Η πολιτική και στρατιωτική στρατηγική του ριζοσπαστικού Ισλάμ

Του Βαγγέλη Χωραφά

Επτά χρόνια μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, οι πλέον αξιόπιστες αναλύσεις συγκλίνουν στο ότι ο κύριος στόχος του Οσάμα μπιν Λάντεν δεν ήταν να καταφέρει ένα εντυπωσιακό πλήγμα στις ΗΠΑ. Aυτό ήταν μια δευτερεύουσα πτυχή της στρατηγικής του. Η επιδίωξη της Αλ Κάιντα ήταν να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις εισβολής των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και, σύμφωνα με τις ιστορικές εμπειρίες από τις εισβολές των Βρετανών και των Σοβιετικών, να εγκλωβίσει τα αμερικανικά στρατεύματα στην «αφγανική παγίδα», οδηγώντας τους Αμερικανούς σε μια ήττα ανάλογη με αυτή του Βιετνάμ.

Όσο και αν σήμερα οι ΗΠΑ βρίσκονται εγκλωβισμένες με το ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, η κατάσταση απέχει πολύ από τα σχέδια του Μπιν Λάντεν: η Αλ Κάιντα έχει υποστεί τεράστιες απώλειες, η κυβέρνηση των Ταλιμπάν έχει ανατραπεί και ολόκληρη η χώρα βρίσκεται υπό την κατοχή της Δύσης. Χαρακτηριστική είναι η κριτική που άσκησε ο Αμπού αλ Ουαλίντ αλ Μάσρι, ένας εκ των κορυφαίων ηγετών της Αλ Κάιντα, στη στρατηγική του Μπιν Λάντεν, λέγοντας ότι η εμπειρία της Αλ Κάιντα στο Αφγανιστάν ήταν το «τραγικό παράδειγμα ενός ισλαμικού κινήματος το οποίο διοικήθηκε με εκκωφαντικά ανεπαρκή τρόπο. Όλοι γνώριζαν ότι ο ηγέτης τους τους οδηγούσε στην άβυσσο, και πολύ περισσότερο οδηγούσε τη χώρα στην πλήρη καταστροφή, αλλά συνέχιζαν να εκτελούν τις διαταγές του με πίστη και πικρία».

Σύμφωνα με τον Αμπού Μουσάμπ αλ Σουρί (τον «Σύριο»), μέλος του εσωτερικού συμβουλίου της Αλ Κάιντα, η μεγαλύτερη απώλεια δεν ήταν η καταστροφή της οργάνωσης αλλά η πτώση των Ταλιμπάν, γεγονός που σήμαινε ότι η Αλ Κάιντα στερούνταν της εδαφικής διάστασης της στρατηγικής της – δηλαδή δεν είχε πλέον χώρο στρατολόγησης, εκπαίδευσης και οργάνωσης.

Η κριτική του Αλ Σουρί στις αντιλήψεις του Μπιν Λάντεν είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν την 11η Σεπτεμβρίου. Ήδη από το 2000 προέβλεπε το τέλος της Αλ Κάιντα, την οποία αντιλαμβανόταν ως ένα μόνο επίπεδο για την ανάπτυξη της παγκόσμιας ισλαμικής εξέγερσης, δηλαδή σαν «ένα κάλεσμα, μια αναφορά, μια μεθοδολογία». Στόχος του Αλ Σουρί ήταν η κωδικοποίηση των δογμάτων της ισλαμικής τζιχάντ, με πρώτο βήμα τη δημιουργία της «χωρίς αρχηγούς αντίστασης». Το επόμενο βήμα θα ήταν η συγκρότηση των «ανοικτών μετώπων», τα οποία με τη σειρά τους θα οδηγούσαν στον αγώνα για την κατάκτηση εδαφών και τη δημιουργία ισλαμικών κρατών. Με βάση αυτή τη λογική, η διαλεκτική του πολιτικού και στρατιωτικού Ισλάμ θα έπρεπε να εκδηλώνεται μέσα από την ανάπτυξη ενός κύκλου, με τις εξής φάσεις: επέκταση του δημοκρατικού Ισλάμ – τζιχάντ – επέκταση... – τζιχάντ κ.λπ. Για τον Αλ Σουρί, οι πέντε περιοχές της τζιχάντ θα έπρεπε να είναι το Αφγανιστάν, η Κεντρική Ασία, η Υεμένη, το Μαρόκο και το Ιράκ. Αντίθετα, ο Μπιν Λάντεν είχε αποκλείσει από το 2003 από το σχεδιασμό του το Αφγανιστάν και το Ιράκ, και θεωρούσε περιοχές της τζιχάντ την Ιορδανία, το Μαρόκο, τη Νιγηρία, το Πακιστάν, την Υεμένη και τη Σαουδική Αραβία. Σε κάθε περίπτωση, το θέμα της εδαφικότητας/κράτους το οποίο έθετε σε προτεραιότητα ο Αλ Σουρί δεν φαίνεται να μπορούσε να αντιμετωπισθεί μέσα από τις επιλογές του Οσάμα μπιν Λάντεν.

Μια άλλου τύπου διαφωνία είναι αυτή που διατυπώθηκε από τον Αμπού Μουχάμαντ αλ Μακντίσι στο θεωρητικό επίπεδο και τον Αμπού Μουσάμπ αλ Ζαρκάουι στο στρατιωτικό επίπεδο. Ο Αλ Ζαρκάουι, μόνιμος αντίπαλος του Μπιν Λάντεν, έγινε περισσότερο γνωστός για τη δράση του –μέσω της οργάνωσης Αλ Ταουίντ ουάλ Τζιχάντ (Μονοθεϊσμός και Τζιχάντ) και αργότερα ως εκπρόσωπος της Αλ Κάιντα– στο Ιράκ, ενώ ο Αλ Μακντίσι αποτελούσε πάντα τη φωνή της αυθεντίας και της εγκυρότητας. Και οι δύο ήταν αντίθετοι με την απόφαση της Αλ Κάιντα για πόλεμο ενάντια στις ΗΠΑ. Aντίθετα, θεωρούσαν ότι η προτεραιότητα έπρεπε να δοθεί στον πόλεμο ενάντια στα εκφυλισμένα αραβικά καθεστώτα. Όσον αφορά τη Δύση, το βάρος έπρεπε να δοθεί στην οργάνωση και τη λειτουργία των μικρών και ανεξάρτητων μεταξύ τους πυρήνων, οι οποίοι δεν θα είχαν καμία σχέση με την Αλ Κάιντα. Η προτεραιότητα της σύγκρουσης με τα αραβικά καθεστώτα έφερε στην επιφάνεια την αναγκαιότητα ενός εμφύλιου πολέμου με τους σιίτες, και αυτό έγινε πρακτικά την πρώτη περίοδο δραστηριοποίησης του Αλ Ζαρκάουι στο Ιράκ. Η αποτυχία των προσπαθειών αυτής της περιόδου τον ανάγκασε να συμβιβασθεί με την Αλ Κάιντα και να αναλάβει την ηγεσία της στο Ιράκ, μέχρι το θάνατό του και την εξολόθρευση των πυρήνων της οργάνωσης.

