των θαλασσών, τόσο για στρατηγικούς, όσο και για ανθρωπιστικούς σκοπούς. Και οι δύο είναι σύμφωνοι για ένα τρόπο ενεργείας στο Αφγανιστάν που θα μπορούσε να οδηγήσει στη μακροπρόθεσμη εμπλοκή Αμερικανών στρατιωτών...Και οι δύο ευνοούν την επαύξηση των [αμερικανικών] ενόπλων δυνάμεων, ο Ομπάμα κατά 92,000...Και οι δύο συμμερίζονται αυτό που ο Andrew Bacevich αποκαλεί “σιωπηρή συναίνεση εξαναγκάζουσα τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μόνιμη στρατιωτική πρωτοκαθεδρία”...»
Αλλά και ως προς το Ιρακινό, κατά την τρέχουσα φάση του ζητήματος – με τον σημερινό Αμερικανό πρόεδρο να έχει, κατά την έκφραση Γάλλου διανοουμένου, «κερδίσει, χάρις στην επιμονή του, τον πόλεμο» – οι θέσεις Ομπάμα και κυβέρνησης Μπους οριακά μόνο διαφοροποιούνται. Βέβαια, σε αντίθεση, όχι μόνο με τον αντίπαλό του κ. Μακ Κέιν, αλλά και με την πάλαι ποτέ εσωκομματική του ανταγωνίστρια κυρία Κλίντον, ο κ. Ομπάμα, ως ελάχιστα γνωστός τότε πολιτειακός βουλευτής, είχε ήδη από το 2002 αντιταχθεί στην εισβολή. Κατά τη διάρκεια, όμως, της προεκλογικής εκστρατείας, προσήρμοσε επανειλημμένως τη στάση του στις μεταβαλλόμενες τοπικές ιρακινές πραγματικότητες. Οι δε πιο πρόσφατες τοποθετήσεις του σχετικά με την απεμπλοκή από το Ιράκ δεν διαφέρουν ουσιωδώς από τις παρούσες στοχεύσεις της κυβέρνησης Μπους, ούτε ως προς το χρονοδιάγραμμα και τις πολιτικο-στρατιωτικές προϋποθέσεις για την απόσυρση του κύριου όγκου της αμερικανικής δύναμης, ούτε όσον αφορά στην ανάγκη να παραμείνει στην ιρακινή επικράτεια «μικρό», πλην απροσδιόριστου μεγέθους, μέρος της δύναμης αυτής.
Ενώ σύγκλιση, ή και σύμπτωση, των απόψεων του κ. Ομπάμα με εκείνες του Ρεπουμπλικανού συνυποψηφίου του και, ιδίως, της κυβέρνησης Μπους σημειώνεται και ως προς το σύνολο σχεδόν των λοιπών διεθνών προβλημάτων. Η συμπαράσταση προς το Ισραήλ είναι ομόθυμη – με τον κ. Ομπάμα μάλιστα να επισκέπτεται το εβραϊκό κράτος, διαρκούσης της προεκλογικής εκστρατείας, για να το διακηρύξει. Όπως κοινή είναι η υποστήριξη στη λύση «των δύο κρατών» για το Παλαιστινιακό. Αλλά και η αντίθεση στην πυρηνικοποίηση του Ιράν – σε σχέση με την οποία, ο κ. Ομπάμα έχει δηλώσει κατηγορηματικά ότι «θα αποτελούσε μείζονα απειλή», και ότι «ο κόσμος πρέπει να εμποδίσει το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο». Διευκρινίζοντας, μάλιστα, ότι για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο αυτόν ως πρόεδρος, «δεν θα απέσυρε καμιά επιλογή από το τραπέζι» – όπερ προφανώς παραπέμπει σε ενδεχόμενη προσφυγή σε στρατιωτικά μέσα. Ενώ, ως προς τις σχέσεις της Ουάσιγκτον με το NATO, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις άλλες μεγάλες δυνάμεις της Ευρασίας – Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία, Ινδία – οι κατά καιρούς, και άλλωστε μάλλον σπάνιες, τοποθετήσεις του νεοεκλεγέντος προέδρου εν αναμονή ουδέν το ουσιαστικώς διαφορετικό προαναγγέλλουν. (Οι προσεκτικές δηλώσεις του επ’ ευκαιρία της κρίσης στον Καύκασο κινήθηκαν γενικώς προς την κατεύθυνση των αμερικανικών κυβερνητικών χειρισμών, ενώ η αρχική αντίθεσή του προς την συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας που η κυβέρνηση Μπους συνήψε με το Νέο Δελχί εν συνεχεία ήρθη.)
Σε ό,τι, τέλος, αφορά στα θέματα της περιοχής μας, ο υποψήφιος Ομπάμα τοποθετήθηκε με τρόπο, όχι μόνο γενικόλογο, αλλά και καθ’όλα συμβατό με την πάγια πολιτική των διαδοχικών αμερικανικών κυβερνήσεων. Με μόνη εξαίρεση την ανοικτή υποστήριξη που παρέσχε στην πρόταση υιοθέτησης από το Κογκρέσο ψηφίσματος κατά της γενοκτονίας των Αρμενίων. Πρόκειται για ένα μη δεσμευτικό για τον πρόεδρο ψήφισμα, την υιοθέτηση του οποίου η τουρκική διπλωματία έχει μέχρι στιγμής κατορθώσει να ματαιώσει – και στο οποίο ενδέχεται να μη δοθεί καν συνέχεια, εάν αποδώσει η «ποδοσφαιρική διπλωματία», που η Άγκυρα πρόσφατα εγκαινίασε έναντι της Αρμενίας.
Λίγες λέξεις εν κατακλείδι για τη σημασία των προσώπων με τα οποία ο κ. Ομπάμα θα στελεχώσει τους φορείς της κυβέρνησής του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Τα ιδαίτερα χαρακτηριστικά τους – ηλικιακά, επαγγελματικά, ιδεολογικά –, όπως άλλωστε και ο ρόλος που θα ανατεθεί στον έμπειρο περί τα εξωτερικά αντιπρόεδρο κ. Μπάιντεν, θα είναι εν πολλοίς ενδεικτικά του γενικού πνεύματος που ο νέος πρόεδρος θα επιχειρήσει να φέρει στην Ουάσινγκτον, αλλά και των προθέσεών του σε σχέση με την αντιμετώπιση συγκεκριμένων επί μέρους προβλημάτων. Υπό το πρίσμα δε αυτό, όλως ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα παρουσιάσουν οι επιλογές του προέδρου Ομπάμα για τα υπουργεία εξωτερικών και άμυνας, για το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και για τις υπηρεσίες πληροφοριών. Κατά τα λοιπά, πάντως, πρέπει αύθις να τονισθεί ότι οι βασικοί προσανατολισμοί της νέας αμερικανικής κυβέρνησης είναι από τώρα, σε γενικές γραμμές, προβλέψιμοι. Πάντοτε, βέβαια, εφ’ όσον δεν μεσολαβήσουν απρόοπτα γεγονότα. Και τα απρόοπτα, όπως γνωρίζουμε, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του ρευστού μεταψυχροπολεμικού γεωπολιτικού τοπίου.