Ο πιο σύγχρονος θεωρητικός του ισλαμικού κινήματος, Αμπού Μπακρ Νατζί, άγνωστης ταυτότητας και προέλευσης (αρκετοί θεωρούν ότι το όνομά του αποτελεί συλλογικό ψευδώνυμο διαφόρων θεωρητικών της τζιχάντ), φαίνεται να έχει πολλά σημεία σύγκλισης με τις απόψεις του Αλ Σουρί. Κυρίως όσον αφορά την αναγκαιότητα για τη διατύπωση μιας συγκεκριμένης (ισλαμικής) σχέσης ανάμεσα στη στρατιωτική δράση και την πολιτική. Αυτή η αναγκαιότητα αργά ή γρήγορα θα αντανακλασθεί στα θέματα πρακτικής διακυβέρνησης του ισλαμικού κράτους που θα προκύψει από την επιτυχία της τζιχάντ. Τα ισλαμικά κράτη, ή οι ισλαμικά ελεγχόμενοι εδαφικοί πυρήνες, θα αποτελούν τους μοναδικούς χώρους ασφάλειας μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης αγριότητας, το οποίο θα δημιουργηθεί από τη σύγκρουση του ισλαμικού κινήματος με τη Δύση. Όσο και αν πολλοί έχουν κατηγορήσει τον Οσάμα μπιν Λάντεν για υπερβολική έκθεση στα δυτικά μίντια, ο Νατζί τον κατηγορεί για το ακριβώς αντίθετο – ότι η δημόσια εικόνα της Αλ Κάιντα μεταξύ των μουσουλμάνων είναι κακή γιατί η οργάνωση απέτυχε στην επικοινωνιακή μάχη: «Το πρώτο βήμα για να ξεκινήσουμε το σχέδιό μας είναι να επικεντρωθούμε στην αιτιολόγηση της δράσης, τόσο ορθολογικά όσο και μέσω της σαρία. Δεύτερον, πρέπει να επικοινωνήσουμε αυτή την αιτιολόγηση καθαρά στους λαούς και στις μάζες, έτσι ώστε κάθε μέσο ή προσπάθεια διαστρέβλωσης των πράξεών μας από τα μίντια να αποτυγχάνει πλήρως».

Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι απόψεις του Σαΐφ αλ Αντλ, επικεφαλής της ασφάλειας της Αλ Κάιντα, και μιας ομάδας στελεχών που συμπλέουν μαζί του, όπως τις παρουσιάζει ο Φουάντ Χουσεΐν, ένας ριζοσπάστης ισλαμιστής Ιορδανός δημοσιογράφος, στο βιβλίο του Αλ Ζαρκάουι: η δεύτερη γενιά της Αλ Κάιντα. Σύμφωνα με τις απόψεις αυτές, στρατηγικός στόχος της Αλ Κάιντα είναι η εμπλοκή των ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την υπερεπέκταση των δυνάμεων των ΗΠΑ, αφού μια τέτοια προοπτική θα ενεργοποιήσει όχι μόνο τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο αλλά και τη Χαμάς στην Παλαιστίνη. Ένας δεύτερος στόχος για την Αλ Κάιντα πρέπει να είναι η σύγκρουση των ΗΠΑ με τη Συρία, η οποία θα προκαλέσει ακριβώς τις ίδιες αντιδράσεις. Με τα δεδομένα αυτά, θα πρέπει ίσως να εξετασθεί και η πρόσφατη απόφαση εμπλοκής των ΗΠΑ στην εξουδετέρωση των πυρήνων των Ταλιμπάν σε εκτεταμένες περιοχές μέσα στο έδαφος του Πακιστάν. Με βάση τις εκτιμήσεις αυτών των κύκλων της Αλ Κάιντα, το μακροχρόνιο σχέδιο της οργάνωσης διαρθρώνεται σε έξι στάδια. Το πρώτο στάδιο, της περιόδου 2001–2003, αποτέλεσε το στάδιο της αφύπνισης των ισλαμικών συνειδήσεων. Το δεύτερο στάδιο, 2003–2006, αποτέλεσε την περίοδο παγκόσμιας οργάνωσης της Αλ Κάιντα. Στο τρίτο στάδιο, 2007–2010, θα δοθεί βάρος στις προσπάθειες σε τρεις χώρες: Συρία, Τουρκία, Ισραήλ. Στο τέταρτο στάδιο, 2011–2013, θα πρέπει να τεθούν σε προτεραιότητα οι ισλαμικές εξεγέρσεις στα αραβικά καθεστώτα. Στο πέμπτο στάδιο, 2014–2016, θα εγκαθιδρυθεί το χαλιφάτο της νέας περιόδου· και στο έκτο στάδιο, 2017–2025, θα εκδηλωθεί η ολική σύγκρουση, κυρίως με τη Δύση.