Αντικαθίσταται ο διαπραγματευτής της ΠΓΔΜ για την ονομασία

Έντονος εκνευρισμός επικρατεί στην ηγετική ομάδα των Σκοπίων καθώς απομακρύνεται χρονικά το ενδεχόμενο ένταξης της χώρας στις ευρωατλαντικές δομές. Ενώ αύριο αναμένεται η εξαιρετικά αρνητική ετήσια έκθεση προόδου της Ε.Ε. για τη ΠΓΔΜ, ο πρόεδρος Μπράνκο Τσερβένκοφσκι έλαβε την απόφαση να αντικαταστήσει το διαπραγματευτή της χώρας για το όνομα Νίκολα Ντιμιτρόφ με τον Μάρτιν Πρότουγκερ, ο οποίος συμμετείχε τους τελευταίους μήνες στις συναντήσεις με τον Μ. Νίμιτς. Όπως ανέφερε μιλώντας σε προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για το Σκοπιανό, προέβη σε αυτήν την κίνηση με στόχο να ξεπεραστεί η «αστεία κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η "Δημοκρατία της Μακεδονίας" στις διαπραγματεύσεις για την εκκρεμότητα της ονομασίας, όπου η χώρα αντιπροσωπεύεται με δύο εκπροσώπους και δημιουργείται η εντύπωση ότι η χώρα δεν έχει ενιαία θέση στο θέμα της ονομασίας».
O Μάρτιν Πρότογκερ είναι διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι και πρώην γραμματέας του VMRO. Αναλυτές στα Σκόπια εκτιμούν ότι πίσω από την ενέργεια αυτή βρίσκεται η πρόθεση του Τσερβενκόφσκι να διαχωρίσει πλήρως τη θέση του από τις επιλογές του πρωθυπουργού και να καταδείξει ότι ο τελευταίος θα είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την τροπή που θα πάρει η διαπραγμάτευση και τις συνέπειές της. Πάντως, η Βουλή των Σκοπίων υιοθέτησε χθες ψήφισμα για την αναγκαιότητα διαφύλαξης της εθνικής ταυτότητας και γλώσσας με τον πρωθυπουργό Γκρούεφσκι να δηλώνει ότι «δεν πρέπει να ξεχνάμε τη "μακεδονική εθνική μειονότητα" στην Ελλάδα και τα δικαιώματα των προσφύγων».

Αρνητική η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ΠΓΔΜ

Αρνητική είναι η εισήγηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη χορήγηση ημερομηνίας έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. στην ΠΓΔΜ, γράφει η "Καθημερινή". Η ετήσια έκθεση της Επιτροπής για τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων πρόκειται να ανακοινωθεί επισήμως την προσεχή Τετάρτη. Σε ό,τι αφορά την ΠΓΔΜ επισημαίνεται ότι η χώρα, που είναι υποψήφια για ένταξη στην Ε.Ε. από το Δεκέμβριο του 2005, δεν εκπληρώνει τα πολιτικά κριτήρια για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων και δεν έχει ολοκληρώσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Ο αρμόδιος για τη διεύρυνση επίτροπος, Ολι Ρεν, φρόντισε από την προηγούμενη εβδομάδα να προϊδεάσει τα Σκόπια για την αρνητική εισήγηση της Επιτροπής, δηλώνοντας ότι δεν είναι πιθανή η ανακοίνωση ημερομηνίας έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων.
Στην έκθεση προόδου αναφορά γίνεται και στο θέμα της ονομασίας, με την επισήμανση ότι «θα πρέπει να αποφεύγονται ενέργειες που μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά τις σχέσεις καλής γειτονίας». Η εκκρεμότητα της ονομασίας παρουσιάζεται και ως ο μοναδικός παράγοντας διαταραγμένων σχέσεων της ΠΓΔΜ με την Ελλάδα. Ωστόσο, από το περιεχόμενο της έκθεσης καθίσταται σαφές ότι δεν είναι η μη επίλυση του ζητήματος της ονομασίας που φρενάρει την ενταξιακή προοπτική της ΠΓΔΜ, όπως κατά καιρούς αναφέρεται από την πολιτική ηγεσία των Σκοπίων, αλλά οι μεγάλες αδυναμίες στην εκπλήρωση συγκεκριμένων κριτηρίων και στην ολοκλήρωση των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων.
Αναλυτικά, στην έκθεση προόδου αναφέρεται ότι η βία στιγμάτισε τη διενέργεια των πρόσφατων εκλογών στην ΠΓΔΜ, ενώ «η έλλειψη εποικοδομητικού διαλόγου ανάμεσα στα μεγάλα πολιτικά κόμματα, επηρέασε τη λειτουργία των πολιτικών θεσμών». Για τη λειτουργία της δικαιοσύνης επισημαίνεται ότι έχει καταγραφεί κάποια πρόοδος, ωστόσο παραμένει η ανάγκη ενίσχυσης της ανεξαρτησίας και της αποτελεσματικότητάς της. Παράλληλα, ενώ αναγνωρίζεται ότι έχει γίνει πρόοδος στη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, αυτή παραμένει «διαδεδομένη και αποτελεί σοβαρό πρόβλημα».
Επιπλέον, αναφέρεται ότι αν και έχει γίνει σε συνταγματικό επίπεδο δουλειά για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των μειονοτήτων, συνεχίζονται οι καταγγελίες για κατάχρηση εξουσίας από την αστυνομία, οι οποίες θα πρέπει να διερευνηθούν περισσότερο αποτελεσματικά. Οσον αφορά τις εθνοτικές σχέσεις, ως θετική καταγράφεται η υιοθέτηση νέου νόμου για τις γλώσσες, ωστόσο η Επιτροπή προτρέπει σε περισσότερη προσπάθεια, προκειμένου να διευκολυνθεί η πρόσβαση των διαφόρων εθνικών κοινοτήτων στην εκπαίδευση. «Τα προβλήματα των μειονοτήτων δεν αντιμετωπίζονται επαρκώς», καταλήγει η Επιτροπή.

Ο Σκοπιανός υφυπουργός Εξωτερικών καταδικάζει ...την "ελληνική έκρηξη εθνικισμού σωβινισμού"!

"Εθνος", 30/10/2008

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Προκλήσεων συνέχεια από τη ΠΓΔΜ με ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας. Ο υφυπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Zoran Petrov δήλωσε σήμερα ότι «το υπουργείο Εξωτερικών αντιδρά έντονα και καταδικάζει τις εκρήξεις εθνικισμού και σωβινισμού κατά της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας", που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 28 Οκτωβρίου», κάνοντας μάλιστα λόγο για ενημέρωση και των διεθνών οργανισμών.
Ερωτηθείς εάν θα επιδοθεί διάβημα διαμαρτυρίας στην επικεφαλής του Γραφείου Συνδέσμου της Ελλάδας στα Σκόπια, πρέσβη Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, ο Petrov απάντησε ότι αυτή τη φορά η ΠΓΔΜ δεν θα επιλέξει κάτι τέτοιο, διότι «δεν υπάρχει λόγος να ακουστούν οι θέσεις και τα σχόλια της»!

Ο Φριντ προειδοποιεί τη ΠΓΔΜ με απομόνωση και προδιαθέτει την Ελλάδα για πιέσεις

Έκκληση προς την ηγεσία της ΠΓΔΜ να αποδεχθεί την τελευταία δέσμη ιδεών του μεσολαβητή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, απηύθυνε ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντάνιελ Φριντ, μιλώντας σε ομάδα Σκοπιανών δημοσιογράφων που επισκέπτονται τις ΗΠΑ. Ο ίδιος προειδοποίησε ότι η ΠΓΔΜ μπορεί να εισέλθει σε απομόνωση εάν δεν προβεί σε σωστά βήματα, δηλαδή να λύσει τώρα τη διένεξη για την ονομασία.
«Εάν η Δημοκρατία της Μακεδονίας αποδεχθεί την πρόταση, θα αποδείξει ότι είναι μια υπεύθυνη -για το μέλλον της- χώρα. Μετά την αποδοχή της πρότασης από την πλευρά της Μακεδονίας, η ΕΕ θα ασκήσει πιέσεις στην Ελλάδα ώστε και αυτή να απαντήσει θετικά, διότι στην Ελλάδα υπάρχουν άτομα που επιθυμούν να κλείσει αυτό το ζήτημα», διεμήνυσε ο Ντάνιελ Φριντ ενώ απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς «περί ελληνο-αμερικανικών ή μακεδονο-αμερικανικών μυστικών συμφωνιών», σχετικά με τη λύση του προβλήματος της ονομασίας και επανέλαβε ότι δεν υπάρχει πρόταση που να είναι κατά 100% ή κατά 90% αποδεκτή και από τις δύο πλευρές.