Αυτή η εκδοχή της ουτοπίας από την Αλ Κάιντα έχει κερδίσει την υποστήριξη μιας νέας γενιάς Αράβων, που ο Νατζί τους αποκαλεί «η τρίτη γενιά των μουτζαχεντίν». Όντας εξοικειωμένη με το διαδίκτυο και τις νέες τεχνολογίες, αυτή η γενιά έχει ριζοσπαστικοποιηθεί από την 11η Σεπτεμβρίου, από την κατοχή του Ιράκ και από την παλαιστινιακή ιντιφάντα, αποτελώντας τη βάση συγκρότησης νέων πυρήνων όχι μόνο στη Δύση αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Παράλληλα, δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν αποδέχονται το όραμα της Αλ Κάιντα. Αν και πολλές ομάδες της τζιχάντ εγκρίνουν τις επιθέσεις της Αλ Κάιντα στη Δύση, οι στόχοι τους είναι αρκετές φορές διαφορετικοί και επικεντρώνονται στην ανατροπή των καθεστώτων των χωρών τους, τα οποία θεωρούν αιρετικά ή διεφθαρμένα. Πολλές από αυτές τις ομάδες δεν θα είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα με την εξάλειψη της Αλ Κάιντα, αφού οι δικοί τους αγώνες θα μπορούσαν να γίνουν ευκολότερα αντιληπτοί ως εθνικοί ανταρτοπόλεμοι με ιδιαίτερους πολιτικούς στόχους. Αυτή η διαφωνία έχει γίνει εμφανέστερη τα τελευταία πέντε χρόνια. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι αυτό του πνευματικού ηγέτη της Χεζμπολάχ, σεΐχη Μοχάμεντ Χουσεΐν Φαντλάλα, ο οποίος δημόσια καταδίκασε την 11η Σεπτεμβρίου και τις επιθέσεις αυτοκτονίας της Αλ Κάιντα. Παράλληλα, οι ηγέτες της αιγυπτιακής ισλαμικής οργάνωσης Γκαμάα Ισλαμίγια –η οποία στο παρελθόν είχε συνεργασθεί με την Αλ Κάιντα– καταδίκασαν δημόσια τις τακτικές της Αλ Κάιντα και τους στόχους της για παγκόσμια τζιχάντ. Πρόκειται για χαρακτηριστικές περιπτώσεις κινημάτων τα οποία αναζητούν όρους νομιμοποίησης στο εθνικό τους επίπεδο, μέσα σε ένα γενικότερο σχέδιο κατάκτησης της εξουσίας στο εθνικό κράτος.Είναι άγνωστο πού θα οδηγήσει τα επόμενα χρόνια η σύμπλεξη των προσπαθειών για παγκόσμια τζιχάντ με τις επιδιώξεις των ισλαμικών κινημάτων σε εθνικό επίπεδο. Πρόκειται όμως για το κομβικό σημείο στην εξέλιξη του παγκόσμιου ισλαμικού κινήματος.

Πρόταση της Λιβύης για φιλοξενία ρωσικής ναυτικής βάσης

Σύμφωνα με τη ρωσική εφημερίδα Kommersant, ο ηγέτης της Λιβύης Μουμάρ Καντάφι, που επισκέπτεται τη Μόσχα για πρώτη φορά ύστερα από 23 χρόνια, θα προτείνει τη κατασκευή ρωσικής ναυτικής βάσης σε λιβυκό έδαφος. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι η βάση μπορεί να εγκατασταθεί στο λιμάνι της Βεγγάζης. "Η ρωσική στρατιωτική παρουσία θα αποτελεί εγγύηση ότι δεν θα γίνει επίθεση εναντίον της Λιβύης από την πλευρά των ΗΠΑ, που δεν έχουν ανταποκριθεί στις πολλές κινήσεις συμφιλίωσης που έχουν γίνει από τον συνταγματάρχη Καντάφι", γράφει η ρωσική εφημερίδα.
Στη διάρκεια της επίσκεψής του στη Μόσχα, ο Λίβυος ηγέτης θα εξετάσει επίσης την αγορά ρωσικών οπλικών συστημάτων, μεταξύ των οποίων άρματα μάχης Τ-90, 16 μαχητικά Su-30MKI Flanker-H και αντιαεροπορικά συστήματα TOR-M2E. Υπενθυμίζεται ότι τον Απρίλιο η Ρωσία διέγραψε τα χρέη της Λιβύης ύψους άνω των 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που είχαν κληρονομηθεί από την σοβιετική εποχή.

Οι Έλληνες πιλότοι στη πρώτη τους συμμετοχή στη Red Flag

"Σφήνα", 31/10/2008

Άσκηση "Anatolian Eagle '08/4" με συμμετοχή του Πακιστάν

Η τελευταία εκπαιδευτική δραστηριότητα για το 2008 του Anatolian Eagle (αντίστοιχου του ελληνικού ΚΕΑΤ) στην αεροπορική βάση Ικονίου, θα πραγματοποιηθεί μεταξύ 3 και 14 Νοεμβρίου. Στην Anatolian Eagle '08/4 θα συμμετάσχουν και 6 αεροσκάφη F-16 της Πακιστανικής Πολεμικής Αεροπορίας (PAF), τα οποία αφίχθησαν χθες στη Τουρκία.

Οι Τουρκοκύπριοι παραδέχθηκαν ότι είναι δέσμιοι της Τουρκίας

Την πλήρη εξάρτησή τους από την Τουρκία παραδέχθηκαν χθες για πρώτη φορά οι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι επί σειρά ετών προσπαθούσαν όχι μόνο να αναβαθμιστεί το ψευδοκράτος τους αλλά και να αναγνωριστεί διεθνώς. Ο ίδιος ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ παραδέχθηκε δημόσια χθες ότι το κατεχόμενο τμήμα της Βόρειας Κύπρου είναι πλήρως εξαρτημένο πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά από την Τουρκία, και σημείωσε μάλιστα ότι δεν μπορεί να κάνει βήμα, δεν μπορεί να αποφασίσει για τίποτε, χωρίς την Τουρκία. Μιλώντας σε τουρκοκυπριακό κανάλι είπε χαρακτηριστικά: «Τις σχέσεις μου με τον κόσμο τις εξασφαλίζει η Αγκυρα, το να στέκω στα πόδια μου οικονομικά μού το εξασφαλίζει η Αγκυρα, η σύνδεσή μου με τον κόσμο εξασφαλίζεται από την Αγκυρα, χωρίς το 0090 (σ.σ.: διεθνής κώδικας Τουρκίας) κανένας δεν θα μπορούσε να τηλεφωνήσει εδώ, χωρίς να γράφει "Μερσίνη 10, Τουρκία" κανένας δεν θα μπορούσε να στέλνει γράμματα. Αυτά είναι πραγματικότητες τις οποίες μπορείς να απαρνηθείς; Είναι πραγματικότητες τις οποίες ξέρουμε».
Υπενθυμίζεται ότι μεγάλο μέρος της Τ/Κ κοινότητας αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στο εξωτερικό λόγω της καταπίεσης και της απομόνωσης, που προκλήθηκε από την τουρκική εισβολή και κατοχή.