Ο μύθος του Barack Obama και η φιλο-τουρκική του πολιτική

Απαρατήρητη από τα ελληνικά ΜΜΕ πέρασε η δήλωση του Αμερικανού πρέσβη στη ΠΓΔΜ F. Ricker ότι η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της ΠΓΔΜ δε θα μεταβληθεί, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των Προεδρικών Εκλογών. Αν και έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν για το κατά πόσο η έκβαση των εκλογών της 4ης Νοεμβρίου μπορεί να επηρεάσει τα εθνικά μας θέματα, παραθέτουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο γνώμης του Κ. Πικραμένου:

Μόλις 10 ημέρες πριν την ανάδειξη-εκλογή του νέου Προέδρου των ΗΠΑ και όλες οι δημοσκοπήσεις «προβλέπουν» σίγουρη νίκη του αφρο-αμερικανού Barack Obama. Oι μεγάλες εφημερίδες του αμερικανικού κατεστημένου (Νew York Times, Washington Post) έχουν ταχθεί πλέον ανοικτά υπέρ του σχεδόν άγνωστου (μέχρι χτες) Γερουσιαστή του Ιλινόις. Οι αναλυτές στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι οι εκλογείς δε διακρίνουν ποιος είναι ικανότερος να παρέμβει στην επίλυση των οικονομικών προβλημάτων και χρηματιστηριακών κρίσεων που περνούν σιγά-σιγά στην πραγματική οικονομία σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι Αμερικανοί θα ψηφίσουν με το ένστικτο και τη διαίσθηση….τον επόμενο πλανητάρχη.

Στο Τουρκικό τύπο έχει καταγραφεί εδώ και πολύ καιρό ένας δημόσιος προβληματισμός για τις θέσεις του Barack Obama έναντι των θεμάτων που απασχολούν την τουρκική διπλωματία και όχι μόνο. Στην Ελλάδα, όπου η αντίστοιχη συζήτηση δεν υφίσταται διότι προηγείται το «Βατοπέδι και η παραίτηση Ρουσόπουλου», οι πολίτες (σύμφωνα με την Καθημερινή και τα γνωστά παπαγαλάκια αυτής) προτιμούν τον Obama σε ποσοστά που αγγίζουν και το 90%. Άραγε η όποια προτίμηση των πολιτών βασίζεται σε συγκεκριμένες θέσεις του Δημοκρατικού Υποψηφίου ή αποτελεί μία anti-Bush/ΜcCain επιλογή και μόνο; Στην επίσημη ιστοσελίδα του, www.barackobama.com δημοσιεύτηκαν πρόσφατα (σε μορφή .pdf) οι θέσεις του έγχρωμου υποψηφίου για την επαναπροσέγγιση των ΗΠΑ με την Ευρώπη εν ονόματι της ατλαντικής αλληλεγγύης και φιλίας. Στα πλαίσια των πρωτοβουλιών που θα λάβει εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι, μεταξύ άλλων, και η «αναβάθμιση της στρατηγικής σχέσης ΗΠΑ –Τουρκίας». Υποστηρίζει ότι λόγω του πολέμου στο Ιράκ (2003) η κυβέρνηση Bush χειρίστηκε «ανεύθυνα το θέμα της τρομοκρατικής απειλής του διασπαστικού PKK”, προκαλώντας ζημιά στις άριστες σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας και οξύνοντας την αντι-αμερικανική στάση της τουρκικής κοινής γνώμης. Δεσμεύεται να δουλέψει για την εμπέδωση της δημοκρατίας και της δυτικής στροφής της Τουρκίας αλλά και για την ένταξη της στην ΕΕ. Όσον αφορά την Κύπρο επαναλαμβάνει το γνωστό ποίημα περί «ενός ενιαίου κράτους με δύο ίσες πολιτικές κοινότητες όπου θα προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πουθενά δεν αναφέρεται σε ψηφίσματα του Σ.Α του ΟΗΕ για αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων.Το παράδοξο είναι ότι στην Τουρκία υπάρχει μία έντονη ανησυχία για την εκλογή Obama για δύο συγκεκριμένους λόγους:

1) Τη δέσμευση του απέναντι στο Αρμενικό Lobby για αναγνώριση της Γενοκτονίας του 1915-16 εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος. Οι Δημοκρατικοί μετά την επικράτηση τους στις εκλογές του Κογκρέσου (2006) προώθησαν ψήφισμα για την αναγνώριση της γενοκτονίας αλλά η διαδικασία σταμάτησε μετά από παρέμβαση του Εβραϊκού Lobby για χάρη της Τουρκίας.

2) Tη δέσμευση του για γρήγορη αποχώρηση των Αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ γεγονός που, κατά τους Τούρκους, θα οδηγήσει στην διαμέλιση του και την ανεξαρτητοποίηση του Ιρακινού Κουρδιστάν των Barzani και Τalabani. Aυτο αποτελεί και το εφιαλτικό σενάριο για την Τουρκία αφού για πρώτη φορά στην ιστορία των Κούρδων θα υπάρξει «μερική εθνική δικαίωση» με ό,τι συνεπάγεται για τους Κούρδους της Τουρκίας.Ο Τουρκικός λαός δεν δείχνει να τάσσεται υπέρ του Obama αλλά τον προτιμάει στην λογική μιας μετριοπαθούς εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σε αντίθεση με την επιθετική και αλαζονική πολιτική του Bush που στηρίζει έμμεσα και ο Mccain.

Δείξε μου το σύμβουλο σου…να σου πω ποιος αλήθεια είσαι!

Σύμβουλος του Barack Obama για θέματα Μέσης Ανατολής είναι ο διπλωμάτης Dennis Ross. Ο εν λόγω αξιωματούχος επί σειρά ετών στις διοικήσεις Reigan, Βush (πατέρας) και Clinton αποτελεί «μέγα όνομα» της Αμερικανικής διπλωματίας και του Εβραϊκού Lobby. Έχει διατελέσει επί σειρά ετών ερευνητής του AIPAC (δηλαδή του ανώτατου θεσμικού οργάνου Lobby για τις Αμερικανο-Ισραηλινές σχέσεις) και συν-ιδρυτής του WINEP ( σημαντικού think-tank που επηρεάζει την επίσημη διπλωματία του State Department για τη Μέση Ανατολή υπέρ του Ισραήλ). Θεωρείται «γεράκι» με βάση τις θέσεις του για το Ιράν, τη Συρία, τη Χεζμπολά και τη Χαμάς. Με τον Dennis Ross ως σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής για θέματα Μέσης Ανατολής και κατ’ επέκταση της Τουρκίας, ο συμπαθής Obama δε θα διανοηθεί να στεναχωρήσει τους «στρατηγικούς» του φίλους στην Άγκυρα ούτε κατά το ελάχιστον. O Ross θα είναι εκεί να του υπενθυμίζει πόσο σημαντική είναι η Τουρκία για τα ζωτικά συμφέροντα του Ισραήλ και να μπλοκάρει κάθε πρωτοβουλία των Αρμενίων, Κυπρίων (γιατί επίσημο Ελληνικό Lobby δεν υπάρχει) και ενδεχομένως Ποντίων...

Με ενδιαφέρον αναμένω τη δικαιολογία που θα βρει για να αναβάλλει επ’ αόριστον την δέσμευση του προς την Αρμενική κοινότητα των ΗΠΑ. Εν’ ολίγοις η σκληρή πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων θα προσγειώσει τον «ιδεαλιστή» Obama όπως προσγείωσε τον «ρομαντικό» Bill Clinton στη Γιουγκοσλαβία την δεκαετία του ’90.

Οι σχέσεις Τουρκίας - Αλβανίας

Με αφορμή τη χθεσινή επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν στα Τίρανα στο πλαίσιο της 19ης συνάντησης του Συμβουλίου των ΥΠΕΞ των χωρών-μελών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ευξείνου Πόντου (ΟΣΕΠ) καλό είναι να γίνει μία ανασκόπηση στις "άριστες", όπως χαρακτηρίστηκαν, αλβανοτουρκικές σχέσεις.
Η Τουρκία επιδεικνύει έντονο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην Αλβανία και επιχειρεί μέσω αυτής διείσδυση στα Βαλκάνια σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο (οι τουρκικές επενδύσεις στην αλβανία φθάνουν τα $860 εκατ.). Η αλβανο-τουρκική προσέγγιση μπορεί να αποδοθεί σε μια σειρά κοινών θέσεων σε ζήτημα που αφορούν στις εξελίξεις στη νοτιοανατολική Ευρώπη, όπως η κοινή θέση στο θέμα του Κόσσοβου, η ιστορική αντιπαλότητα με Ελλάδα και Σερβία και οι θρησκευτικοί δεσμοί μεταξύ δύο μουσουλμανικών κρατών. Η Άγκυρα υποστηρίζει την ύπαρξη μειονότητας στο Κόσσοβο τουλάχιστον 60.000 τουρκόφωνων μέσω της «Δημοκρατικής Ένωσης Τούρκων του Κοσσυφοπεδίου», η οποία διεκδικεί την αναγνώριση της τουρκική ως τρίτης επίσημης γλώσσας στην περιοχή.
Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ντεμιρέλ επισκέφθηκε το 1992 τα Τίρανα για την υπογραφή συμφώνου φιλίας και συνεργασίας που περιελάμβανε οικονομική συνεργασία μέσω τουρκικών επενδύσεων στη χώρα καθώς και υποτροφίες για τις σπουδές Αλβανών αξιωματικών στις στρατιωτικές ακαδημίες της Τουρκίας. Με αρωγή της Τουρκίας τα Τίρανα συμμετείχαν σε συνέδριο κορυφής της Παρευξεινίου Συμφωνίας και κατέστησαν πλήρες μέλος της Ισλαμικής Διάσκεψης. Το 1993 το Δημοκρατικό Κόμμα του Μπερίσα ενισχύθηκε οικονομικά από τη τότε πρωθυπουργό της Τουρκίας Τσιλέρ, οπότε και φημολογείται η διείσδυση της τουρκικής μαφίας σε αλβανικό έδαφος με κύριες δραστηριότητες τις παρατράπεζες και το λαθρεμπόριο ναρκωτικών.
Το 1994 υπογράφηκε στην Άγκυρα αμυντική συμφωνία βάσει της οποίας «σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης από τρίτη χώρα τα δύο μέρη θα καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια προς ανάσχεση όλων των συνεπειών που αυτή θα δημιουργήσει επωφελούμενοι και από τις δυνατότητες που παρέχονται από τους διεθνείς οργανισμούς», ενώ παράλληλα τέθηκαν οι βάσεις για συνεργασία σε επίπεδο μυστικών υπηρεσιών. Οι επιθέσεις αλβανικών συμμοριών στη Κέρκυρα τα έτη 1996 και 1997 αποκάλυψαν τις διασυνδέσεις της τουρκικής ΜΙΤ με την αλβανική μαφία. Η Αλβανία χρησιμοποιήθηκε μεταξύ άλλων ως πύλη εισόδου για διοχέτευση ναρκωτικών και πλαστών χαρτονομισμάτων που εκδίδονται στη Τουρκία.
Η συνεργασία επεκτάθηκε και στο τομέα της παιδείας με τη λειτουργία τουρκικού κολλεγίου, του μοναδικού ιδιωτικού εκπαιδευτικού ιδρύματος στην Αλβανία μέχρι εκείνη τη περίοδο, όπου διδάσκεται η τουρκική γλώσσα με πλαίσιο λειτουργίας τον ισλαμικό νόμο (Saryah). Το ίδιο διάστημα η αλβανική κυβέρνηση αρνείτο να επιτρέψει τη δημιουργία ιδιωτικών ελληνικών σχολείων. Κατά τη διάρκεια της κρίσης του Κοσσυφοπεδίου το 1999, η Άγκυρα υιοθέτησε πλήρως τις αλβανικές θέσεις για την περιοχή και συμμετείχε στις πολεμικές αποστολές του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας με αριθμό μαχητικών αεροσκαφών. Το 2000 εγκαινιάστηκε παρουσία του Τούρκου Α/ΓΕΕΘΑ Κιβρίκογλου και του υπουργού Άμυνας Τσακμάκογλου η μεγάλη ναυτική βάση της Πανόρμου, η οποία ολοκληρώθηκε με δαπάνη ύψους $10 εκατ. και τεχνική βοήθεια από τη Τουρκία και έχει δυνατότητες ελλιμενισμού μεγάλου αριθμού πλοίων, κέντρου εκπαίδευσης και ναυπηγείου, ολοκληρώνοντας έτσι τη στρατηγική προσέγγιση της Αλβανίας. Στη φωτογραφία, που δημοσιεύθηκε στη "Στρατηγική" το 2000, η είσοδος των υπόγειων εγκαταστάσεων της ναυτικής βάσης όπου ναυλοχούσαν υποβρύχια (η Αλβανία σήμερα δεν διαθέτει κανένα υποβρύχιο).

Πρώην ΥΠΕΞ ΠΓΔΜ: “Θα μας καταβροχθίσουν οι Bούλγαροι αν δεν λεγόμαστε “Μακεδόνες”"

Αποκαλυπτική για τις βαθύτερες σκέψεις των Σκοπιανών σε σχέση με την επιμονή τους στο θέμα της ταυτότητας και της ονομασίας είναι η συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή ”Ανιχνεύσεις” ο Λιούμπομιρ Φρτσκόφσκι, πρώην υπουργός Εξωτερικών της γειτονικής χώρας και καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο πανεπιστήμιο των Σκοπίων: “Πρακτικά για μας, αν εξαιρέσουμε τη γενική δυσαρέσκεια με την οποία κάποια από τα κόμματα αντιμετώπισαν την προηγούμενη πρόταση, πρακτικά επικεντρωνόμαστε σε ένα βασικό σημείο, το οποίο, θα έλεγα, είναι απολύτως απαράδεκτο για μας. Είναι το πώς ο κ. Νίμιτς αγγίζει το θέμα της εθνικότητας των “Μακεδόνων” και της “μακεδονικής” γλώσσας. Όλα τα άλλα, το όνομα, το νέο όνομα, το εύρος χρήσης του και άλλα 2-3 ζητήματα, εξαιρουμένης της συνταγματικής χρήσης, που δημιουργεί ερωτηματικά, γιατί τι σημαίνει αυτό; Όλα τα άλλα, διαβατήρια κλπ είναι σωστά λίγο ως πολύ και συνάδουν με τις μακρές διαπραγματεύσεις που είχαμε. Εδώ λοιπόν κανείς πλέον δεν σχολιάζει το θέμα του ονόματος, αυτό το δεχόμαστε με την πρόταση για το “Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας” για διεθνή χρήση. Το πρόβλημα όμως που δημιουργείται τώρα είναι γύρω από το πώς θα λέγεται το έθνος και η γλώσσα μας και για μας αυτό σημαίνει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα ταυτότητας, που δεν μπορούμε να το διαπραγματευτούμε με τέτοιο τρόπο και χωρίς εναλλακτικές.Πολίτης της “Βόρειας Δημοκρατίας της Μακεδονίας” είναι κάποιος χωρίς ταυτότητα, θα μπορούσε να είναι αλβανός, σέρβος, βούλγαρος, αλλά όχι “Μακεδόνας” στη “Βόρεια Μακεδονία”, κάτι που ανοίγει αυτομάτως το κουτί της Πανδώρας για μας. Είμαστε ένα μικρό έθνος, που θα μπορούσαν να το καταβροχθίσουν οι Βούλγαροι.Γ ια μας λοιπόν αποτελεί επιτακτική ανάγκη να κρατήσουμε το χαρακτηρισμό “μακεδόνας” για το έθνος μας και να το μοιραστούμε με την Ελλάδα, αν το θέλει αυτό. Το να κρατήσουμε λοιπόν το χαρακτηρισμό είναι η απόλυτη προτεραιότητά μας, δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Δεν μπορεί (ο χαρακτηρισμός μας) να είναι “βορειομακεδόνας”, είναι κάτι που δεν υφίσταται. Θα μπορούσαμε να έχουμε την υπηκοότητα του “βόρειουμακεδόνα”, αλλά στη “Μακεδονία” ζουν μειονότητες, υπάρχει όμως και η υπόσταση ενός “έθνους” και αυτό είναι σημαντικό. Και νομίζω ότι οι αμερικανοί μπορούν να το καταλάβουν, δεν ξέρω πώς η ελληνική πλευρά το αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα όταν εμείς δεν διεκδικούμε κανενός είδους αποκλειστικότητα, αλλά θα μπορούσαμε να το μοιραστούμε με τους διάφορους Έλληνες που έχουν το ίδιο όνομα. Γιατί υπάρχει μόνο ένα έθνος “μακεδονικό” διεθνώς, μια γλώσσα, η “μακεδονική” γλώσσα και κανέναςκίνδυνος ή πιθανότητα επικάλυψης ή σύγχυσης για το ποια είναι η “μακεδονική” γλώσσα. Γι’ αυτό κι εμείς θα καταλήξουμε σε ένα τελικό κοινό μέτωπο διαπραγμάτευσης για τις επόμενες συναντήσεις στη Νέα Υόρκη. Μόνο ο χαρακτηρισμός “μακεδονικός” ως προς το όνομα και το έθνος είναι το κλειδί”.
Πηγή