Στρατηγικά παιγνίδια στη ΝΑ Μεσόγειο

Του Μιχάλη Παπαδόπουλου

Οι πρόσφατες προειδοποιήσεις του Αρχηγού των Τουρκικών Ναυτικών Δυνάμεων, Ναυάρχου Ατάτς, για μετατροπή της ΝΑ Μεσογείου σε θέατρο συγκρούσεων, σε περίπτωση που θιγούν τα τουρκικά συμφέροντα, καθώς και οι επανειλημμένες αναφορές Τούρκων αξιωματούχων για τη στρατηγική σημασία της περιοχής, επιβεβαιώνουν τον ηγεμονικό ρόλο που επιδιώκει να διαδραματίσει η Άγκυρα στη ΝΑ Μεσόγειο.
Οι αλλαγές στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Ευρώπης, η επέκταση των ευρωπαϊκών συνόρων - με την ενσωμάτωση των ανατολικο-ευρωπαϊκών χωρών - προς την περιοχή του Καυκάσου και η συνακόλουθη γειτνίαση του ευρωπαϊκού συστήματος με το καυκασιανό γεωσύστημα, έχουν οδηγήσει σε σχεδιασμούς και προσπάθειες αναδιανομής ρόλων στο πλαίσιο της Ευρωατλαντικής Συμμαχίας.

Χαρακτηριστική είναι μελέτη του Ινστιτούτου FAES, την οποία παρουσίασε ο τέως πρωθυπουργός της Ισπανίας Χοσέ Μαρία Αθνάρ στο 42ο Συνέδριο του Μονάχου για θέματα άμυνας και ασφάλειας, το 2006, και η οποία απηχεί και τους πρότερους στρατηγικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ από τα μέσα της δεκαετίας του '90 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, που προσδιορίζει τους στόχους της Συμμαχίας μέσα στη νέα παγκόσμια γεωπολιτική αρχιτεκτονική, καθώς και τους «ενδιάμεσους» ρόλους της κάθε χώρας-μέλους, υπό την προοπτική των νέων γεωστρατηγικών δεδομένων. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, τα γεωπολιτικά συμφραζόμενα για την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο διαφοροποιούνται σημαντικά, καθώς, όπως σημειώνει σε ανάλυσή του στην πολιτική επιθεώρηση Monthly Review o Βαγγέλης Χωραφάς για το νέο παγκόσμιο γεωπολιτικό σύστημα, το ΝΑΤΟ και το ρόλο της Ελλάδας, «η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν δύο χώρες-κλειδιά για τον έλεγχο τόσο της Ανατολικής Μεσογείου όσο και του νοτιότερου χώρου της Ε.Ε. - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποβαθμίζεται ο ρόλος της Τουρκίας», η οποία επιδιώκει, αντιθέτως, να αναδειχθεί σε ηγεμονική περιφερειακή δύναμη, μέσα από τον ναυτικό έλεγχο της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Άλλωστε, η επιδίωξη της Άγκυρας να αυξήσει τη στρατηγική επιρροή της στην Ανατολική Μεσόγειο είναι εκπεφρασμένη, με πολλές ευκαιρίες και με πολλούς τρόπους. Εμφαντική υπόμνησή της έκανε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν, στις αρχές του παρελθόντος Σεπτεμβρίου, επισημαίνοντας τη στρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου για τα τουρκικά συμφέροντα και το ρόλο που θέλει να διαδραματίσει η Άγκυρα στην περιοχή, αλλά και η πρόβλεψη-προειδοποίηση του Ναυάρχου Ατάτς, Αρχηγού των Ναυτικών Δυνάμεων της Τουρκίας, ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί θέατρο συγκρούσεων στο προσεχές μέλλον, αν θιγούν τα ζωτικά τουρκικά συμφέροντα και τα «νόμιμα δικαιώματα» της χώρας στην περιοχή.
Μέσα στο πλαίσιο της αναδιαμόρφωσης των ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών και της προσπάθειας αναδιανομής ρόλων στο νέο γεωπολιτικό σύστημα, σημειώνει ο Β. Χωραφάς, «πρώτον, γίνεται προσπάθεια (πρόκειται για τη δεύτερη στα πλαίσια του ΝΑΤΟ) σταδιακής αναίρεσης του παραδοσιακού ναυτικού ρόλου της Ελλάδας και προσπάθεια στροφής της στις εξελίξεις στο γεωσύστημα των Βαλκανίων. Είναι η πρώτη προσπάθεια αναίρεσης του ναυτικού ρόλου της Ελλάδας, ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Δεύτερον, η προσπάθεια ανάδειξης της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη (Regional Power - Pivotal State) επικεντρώνεται στην ανάδειξή της σε ναυτική δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου και δευτερευόντως σε δύναμη παρέμβασης στα Βαλκάνια». Υπό το πρίσμα αυτό, μπορούν να ερμηνευθούν τόσο η ενίσχυση του τουρκο-ισραηλινού άξονα στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, αλλά και η εκπόνηση ενός φιλόδοξου εξοπλιστικού προγράμματος του τουρκικού ναυτικού, που στόχο έχει την ανατροπή της ισορροπίας ναυτικής ισχύος στο Αιγαίο και την κυριαρχία στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου. Γίνεται, έτσι, ευκόλως κατανοητό, ότι η απονεύρωση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου μεταξύ Κύπρου - Ελλάδας υπήρξε, στρατηγικά, ολέθρια επιλογή, αλλά και γίνεται επίσης αντιληπτό ότι, η Τουρκία, επιδιώκει, μέσα από μια λύση του Κυπριακού προσαρμοσμένη στα στρατηγικά της συμφέροντα, όχι μόνο να ελέγξει πολιτικο-στρατιωτικά την Κύπρο, καθιστώντας την στρατηγικό όμηρο, αλλά και να κατοχυρώσει το ρόλο της ως ηγεμονικής περιφερειακής δύναμης στη ΝΑ Μεσόγειο.

Σχετικό δημοσίευμα: Ελληνοτουρκικός Πόλεμος: Η διάσταση της χερσαίας ισχύος

Ο Σκοπιανός υφυπουργός Εξωτερικών καταδικάζει ...την "ελληνική έκρηξη εθνικισμού σωβινισμού"!

"Εθνος", 30/10/2008

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Προκλήσεων συνέχεια από τη ΠΓΔΜ με ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας. Ο υφυπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Zoran Petrov δήλωσε σήμερα ότι «το υπουργείο Εξωτερικών αντιδρά έντονα και καταδικάζει τις εκρήξεις εθνικισμού και σωβινισμού κατά της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας", που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 28 Οκτωβρίου», κάνοντας μάλιστα λόγο για ενημέρωση και των διεθνών οργανισμών.
Ερωτηθείς εάν θα επιδοθεί διάβημα διαμαρτυρίας στην επικεφαλής του Γραφείου Συνδέσμου της Ελλάδας στα Σκόπια, πρέσβη Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, ο Petrov απάντησε ότι αυτή τη φορά η ΠΓΔΜ δεν θα επιλέξει κάτι τέτοιο, διότι «δεν υπάρχει λόγος να ακουστούν οι θέσεις και τα σχόλια της»!

Η αμερικανική εισβολή-προειδοποίηση στη Δαμασκό

Στις 16:45 (τοπική ώρα) της 26ης Οκτωβρίου τέσσερα αμερικανικά ελικόπτερα Blackhawk προερχόμενα από το Ιράκ, παραβίασαν τον εναέριο χώρο της Συρίας και κατευθύνθηκαν στο χωριό Sukkariyah της συνοριακής περιοχής Abu Kamal. Τα δύο ελικόπτερα αποβίβασαν 8 ένοπλους άνδρες των Special Forces οι οποίοι κατευθύνθηκαν σε γειτονική υπό κατασκευή οικοδομή με αποστολή την εξουδετέρωση (απαγωγή;) του Abu Ghadiyah, μέλους της Al Qaeda που είχε αναλάβει την εφοδιαστική υποστήριξη των σουνιτών ανταρτών στο Ιράκ. Η επιχείρηση που εγκρίθηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο Bush και συντονίστηκε από τη CIA διήρκεσε μόλις 15 λεπτά και άφησε πίσω της 8 νεκρούς. Ο υψηλός αριθμός των νεκρών πιθανόν να οφείλεται στην εν δυνάμει απειλή που συνάντησαν οι άνδρες των Special Forces.

Σύμφωνα με δήλωση ανώνυμου αξιωματούχου της Ουάσινγκτον, η αεροπορική επιδρομή εντός συριακού εδάφους δεν ήταν παρά μια προειδοποίηση.

Η μη συμμόρφωση της Δαμασκού στις επιχειρούμενες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή φαίνεται πως έχουν ενοχλήσει ιδιαίτερα τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, που ανησυχούν για την αυξανόμενη ρωσική διείσδυση στη περιοχή. Η ανακατασκευή της -πρώην σοβιετικής- ναυτικής βάσης Ταρτούς και η επέκταση του λιμανιού της Λατάκειας για την υποδοχή αεροπλανοφόρων σε συνδυασμό με την εξαγγελία ενός μεγαλεπήβολου εξοπλιστικού προγράμματος (από αεροσκάφη MiG 29SMT, αντιαεροπορικούς πυραύλους S-300 μέχρι βαλλιστικά συστήματα Iskander και υποβρύχια Amur-1650 ενώ έχει παραλάβει 36 συστήματα Pantsir S1E) είναι μερικά μόνο από τα σημάδια ανυπακοής προς τα αμερικανικά κελεύσματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε σε κρίσιμη χρονική στιγμή, λίγο πριν τη λήξη της θητείας Bush ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη προσπάθειες προσέγγισης της Συρίας από την Ευρώπη (βλ. Γαλλία).

Φωτογραφίες από την συμμετοχή της Πολεμικής Αεροπορίας στη Red Flag 09-1

Τα F-16C/D Block52+ της ΠΑ συμμετέχουν στην άσκηση, φέροντας βλήματα αέρος-αέρος IRIS-T και αντι-ραντάρ AGM-88 HARM.

Επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Άμυνας στο Ισραήλ

Στο Τελ Αβίβ βρίσκεται από χθες ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Vecdi Gönül, πραγματοποιώντας διήμερη επίσημη επίσκεψη. Ο Τούρκος υπουργός συναντήθηκε με τον ισραηλινό ομόλογό του Ehud Barak, με τον οποίο συζήτησε θέματα διμερούς στρατιωτικής συνεργασίας και περιφερειακής ασφάλειας. Στην τουρκική αποστολή συμμετέχει επιτροπή αξιωματικών και τεχνικών που θα παρακολουθήσουν τις δοκιμές των Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών τύπου HERON που πρόκειται να παραλέβει η Τουρκία το επόμενο διάστημα.

Απόσυρση και καταστροφή των φορητών αντιαεροπορικών βλημάτων Strela 2 της Εθνικής Φρουράς

Την απόφαση της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας να καταστρέψει 324 φορητούς εκτοξευτές αντιαεροπορικών βλημάτων 9Μ32Μ Strela-2, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Αμυνας Κώστας Παπακώστας από τη Βιέννη.
Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση, ο υπουργός Αμυνας είπε ότι η κυπριακή κυβέρνηση ''είναι αποφασισμένη να δηλώσει τη δέσμευση της για την απόσυρση'' αυτών των πυραύλων, ''αναγνωρίζοντας τις απειλές από την ανεξέλεγκτη παραγωγή και χρήση ειδικά αυτών των φορητών αντιαεροπορικών όπλων, τα οποία στα χέρια τρομοκρατών μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τρομοκρατικές ενέργειες, ικανές να επιφέρουν απώλειες αθώων ανθρώπινων ζωών και να διασαλεύσουν την ειρήνη και τη σταθερότητα στον κόσμο, η Κυπριακή Δημοκρατία".
Παράλληλα, ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Αμυνας Γιαννάκης Ομήρου συναντήθηκε με το Γάλλο υπουργό Αμυνας Χερβέ Μορίν, στο περιθώριο της Συνόδου των Προέδρων των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών Αμυνας των χωρών μελών της ΕΕ, στο Παρίσι.

H μυστική επιχείρηση της ΚΥΠ για την ανακατάληψη της νήσου Σάσωνος εν μέσω Ψυχρού Πολέμου