Σχετικό δημοσίευμα: Συνεχίζεται ο εκβουλγαρισμός των Σκοπίων

Αμετάβλητη η τουρκική εξωτερική πολιτική

''Ό,τι έχουμε πει ως τώρα σχετικά με το Κυπριακό, θα συνεχίσουμε να το λέμε και αφού γίνουμε μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας,» δήλωσε χθες ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν σε συνέντευξή του τηλεοπτικό δίκτυο NTV. Αναφερόμενος στις γενικότερες κατευθύνσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής ο Μπαμπατζάν ανέφερε ότι η Τουρκία θα ακολουθήσει επίσης την ίδια πολιτική στα θέματα του Καυκάσου και της Μέσης Ανατολής,
Παράλληλα εξέφρασε την προσδοκία του για μια αντικειμενική και δίκαιη έκθεση προόδου για την Τουρκία από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία αναμένεται να δημοσιοποιηθεί το Νοέμβριο. «Η φετινή έκθεση για την Τουρκία θα πρέπει να δείξει με αντικειμενικό και δίκαιο τρόπο πού βρίσκεται η Τουρκία, τι κάνει και τι πρέπει να κάνει,'' προσθέτοντας ότι η Τουρκία θα εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις σύμφωνα με το δικό της χρονοδιάγραμμα και τις δικές της προτεραιότητες. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών αποκάλυψε ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει τις επαφές της με την Αρμενία και πρόσθεσε ότι ίσως συναντηθεί με τον Αρμένιο ομόλογό του κατά τη διάρκεια της συνόδου των Υπουργών Εξωτερικών των Παρευξείνιων Χωρών που θα γίνει στα Τίρανα.
Χθες, κατά την επίσκεψη του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας Ντάνιελ Φριντ, επαναβεβαιώθηκε η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας για ζητήματα τρομοκρατίας (βλ. ΡΚΚ).

Το ελληνικό ΥΠΕΞ απαντά στις αιτιάσεις Γκρουέφσκι

To ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωσή του αναφέρει ότι μάταια η κυβέρνηση του Ν. Γκρούεφσκι επιχειρεί να συνεχίσει την επιχείρηση παραπληροφόρησης στην οποία έχει επιδοθεί όλο το τελευταίο χρονικό διάστημα, παραθέτοντας τις επίσημες διπλωματικές ανακοινώσεις που έχουν συνυπογράψει οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων του Παναμά, του Μεξικού και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό.

Ρηματική Διακοίνωση Υπουργείου Εξωτερικών Παναμά
(Παναμάς, 4 Ιουλίου 2008)
Το Υπουργείο Εξωτερικών του Παναμά έχει την τιμή να ανακοινώσει στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος ότι σε συνέχεια σειράς συζητήσεων σχετικά με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, θα θέλαμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι η Κυβέρνηση του Παναμά θα τηρεί τις σχετικές Αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών για το όνομα αυτής της χώρας για διεθνή και διμερή χρήση.
Επιπλέον, θα θέλαμε να τονίσουμε στην Ελληνική Κυβέρνηση ότι η Κυβέρνηση του Παναμά υποστηρίζει τις προσπάθειες του ΟΗΕ για την εξεύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης στο ζήτημα του ονόματος και θα εφαρμόσει για όλους τους σκοπούς, το όποιο αποτέλεσμα προκύψει από τις διαπραγματεύσεις υπό τον ΟΗΕ.

Κοινή Ανακοίνωση Τύπου
Συνάντηση του Υφυπουργού Εξωτερικών του Μεξικού Πρέσβεως κ. Juan Manuel Gómez Robledo και του Υφυπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας κ. Γιάννη Βαληνάκη
(17 Οκτωβρίου 2008)
Ο Υφυπουργός Εξωτερικών του Μεξικού Πρέσβυς κ. Juan Manuel Gómez Robledo συναντήθηκε με τον Υφυπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας κ. Γιάννη Βαληνάκη στο πλαίσιο της 63ης Συνόδου της Γεν. Συνελεύσεως του ΟΗΕ στη Ν. Υόρκη.
Οι δύο Υφυπουργοί προέβησαν σε ανασκόπηση των διμερών σχέσεων και σε αυτό το πλαίσιο υπογράμμισαν τη σημασία της 70ης Επετείου της σύναψης Διπλωματικών Σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Μεξικού, η οποία θα λάβει χώρα στις 12 Αυγούστου 2009. Αμφότερες οι πλευρές ανεγνώρισαν ότι αυτό το ορόσημο αποτελεί μια θαυμάσια ευκαιρία για την περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων των δύο χωρών.
Ο Υφυπουργός κ. Gómez Robledo ευχαρίστησε την Ελλάδα για την υποστήριξη της στην υποψηφιότητα του Μεξικού για τη θέση μη μονίμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας για την περίοδο 2009-2010 και επανέλαβε ότι η συμμετοχή του Μεξικού στο Συμβούλιο Ασφαλείας θα στοχεύει στη προώθηση της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών, την ειρήνη και την ασφάλεια καθώς και τη διαφύλαξη των Αρχών που περιέχονται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Ο Υφυπουργός Εξωτερικών κ. Γιάννης Βαληνάκης ενημέρωσε τον Υφυπουργό κ. Gómez Robledo για τις εξελίξεις σχετικά με το ζήτημα της ονομασίας της «Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας». Ο Υφυπουργός κ. Gómez Robledo υπεγράμμισε σχετικώς ότι η Κυβέρνηση του Μεξικού υποστηρίζει πλήρως τις προσπάθειες των Ην. Εθνών για την εξεύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης στο ζήτημα αυτό. Διαβεβαίωσε επίσης ότι, μέχρι την επίλυση της διαφοράς που έχει προκύψει για το όνομα αυτού του Κράτους, το Μεξικό προσωρινά αναφέρεται στο Κράτος αυτό ως «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», σύμφωνα με τις σχετικές Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 817/93 και 845/93, για κάθε διμερή και διεθνή χρήση.
Τέλος, ο Υφυπουργός κ. Βαληνάκης και ο Υφυπουργός κ.Gómez Robledo έδωσαν έμφαση στην ετοιμότητα των δύο Κυβερνήσεων να προωθήσουν περαιτέρω εμπορικές και επενδυτικές ευκαιρίες επωφελούμενες στο έπακρον της Συμφωνίας Ελευθέρου Εμπορίου μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Μεξικού.

Κοινή Ανακοίνωση Τύπου Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό - Ελλάδας
(Κεμπέκ, 18 Οκτωβρίου 2008)
Ο Υπουργός Εξωτερικών της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, κ. Antipas Mbusa Nyamwisi και ο Υφυπουργός Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Γιάννης Βαληνάκης συναντήθηκαν σήμερα στη Πόλη του Κεμπέκ, στο περιθώριο της 12ης Συνόδου Κορυφής του Διεθνούς Οργανισμού της Γαλλοφωνίας.
Οι δύο άνδρες εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για το επίπεδο των σχέσεων μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και της Ελλάδας και συζήτησαν τρόπους περαιτέρω βελτίωσης και εμβάθυνσης αυτών των σχέσεων στο πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο.
Οι δύο υπουργοί συζήτησαν επίσης και για σημαντικά περιφερειακά θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Βαληνάκης ενημέρωσε το κ. Mbusa Nyamwisi για τις εξελίξεις αναφορικά με το ζήτημα της ονομασίας της «Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας». Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Mbusa Nyamwisi υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό υποστηρίζει πλήρως τις προσπάθειες των Ηνωμένων Εθνών για την εξεύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης στο ζήτημα αυτό και διαβεβαίωσε ότι για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί η διαδικασία επίλυσης της διαφοράς σχετικά με την ονομασία αυτού του κράτους, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό αναφέρεται σε αυτό ως «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», σύμφωνα με τις Αποφάσεις 817/93 και 845/93 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για κάθε διμερή και διεθνή χρήση.

Αμφίβολη η ευρωπαϊκή πορεία της ΠΓΔΜ

Εξαιρετικά αμφίβολη είναι η ευρωπαϊκή προοπτική της πΓΔΜ σύμφωνα με το "Bήμα της Κυριακής", αφού σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, επίκειται αρνητική έκθεση της Επιτροπής τον Νοέμβριο. Η έκθεση θα επικρίνει τα Σκόπια για:
- την έλλειψη προόδου στις μεταρρυθμίσεις,
- τη μη ικανοποιητική λειτουργία των θεσμών,
- για τις κακές διακοινοτικές σχέσεις μεταξύ Σλαβοφώνων και Αλβανοφώνων και
- για τα έκτροπα στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.
Η αρνητική αυτή έκθεση θα προστεθεί στο γενικότερο κλίμα που δεν ευνοεί τη διεύρυνση της ΕΕ επειδή υπάρχει σοβαρή οικονομική κρίση αλλά και επειδή, μετά την ιρλανδική απόρριψη, έχει παγώσει η συνθήκη της Λισαβόνας που θα ρύθμιζε τη λειτουργία της ΕΕ των «27». Αυτό σημαίνει ότι στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο η Ελλάδα, η οποία θα ασκούσε βέτο στην ευρωπαϊκή πορεία της πΓΔΜ αν δεν είχε λυθεί η εκκρεμότητα της ονομασίας, μπορεί να μη χρειαστεί να το πράξει, καθώς δεν είναι βέβαιο αν τα Σκόπια θα λάβουν πρόσκληση για ένταξη.

H Τουρκία μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη διετία 2009-2010

Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εξέλεξε σήμερα την Ιαπωνία, την Τουρκία, την Αυστρία, το Μεξικό και την Ουγκάντα ως νέα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας για την περίοδο 2009-2010. Η θητεία των πέντε χωρών θα ξεκινήσει την 1η Ιανουαρίου 2009, όταν θα καταλάβουν τις θέσεις που κατέχουν μέχρι τώρα το Βέλγιο, η Ινδονησία, η Ιταλία, ο Παναμάς και η Νότια Αφρική. Τη μοναδική θέση για την Ασία, που τη διεκδικούσε το Ιράν, κέρδισε τελικά η Ιαπωνία, με 158 ψήφους. Υπενθυμίζεται ότι το 15μελές Συμβούλιο Ασφαλείας αποτελείται από πέντε μόνιμα και δέκα μη μόνιμα μέλη που εκλέγονται για δύο χρόνια.

Αμερικανικές εκλογές και ελληνικά συμφέροντα

Του Γ. Ε. Σέκερη

Αναπόφευκτα, η ελληνική κοινή γνώμη αξιολογεί τους Αμερικανούς υποψηφίους προέδρους με κριτήριο την εικαζόμενη εύνοιά τους για την Ελλάδα – ή για τους αντιπάλους μας. Αρκεί ωστόσο μια αναδρομική ματιά στις ελληνο-αμερικανικές σχέσεις για να γίνει αντιληπτό ότι, αυτές καθαυτές, οι εκάστοτε αλλαγές προσώπων στην αμερικανική προεδρία ουδέποτε επηρέασαν ουσιαστικά την πολιτική της Ουάσινγκτον επί των εθνικών μας θεμάτων.

Είναι, βέβαια, φυσικό οι επιζητούντες αιρετά αξιώματα στις εθνοτικά πολυσυλλεκτικές ΗΠΑ να προβαίνουν προεκλογικά σε δηλώσεις ικανοποιούσες τις ιδιαίτερες ευαισθησίες εκλογέων τους για τις χώρες προέλευσής τους. Και οι μεν εκλεγόμενοι στα νομοθετικά σώματα συμβαίνει να τηρούν ενίοτε τις σχετικές προεκλογικές τους δεσμεύσεις και μετά την εκλογή τους. Προκειμένου, ωστόσο, για τους προέδρους της δημοκρατίας, άλλως έχουν τα πράγματα. Τόσω μάλλον που οι όποιες προεκλογικές υποσχέσεις τους – σε αντιδιαστολή με τις μη δεσμευτικές εκείνες των ποικίλων «συμβούλων» τους – διατυπώνονται κατά κανόνα τόσο ασαφώς, ώστε στην πράξη να παρέχουν άπλετα περιθώρια ευελιξίας. Κυρίως όμως, ο κάθε νέος πρόεδρος, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του και ανεξάρτητα από τις προεκλογικές διακηρύξεις του, ως ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για τη διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής υπόκειται στον σιδηρούν κανόνα του αμερικανικού εθνικού συμφέροντος. Περιβάλλεται δε από κυβερνητικούς μηχανισμούς που ανά πάσαν στιγμήν συγκεκριμενοποιούν το συμφέρον αυτό και εισηγούνται τρόπους εξυπηρέτησής του. Ενώ κατ’ ανάγκην επικεντρώνει την προσοχή του στα μείζονα και ζωτικά ζητήματα – αφήνοντας τον χειρισμό των λοιπών, στα οποία συνήθως υπάγονται και τα ιδιαίτερου ελληνικού ενδιαφέροντος, στην κρατική γραφειοκρατία. Αντί, επομένως, να ασχολούμεθα με τον υποτιθέμενο φιλελληνισμό ή ανθελληνισμό του επόμενου ενοίκου του Λευκού Οίκου, σκόπιμο είναι να αντιληφθούμε τη φύση των συμφερόντων και των συνακόλουθων επιδιώξεων των ΗΠΑ στην περιοχή μας – και ειδικότερα σε σχέση με τον βαλκανικό χώρο και την Τουρκία.

Κατά τη δεκαετία του ’90, τα Βαλκάνια κατέλαβαν προέχουσα θέση στην αμερικανική εξωτερική πολιτική στο πλαίσιο της διαμόρφωσης του μεταψυχροπολεμικού ευρωπαϊκού γεωπολιτικού χάρτη. Σήμερα ενδιαφέρουν την Ουάσινγκτον κυρίως σε συνάρτηση, από τη μια, με τις στοχεύσεις της στην ευρύτερη Μέση Ανατολή – από το Ισραήλ έως την Κεντρική Ασία – και, από την άλλη, με τις αμφίσημες σχέσεις της με την ανασυγκροτούμενη Ρωσία. Πρώτιστο δε μέλημα των Αμερικανών στη Χερσόνησο του Αίμου είναι η διασφάλιση της σταθερότητας. Προκειμένου, αφ’ ενός, να δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες για τη λειτουργία των εκεί βάσεών τους, σημερινών και μελλοντικών, και, αφ’ετέρου, να καταστεί δυνατή η σταδιακή απόσυρση των ειρηνευτικών δυνάμεών τους προς χρησιμοποίηση σε άλλα, πιεστικότερα μέτωπα. Εξ ου και η στήριξη που προσφέρουν στα δυτικά προτεκτοράτα της Βοσνίας, του Κοσόβου – και των Σκοπίων.

Η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ευρω-ατλαντικό σταθεροποιητικό πλέγμα – στο ΝΑΤΟ, αλλά και στην ΕΕ – και συνεπώς και η επίλυση της διένεξής της με την Ελλάδα για το όνομα αποτελούν σημαντικό στοιχείο της αμερικανικής αυτής στρατηγικής. Και συνακόλουθα οι ΗΠΑ στηρίζουν εκθύμως – και πιθανότατα κατευθύνουν – τις προσπάθειες του διεθνούς διαμεσολαβητή κ. Νίμιτς για την εξεύρεση αμοιβαίως αποδεκτής λύσης. Μπορεί δε κανείς να προβλέψει εκ του ασφαλούς, ότι, αν η τελευταία αυτή αποδειχθεί ανέφικτη εντός του προσεχούς τριμήνου, η αναζήτησή της θα συνεχισθεί και επί του διαδόχου του προέδρου Μπους, χωρίς διαφοροποίηση της στάσης της Ουάσινγκτον.