Η νήσος Σάσων, που ιστορικά και γεωγραφικά ανήκει στο σύμπλεγμα των Iονίων νήσων, βρίσκεται στην είσοδο του κόλπου της Αυλώνας και αποτελεί μέγιστης σημασίας στρατηγικό σημείο καθώς ελέγχει τα στενά του Οτράντο. Το βραχώδες νησί έκτασης 4,5 τ.χλμ παραχωρείται με την Συνθήκη του Λονδίνου (1864) μαζί με τα νησιά του Ιονίου στην Ελλάδα όμως η ελληνική κυβέρνηση αδρανεί και η Σάσων ...εμφανίζεται να αποτελεί τουρκικό έδαφος, καθώς οι Τούρκοι κατείχαν τη πόλη της Αυλώνας. Το 1912 ο Αντιπλοίαρχος Kων/νος Γεωργαντάς, κυβερνήτης του ΠΗΝΕΙΟΣ, υψώνει στη Σασώνα την Eλληνική Σημαία και αποβιβάζει άγημα 25 στρατιωτών. Το 1914 με νόμο της κυβέρνησης Βενιζέλου η Σάσων μεταβιβάζεται στην Αλβανία και απομακρυνέται η Ελληνική Σημαία. Λίγες μέρες μετά, οι λιγοστές οικογένειες Eλληνόβλαχων βοσκών που κατοικούσαν το νησί σφαγιάζονται από τους Αλβανούς. Στη συνέχεια η νήσος καταλαμβάνεται από την Ιταλία και τη Γερμανία, αποτελώντας βάση υποβρυχίων κατά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με την υπογραφή της Συνθήκης των Παρισίων το 1947 η Ελλάδα προχωρά στη προσάρτηση των Δωδεκανήσων, όχι όμως και της Βορείου Ηπείρου, την οποία είχε απελευθερώσει ο Ελληνικός Στρατός με βαρύ φόρο αίματος. Το 1951 κατασκευάζεται ναυτική βάση με υπόγειες εγκαταστάσεις για τα πυρηνικά υποβρύχια του σοβιετικού στόλου. Στις 3 Δεκεμβρίου 1961 επέρχεται ρήξη των σχέσεων ΕΣΣΔ και Αλβανίας και διακόπτονται οι μεταξύ τους διπλωματικές σχέσεις. Τα Τίρανα απελαύνουν αστραπιαία όλους τους σοβιετικούς συμβούλους, προχώρουν σε επιστράτευση εφέδρων και κλείνουν τη ναυτική βάση, κατάσχοντας μάλιστα όλο το στρατιωτικό υλικό σοβιετικής προέλευσης που υπήρχε εκεί. Η Αλβανία παύει να είναι μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Η εξέλιξη αυτή κινητοποιεί την ελληνική πλευρά που αναγνωρίζει τη γεωστρατηγική σημασία της νήσου. Το 1962 οργανώνεται επιχείρηση ανακατάληψης της νήσου Σάσων με το κωδικό όνομα «ΑΝΤΙΠΑΤΡΕΙΑ» από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών σε συνεργασία με τις Ειδικές Δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού. Αντικειμενικός σκοπός της επιχείρησης είναι η ανακατάληψη της νήσου Σάσωνος, αν και αναφορές ήθελαν να αποτελεί προπομπό για την αναίμακτη ανακατάληψη της Βορείου Ηπείρου. Ο Κ. Γίγας, στέλεχος των ελληνικών υπηρεσιών πληροφοριών, πραγματοποιεί δεκάδες αποστολές στην ευρύτερη ζώνη μεταξύ Σάσωνος και περιοχών της Β. Ηπείρου. Στην προετοιμασία της επιχείρησης, που κρατήθηκε μυστική από την τότε πολιτική ηγεσία, καθοριστικό ρόλο παίζουν ο διοικητής των ΛΟΚ Αντιστράτηγος Κ. Κόλλιας, ο αρχηγός της ΚΥΠ Αλ. Νάτσινας, ο Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Κων. Δόβας αλλά και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ - τότε μητροπολίτης Ιωαννίνων που ανέλαβε το συντονισμό των Βορειοηπειρωτών και των Ελλαδιτών εθελοντών. Σε κρίσιμο σημείο, το όλο θέμα "διαρρέει" με αποτέλεσμα τη ματαίωση της επιχείρησης. Ένας απο τους αλεξιπτωτιστές των Eιδικών Δυνάμεων, πικραμένος που δεν πραγματοποιήθηκε η αποστολή και που προδόθηκε πριν ολοκληρωθεί, αυτοκτονεί.

Η επιχείρηση έρχεται στο φως της δημοσιότητας μόλις το 1998, όταν η Ιταλία αγοράζει τη Σάσωνα από την Αλβανία έναντι 57 δις δραχμών...

Ολοκληρώθηκε η επίσκεψη του υφυπουργού Άμυνας στις Ηνωμένες Πολιτείες

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της 13ης Συντονιστικής Συνόδου Υψηλού Επιπέδου (HLCC), της μόνης θεσμοθετημένης διμερούς επαφής ανάμεσα στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ. Η ατζέντα των συνομιλιών περιλάμβανε αναλύσεις για το Αφγανιστάν, τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, τα Βαλκάνια, την περιφερειακή ασφάλεια, καθώς και για τη διερεύνηση των δυνατοτήτων στενότερης αμυντικής συνεργασίας των δύο πλευρών.
Μετά το πέρας της συνάντησης η Βοηθός Υπουργός Άμυνας Beth Long εξέφρασε την απόλυτη ικανοποίηση της αμερικανικής πλευράς τόσο για τη διαχρονική προσφορά της Ελλάδας στη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων και την συμμετοχή της σε πολυεθνικές αποστολές του Ο.Η.Ε, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ , όσο και για την επιτυχημένη ολοκλήρωση της HLCC. Ο Ιω. Πλακιωτάκης, ο οποίος συναντήθηκε επίσης με τον Αναπληρωτή Υπουργό Άμυνας Γκόρντον Ιγνκλαντ, τον Υφ. Άμυνας Ερικ Εντελμαν και τον βοηθό Υπ. Εξωτερικών για Πολιτικο-στρατιωτικά θέματα Μαρκ Κίμιτ, τόνισε ιδιαίτερα τη συμμετοχή ελληνικών μονάδων και την μεταφορά στρατιωτικού υλικού στις επιχειρήσεις, αλλά και το οικονομικό κόστος για την Ελλάδα που ξεπέρασε τα $400 δισ. για την τετραετία 2003-2007. Υπογράμμισε επίσης τη σημασία της ανάληψης από την Ελλάδα της προεδρίας του ΟΑΣΕ τον Ιανουάριο.
Ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτου στο εθνικό κοιμητήριο του Αρλιγκτον, μίλησε για το ρόλο της Ελλάδας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) της Ουάσιγκτον, επισκέφθηκε το Αμερικανοελληνικό Ινστιτούτο και εγκαινίασε εικαστική έκθεση Κρητών καλλιτεχνών στην ελληνική πρεσβεία της Ουάσιγκτον.

Ο Φριντ προειδοποιεί τη ΠΓΔΜ με απομόνωση και προδιαθέτει την Ελλάδα για πιέσεις

Έκκληση προς την ηγεσία της ΠΓΔΜ να αποδεχθεί την τελευταία δέσμη ιδεών του μεσολαβητή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, απηύθυνε ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντάνιελ Φριντ, μιλώντας σε ομάδα Σκοπιανών δημοσιογράφων που επισκέπτονται τις ΗΠΑ. Ο ίδιος προειδοποίησε ότι η ΠΓΔΜ μπορεί να εισέλθει σε απομόνωση εάν δεν προβεί σε σωστά βήματα, δηλαδή να λύσει τώρα τη διένεξη για την ονομασία.
«Εάν η Δημοκρατία της Μακεδονίας αποδεχθεί την πρόταση, θα αποδείξει ότι είναι μια υπεύθυνη -για το μέλλον της- χώρα. Μετά την αποδοχή της πρότασης από την πλευρά της Μακεδονίας, η ΕΕ θα ασκήσει πιέσεις στην Ελλάδα ώστε και αυτή να απαντήσει θετικά, διότι στην Ελλάδα υπάρχουν άτομα που επιθυμούν να κλείσει αυτό το ζήτημα», διεμήνυσε ο Ντάνιελ Φριντ ενώ απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς «περί ελληνο-αμερικανικών ή μακεδονο-αμερικανικών μυστικών συμφωνιών», σχετικά με τη λύση του προβλήματος της ονομασίας και επανέλαβε ότι δεν υπάρχει πρόταση που να είναι κατά 100% ή κατά 90% αποδεκτή και από τις δύο πλευρές.

Προμήθεια Predator από τις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις;

Σύμφωνα με εκτενές δημοσίευμα της τουρκικής "Zaman", ο υπερ20ετής αγώνας των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων κατά των Κούρδων ανταρτών αναδεικνύει την ανάγκη για προμήθεια οπλικών συστημάτων ικανών για διεξαγωγή επιχειρήσεων "ασύμμετρου" πολέμου, αποκαλύπτοντας παράλληλα ότι από τα 12 επιθετικά ελικόπτερα ΑΗ-1W Super Cobra, τα μόνα ικανά για νυχτερινές επιχειρήσεις, απομένουν 5 ή 6 λόγω απωλειών! Το δημοσίευμα, που κάνει λόγο και για τη μεγάλη καθυστέρηση που παρουσιάζει η προμήθεια μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV) Heron από το Ισραήλ, παραθέτει δηλώσεις του αρχηγού των Τουρκικών Χερσαίων Δυνάμεων Στρατηγού Işık Koşaner, σύμφωνα με τον οποίο το τουρκικό Γενικό Επιτελείο προσανατολίζεται στη προμήθεια των εξελιγμένων UAV τύπου MQ-1 Predator της αμερικανικής General Atomics Aeronautical Systems, ικανών να εκτοξεύσουν βλήματα AGM-114 Hellfire.
Περισσότερα για την ανάπτυξη και επιχειρησιακή δράση του UAV Predator εδώ.

Η στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου

Yπό το πρόσταγμα του διοικητή της 1ης Μεραρχίας Πεζικού υποστράτηγου Ευστράτιου Θάλασσα παρέλασαν χθες σε άψογους σχηματισμούς τα πεζοπόρα και μηχανοκίνητα τμήματα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στη λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου της Θεσσαλονίκης. Την παρέλαση παρακολούθησαν ο πρέσβης της Ιταλίας στην Ελλάδα Τζιαν Πάολο Σκαράντε και οι υπουργοί Αμυνας χωρών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και ο Τούρκος Βεσντί Γκιονούλ.
Μετά το τέλος της παρέλασης ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας αναφέρθηκε στη σημασία της ημέρας ενώ ευχαρίστησε τα στελέχη των Ένοπλων Δυνάμεων για την παρέλαση: «Η παρέλαση των στρατιωτικών τμημάτων κατέδειξε, ακόμη μια φορά, το υψηλό επίπεδο ετοιμότητος και εκπαίδευσης των Ενόπλων Δυνάμεων. Είναι η εγγύηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και της εδαφικής μας ακεραιότητας και είναι το ανάχωμα της οποιασδήποτε επιβουλής. Είμαι βέβαιος, όπως και τότε λαός και στρατός ενωμένοι αντιμετώπισαν τον οποιοδήποτε εχθρό, ότι έτσι και σήμερα είμαστε έτοιμοι, όχι μονάχα να αντιμετωπίσουμε τις οποιεσδήποτε απειλές αλλά να εργαστούμε και να συνεργαστούμε, ώστε να γίνει η Βαλκανική τόπος ειρήνης, συνεργασίας και εγκάρδιας συνεννόησης».
Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής στο μήνυμα του τονίζει: «Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου του 1940 επιτάσσει την έμπρακτη απόδοση τιμής στις Ελληνίδες και τους Έλληνες που αγωνίστηκαν θυσιάζοντας ακόμη και τις ζωές τους για την εθνική ανεξαρτησία, την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το χρέος όλων μας σήμερα είναι σαφές: να διατηρήσουμε ζωντανή τη μνήμη της εποποιίας του '40, της Εθνικής Αντίστασης κατά της τριπλής κατοχής, αλλά και των μαύρων σελίδων του Εμφύλιου Σπαραγμού και της μετέπειτα εθνικής συμφιλίωσης που επετεύχθη από την ίδια εκείνη σκληρά δοκιμασμένη γενιά».

Με δοξολογίες, παρελάσεις και άλλες εκδηλώσεις εορτάσθηκε η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 και στην Κύπρο.

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Του αντιστρατήγου ε.α. και επιτίμου Διοικητή Γ΄ ΣΣ Ν. Κολόμβα