Πολύ μεγαλύτερη σπουδαιότητα για τη χώρα μας ενέχει, φυσικά, η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών έναντι της Τουρκίας και, κατ’επέκταση, και των Ελληνοτουρκικών. Παρά τις δυσκολίες στις οποίες οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις προσκρούουν τα τελευταία χρόνια – και ιδίως μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ –, η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να θεωρεί τη γείτονα σημαντικό γεωπολιτικό εταίρο και επιζητεί τη συνεργασίας της για μια σειρά από μείζονος αμερικανικού ενδιαφέροντος θέματα, όπως το Μεσανατολικό, οι εξελίξεις στον Καύκασο, το Ιρανικό, το Αφγανικό, και βέβαια το Ιρακινό. Οι προσδοκίες, επομένως, ότι, χάρις σε ένα «φιλέλληνα» πρόεδρο, η αμερικανική διπλωματία θα υιοθετήσει τις ελληνικές θέσεις για το Αιγαίο ή το Κυπριακό είναι ανεδαφικές.

Πιο συγκεκριμένα: Ως προς τα Αιγαιακά, η Ουάσινγκτον περιορίζεται σε ρόλο πυροσβεστικό. Με πρόσφατη μείζονα εκδήλωση αυτής της διαχρονικής προσέγγισης την αμερικανική παρέμβαση τη νύκτα των Ιμίων και τη συναφή πρόταση του τότε προέδρου Κλίντον η ελληνοτουρκική εδαφική «διαφορά» να παραπεμφθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ενώ, σε ό,τι αφορά στην Κύπρο, το αμερικανικό ενδιαφέρον για την εξεύρεση λύσης αποσκοπεί, πέραν από την αποτροπή εντάσεων μεταξύ δύο σημαντικών νατοϊκών συμμάχων και τη διευκόλυνση της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην αξιοποίηση της στρατηγικής θέσης της Μεγαλονήσου. Καθώς οι εξελίξεις στον ευρύτερο μεσανατολικό χώρο έχουν διογκώσει τη σημασία των χρησιμοποιούμενων και από τους Αμερικανούς βρετανικών εκεί βάσεων. Διαπίστωση που όχι μόνο εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την αμερικανική υποστήριξη προς το βρετανικής έμπνευσης σχέδιο Ανάν κατά το παρελθόν, αλλά και προοιωνίζεται την υιοθέτηση από την Ουάσινγκτον ανάλογης προσέγγισης του Κυπριακού και στο μέλλον.

Ωστόσο, ένα ζωηρού ελληνικού ενδιαφέροντος – και εμμέσως ελληνοτουρκικό – θέμα, ως προς το οποίο οι αμερικανικές θέσεις συμπίπτουν εν πολλοίς με τις δικές μας, είναι η συστηματική παρενόχληση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως από τις τουρκικές αρχές. Με κύριο σκεπτικό την εξισορρόπηση της επιρροής του Πατριαρχείου της Μόσχας, οι Αμερικανοί στηρίζουν διαχρονικά τον Οικουμενικό Πατριάρχη, καλώντας την Τουρκία να σεβασθεί στην επικράτειά της τις θρησκευτικές ελευθερίες – και, ειδικότερα, να πάψει να παραβιάζει τα πατριαρχικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα και να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Εν κατακλείδι: Όποιος και αν είναι ο επόμενος Αμερικανός πρόεδρος, ανατροπές της αμερικανικής πολιτικής έναντι της χώρας μας δεν πρέπει να αναμένονται. Δοθέντος όμως ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ο κύριος διαμορφωτής των εξελίξεων στο εγγύς γεωπολιτικό περιβάλλον μας, έχουμε προφανές συμφέρον να επιδιώκουμε την εναρμόνιση των επιλογών μας με τις δικές τους. Όπερ ομολογουμένως δεν είναι πάντοτε εύκολο – και ενίοτε μάλιστα αποδεικνύεται ανέφικτο. Καλό, εν τούτοις, είναι, όταν κρίνουμε αναγκαίο να διαφωνήσουμε με την Ουάσινγκτον, να αποφεύγουμε αντιπαραγωγικές εκδηλώσεις δημόσιου αντιαμερικανισμού. Τριτοκοσμικού τύπου εκρήξεις θυμικού απλώς πλήττουν την εικόνα της Ελλάδας και περιορίζουν την επιρροή της στον διεθνή στίβο.

Επίθεση στο ελληνικό προξενείο Μοναστηρίου

Επίθεση δέχθηκε το ελληνικό προξενείο στο Μοναστήρι, μετά τη νέα προβοκάτσια φιλοσκοπιανών στο πεδίο βολής του Ελληνικού Στρατού έξω από το χωριό Λόφοι της Φλώρινας και τη σύλληψη 4 δημοσιογράφων της ΠΓΔΜ, οι οποίοι φωτογράφιζαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΕΕΔ.
Η επικεφαλής του γραφείου Συνδέσμου της Ελλάδας στα Σκόπια πρέσβειρα Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου που κλήθηκε για την επίδοση διαβήματος απάντησε ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε χώρας να εξακριβώνει τα στοιχεία ξένων πολιτών, οι οποίοι φωτογραφίζουν στρατιωτικές εγκαταστάσεις. «Ως εκ τούτου το διάβημα αποτελεί διαστρέβλωση της αλήθειας και απορρίπτεται ως αβάσιμο», δήλωσε. Υπενθυμίζεται ότι προ ετών στο ελληνικό προξενείο Μοναστηρίου είχε τοποθετηθεί εκρηκτικός μηχανισμός.

Σχετικά δημοσιεύματα:
- Προβοκάτσια σε πεδίο βολής των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από φιλοσκοπιανούς της Μελίτης
- Επίσπευση αλλαγής πρέσβη στα Σκόπια

H Eλλάδα έτοιμη για το βέτο του Δεκεμβρίου

Μετά από την απόρριψη του Σχεδίου Νίμιτς από τον πρόεδρο της ΠΓΔΜ Μπράνκο Τσερβένκοφσκι και ο πρωθυπουργός της χώρας Ν. Γκρουέφσκι τοποθετήθηκε αρνητικά για την τελευταία δέσμη ιδεών του μεσολαβητή του ΟΗΕ. «Αν ο κ. Τσερβένκοφσκι θεωρεί ότι η πρόταση αυτή δεν αποτελεί την πλέον κατάλληλη βάση για να φθάσουμε σε οριστική λύση, εγώ συμφωνώ και επαυξάνω», δήλωσε σχετικά.

Έτσι θεωρείται βέβαιο πλέον πως ο Μάθιου Νίμιτς δεν θα συνεχίσει τις προσπάθειες εξεύρεσης λύσης για την ονομασία, τουλάχιστον μέχρι τις αμερικανικές εκλογές στις αρχές Νοεμβρίου. Η ΠΓΔΜ που υπέκυψε στις εσωτερικές (αλβανική μειονότητα) και εξωτερικές πιέσεις (ΗΠΑ) για αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου παραμένει εκτός των ευρωατλαντικών δομών. Η Αθήνα, πιστή στη πολιτική «μη λύση = μη πρόσκληση», θα προσπαθήσει να κάμψει την αδιαλλαξία της γείτονος στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο.

Για την ιστορία, η σκοπιανή κυβέρνηση πριν το ελληνικό βέτο στο ΝΑΤΟ είχε "απειλήσει" μεταξύ άλλων με:
- επαναφορά της σημαίας με τον δεκαεξάκτινο ήλιο της Βεργίνας,
- καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας,
- προσφυγή στη ΓΣ του ΟΗΕ για αναγνώριση του συνταγματικού ονόματος και προώθηση των ζητημάτων της δήθεν «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα
- ενίσχυση των σχέσεων με το ψευδοκράτος και
- μετονομασία κτιρίων και δρόμων στην ΠΓΔΜ με ονόματα της αρχαίας Μακεδονίας.