Κατά γενική αναγνώριση, η 28η Οκτωβρίου 1940 αποτελεί περίοπτο σταθμό στη μακραίωνη διαδρομή της Ελληνικής Ιστορίας και τους επικούς αγώνες της φυλής ενάντια στη βία και τη βαρβαρότητα. Η ιταλική «Μεγάλη Ιδέα» υπό την μορφή της αναγόρευσης της Μεσογείου σε «Mare Nostrum» επλανάτο από μακρού στον ορίζοντα. Ο Μουσολίνι, ωστόσο, συνέχισε τη σχετική πολιτική των προκατόχων του πολύ πιο δραστήρια. Ο δε κίνδυνος για την Ελλάδα κατέστη έκδηλος, αφότου οι Ιταλοί, στις 7 Απριλίου 1939, κατέλαβαν «αιφνιδιαστικά» την Αλβανία – επιδοθέντες εν συνεχεία, κατά διαστήματα, σε προκλητικές εις βάρος μας ενέργειες. Η απειλή, όμως, αποκαλυπτόταν ιδιαίτερα στυγνή με την επίδοση τις πρωϊνές ώρες της 28 Οκτωβρίου 1940 του ιταμού τελεσιγράφου από τον Ιταλό πρέσβη Εμανουέλε Γκράτσι στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά. O οποίος, διερμηνεύοντας την από καιρό διαμορφωθείσα ομόφωνη απόφαση του Έθνους, το απέρριψε ασυζητητί με τη γνωστή φράση «Αlors, c' est. la guerre » (Λοιπόν, έχουμε πόλεμο). Ήτοι αντιτάσσοντας το κοσμοϊστορικό «Όχι». Ο εθνεγερτήριος παιάνας των αρχαίων προγόνων μας «Ίτε παίδες Ελλήνων...» αντηχεί στους αιθέρες. Η οργή του ελληνικού λαού για τις προηγηθείσες αυθάδεις προκλήσεις των Ιταλών φασιστών, με κορυφαία τον άνανδρο τορπιλισμό της «Έλλης» μας στις 15 Αυγούστου, κατά την εορτή της θεομήτορος στην Τήνο, γαλβάνισε την εθνική ομοψυχία και τη μετουσίωσε σε ορμή και πάθος για τη ν ί κη.

Η εξοπλιστική προσπάθεια
Αλλά ας έλθουμε στο κυρίως θέμα μας, αρχίζοντας με την προς πόλεμο προπαρασκευή. Χάριν της ιστορικής αλήθειας πρέπει να διαπιστωθεί ότι, κατά τα έτη 1923 έως 1935, η κυβέρνηση Μιχαλακοπούλου (1924-1925) και, κυρίως, το καθεστώς Στρατηγού Πάγκαλου (1925-1926) είχαν καταβάλει αξιόλογες προσπάθειες στον τομέα των εξοπλισμών. Ωστόσο, κατά την πενταετία 1927-32, οι στρατιωτικές μας δαπάνες μειώθηκαν δραστικά, σε σημείο που η αναλογία έναντι εκείνων των επίβουλων γειτόνων μας περιορίσθηκε σε 1:3 έως και 1:4. Με την τότε κυβέρνηση να προβάλλει ως δικαιολογία για την παραμέληση των στρατιωτικών εξοπλισμών το επιχείρημα ότι η κυρία προσπάθεια της χώρας απέβλεπε στη διπλωματική της ισχυροποίηση και στην οικονομική της ανόρθωση. Εν συνεχεία, όμως, η μερική επιστράτευση που πραγματοποιήθηκε κατά τα σοβαρά πολιτικο-στρατιωτικά κινήματα της 6ης Μαρτίου 1933 και της 1ης Μαρτίου 1935 απεκάλυψε δυστυχώς τη γυμνότητα μας σε εφόδια και υλικά.
Κατά την τετραετία 1936- 40 διετέθησαν από εθνικούς πόρους πιστώσεις ύψους 15,7 δισεκατομμυρίων δραχμών – δηλαδή ποσό υπέρ πενταπλάσιο των διατεθέντων κατά τη δωδεκαετία 1923-35 3 δις. δρχ.. Και ναι μεν, παρέμεναν σοβαρές ελλείψεις πολεμικού υλικού – οφειλόμενες κυρίως στην απροθυμία ικανοποίησης των προπληρωθεισών παραγγελιών μας από τις προμηθεύτριες χώρες, εξαιτίας των προβλημάτων που οι ίδιες οι τελευταίες αυτές αντιμετώπιζαν τότε. Πλην όμως οι σημαντικές αυτές πιστώσεις, σε συνδυασμό με τις καταβληθείσες άοκνες προσπάθειες, επέτρεψαν, από τη μια, την έγκαιρη κινητοποίηση των προβλεπομένων από το Σχέδιο Επιστρατεύσεως δέκα έξι μεραρχιών και έξι ταξιαρχιών, και, από την άλλη, την κατασκευή, κατά το μείζον μέρος της, της απαραίτητης έναντι της Βουλγαρίας οχυρώσεως – της γνωστής ως «Γραμμής Μεταξά». Κρίνεται δε σκόπιμο να επισημανθεί εδώ, ότι μέχρι τον Απρίλιο του 1939 ως εν δυνάμει αντίπαλος εθεωρείτο μόνον η Βουλγαρία. Διό και τα πολεμικά μας σχέδια μέχρι το 1939 αντιμετώπιζαν μόνον την εκ Βουλγαρίας (Β) απειλή.
Όσον αφορά, εξ άλλου, στο Πολεμικό μας Ναυτικό, επιβάλλεται να επισημανθεί ότι λίγο πριν από τον πόλεμο είχαν παραληφθεί δύο νεότευκτα αντιτορπιλικά αγγλικής προελεύσεως – τα «Βασιλεύς Γεώργιος» και «Βασίλισσα Όλγα». Και ότι στην περίοδο 1935-40 και κυρίως μετά το 1938, είχαν κατασκευασθεί οκτώ μεγάλα ναυτικά οχυρά, τα οποία συνδυάσθηκαν με ναρκοπέδια και ανθυποβρυχιακά κωλύματα. Σε σχέση δε με την Πολεμική μας Αεροπορία, δεν πρέπει να λησμονείται ότι, ενώ μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 30, η κατάσταση των αεροδρομίων μας ήταν μάλλον πρωτόγονη, στις παραμονές του πολέμου είχε ολοκληρωθεί η οργάνωσή τους σε νέες βάσεις, με τη συγκρότηση επτά κύριων, είκοσι δύο βοηθητικών και είκοσι πέντε εμπιστευτικού δικτύου αεροδρομίων. Χωρίς, ωστόσο, η κατάσταση όλων και κυρίως των βοηθητικών να ήταν ικανοποιητική.

Προπαρασκευαστικές πολιτικο-στρατιωτικές ενέργειες
Ως ενδεικτικά της ακλονήτου αποφάσεως να αντιταχθούμε στον εισβολέα σημειώνονται τα ακόλουθα:
α)Την επομένη της αποβάσεως των Ιταλών στην Αλβανία, ήτοι στις 8 Απριλίου, εκδίδονται άμεσες διαταγές προς τις VIII και ΙΧ Μεραρχίες των συνόρων μας για άμυνα του πατρίου εδάφους, με ταυτόχρονη εξουσιοδότηση για κήρυξη τοπικής επιστρατεύσεως.
β) Στις 13 Απριλίου 1939 οι Πρωθυπουργοί