Τα δέκα αιτήματα της Ουάσιγκτον προς την ελληνική κυβέρνηση

Σύμφωνα με τον "Eλεύθερο Τύπο", τα αιτήματα της απερχόμενης κυβέρνησης Μπους προς την ελληνική κυβέρνηση έχουν ως εξής:
• Να αρθούν οι εθνικοί περιορισμοί στο Αφγανιστάν. Δηλαδή, να βγει η ελληνική δύναμη που υπηρετεί εκεί εκτός Καμπούλ και να συμμετέχει κανονικά στις επιχειρήσεις υπό τη διοίκηση του αρμόδιου ΝΑΤΟϊκού διοικητή. Αυτή τη στιγμή η ελληνική δύναμη έχει δικαίωμα να ανοίξει πυρ μόνο σε περίπτωση αυτοάμυνας και μπορεί να κινείται μόνο εντός της Καμπούλ και των κοντινών περιχώρων της.
• Συμμετοχή στις κάλυψη των δαπανών των ΝΑΤΟϊκών αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης (AWACS).
• Συμμετοχή στη χρηματοδότηση του ειδικού ταμείου κάλυψης των αναγκών της Συμμαχίας σε ελικόπτερα (κυρίως επιθετικά αλλά και μεταφορικά). Από το 2003 υπάρχει αίτημα του ΝΑΤΟ για χορήγηση επιθετικών ελικοπτέρων AH-64 Apache. Ο πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής ανταποκρίθηκε θετικά στη σχετική γαλλογερμανική πρωτοβουλία που αναπτύχθηκε στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι. Το Δεκέμβριο στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ θα οριστικοποιηθεί το κόστος για όλα τα κράτη-μέλη που θα συμμετάσχουν οικονομικά και όχι επιχειρησιακά, συνεπώς και για την Ελλάδα.
• Αμεση ενεργοποίηση της απόφασης του ΚΥΣΕΑ (αρχές 2008) για προμήθεια αμερικανικών πυρομαχικών 120 mm για τα άρματα μάχης Leopard 2HEL και όχι πραγματοποίηση διαγωνισμού, όπως φαίνεται να είναι η τελική απόφαση του Πενταγώνου.
• Αξιοποίηση της ελληνικής προεδρίας του ΟΑΣΕ από 1ης Ιανουαρίου του 2009 για την προώθηση της ΝΑΤΟϊκής γραμμής στην κρίση της Γεωργίας. Το θέμα αυτό ενδιαφέρει εντονότατα την Ουάσιγκτον γιατί αγγίζει το σκληρό πυρήνα της αμερικανορωσικής αντιπαράθεσης για την παγκόσμια κυριαρχία.
• Αναβάθμιση των ελληνικών αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot από PAC-2 στο επίπεδο PAC-3 για μεγαλύτερη κάλυψη, συγκριτικά με τις σημερινές δυνατότητες των 170 χλμ. της εμβέλειας του ραντάρ και των 150 χλμ. του βεληνεκούς βλήματος. Επειδή η Ελλάδα δεν εντάσσεται ευθέως στο πρόγραμμα αντιπυραυλικής άμυνας αλλά ζητείται να συνεργαστεί, προτείνεται αυτή η αναβάθμιση. Η κυβέρνηση θα πρέπει να έχει αποφασίσει μέχρι τις αρχές του 2009.
• Απεξάρτηση από το φυσικό αέριο της Gazprom. Οι ΗΠΑ ενθαρρύνουν τον αγωγό Ελλάδας-Τουρκίας-Ιταλίας που θα μεταφέρει αζερικό αέριο και δεν διανοούνται ότι μπορεί να διοχετευθεί εκεί ρωσικό αέριο. Ενίστανται επίσης στην ελληνορωσική συμφωνία για τον αγωγό South Stream.
• Αποδοχή του «πακέτου Νίμιτς» και αναθεώρηση της θέσης του Κ. Καραμανλή για «μία ονομασία έναντι όλων», προκειμένου να αρθεί το ελληνικό βέτο για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.
• Αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου. Ως πρώτο βήμα ζητείται η σφράγιση των διαβατηρίων του Κοσσυφοπεδίου αντί της τακτικής σφράγισης επισυναπτόμενου λευκού χαρτιού.
• Σταθερότητα στη θέση υπέρ της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και απόρριψη των ιδεών του Γάλλου προέδρου Ν. Σαρκοζί για ειδική σχέση Τουρκίας-Ε.Ε., που δεν αποκλείεται να συζητηθεί στο Συμβούλιο Κορυφής της Ε.Ε. στα μέσα Δεκεμβρίου.

Σχέδιο Νίμιτς για τη Μακεδονία κατά τα πρότυπα του Σχεδίου Ανάν ή πως η Ελλάδα με την υπογραφή της θα απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα

Ο ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς στα πλαίσια του νέου «πακέτου ιδεών» που επέδωσε στις δυο πλευρές χθες στη Νέα Υόρκη πρότεινε ως βάση διαπραγμάτευσης την ονομασία «Δημοκρατία της Bόρειας Μακεδονίας» («Republic of Northern Macedonia») με συγκεκριμένες προτάσεις. Σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει μέχρι στιγμής:

1. Διατηρείται το συνταγματικό όνομα της ΠΓΔΜ, κύρια πηγή του αλυτρωτισμού της γείτονος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα σχολικά εγχειρίδια της χώρας θα συνεχίσουν τα σοβινιστικά κηρύγματα, στα σκοπιανά στρατόπεδα θα συνεχίσουν να υπάρχουν οι χάρτες της "Μεγάλης Μακεδονίας" και φυσικά παραμένει το προοίμιο του Συνατάγματος που κάνει λόγο για "ιστορική, πολιτιστική, πνευματική και κρατική κληρονομιά του μακεδονικού λαού".

2. H νέα ονομασία θα είναι μόνο για διεθνή χρήση ενώ θα υπάρχει απλώς "σύσταση" του Συμβουλίου Aσφαλείας για την υιοθέτηση της νέας ονομασίας με τη διευκρίνιση ότι δεν θα είναι υποχρεωτική και θα αποφεύγεται παρέμβαση τρίτων χωρών. Mε άλλα λόγια, τα τρίτα κράτη θα αποφασίσουν ποια από τις δύο ονομασίες θα χρησιμοποιούν στις διμερείς τους σχέσεις.

3. Στα διαβατήρια θα αναγράφεται το συνταγματικό όνομα «Δημοκρατία της Mακεδονίας» στα σλαβομακεδονικά στη λατινική γραφή («Republika Makedonija») και το νέο όνομα σε δύο άλλες γλώσσες.

4. Ούτε η Ελλάδα ούτε η ΠΓΔΜ θα μπορούν να χρησιμοποιούν τη λέξη "Μακεδονία" κατ΄αποκλειστικότητα. (Έτσι δεν αποκλείεται μετά τον Παύλο Μελά να χαρακτηρίζονται και οι αντάρτες του ΣΝΟΦ ως ..."Μακεδονομάχοι"!)

5. Ικανοποιούνται τα αιτήματα αναγνώρισης "μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας" της ΠΓΔΜ.

Με βάση τα παραπάνω, συμπεραίνεται ότι παραβιάζονται όλες οι "κόκκινες γραμμές" που έχει θέσει η Ελλάδα, πλην εκείνης που αναφερόταν σε γεωγραφικό προσδιορισμό. Δίνεται επίσης η ευχέρεια στη ΠΓΔΜ να επισημοποιήσει τις επεκτατικές της βλέψεις. Ως γνωστόν η "Bόρεια Μακεδονία" προϋποθέτει και ..."Νότια Μακεδονία", οπότε είναι σίγουρη η έγερση εκ νέου ζητήματος "μακεδονικής μειονότητας" στην Ελλάδα. Η Αθήνα σωστά ανακοίνωσε ότι βλέπει κατ΄αρχήν θετικά τη πρόταση Νίμιτς ως βάση διαπραγμάτευσης, ρίχνοντας το "μπαλάκι" στην απέναντι πλευρά σε περίπτωση ναυαγίου της διαπραγμάτευσης (που ως γνωστόν δεν έχει ενιαία γραμμή ενώ κερδίζεται πολύτιμος χρόνος - η επίλυση του Σκοπιανού μετατίθεται πλέον μετά τις αμερικανικές εκλογές).

Ακατονόητη παραμένει η επαναλαμβανόμενη δήλωση ότι η Ελλάδα δεν επιδιώκει "λύση με νικητές και ηττημένους". Η Ελλάδα επιδιώκει λύση που να ικανοποιεί τα συμφέροντά της με το καλύτερο τρόπο ακόμα και αν αυτό συνεπάγεται τη ...μη λύση. Ας μη τρέφουμε αυταπάτες, το Σχέδιο Νίμιτς ως βάση διαπραγμάτευσης είναι τόσο ικανοποιητικό όσο ήταν το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο.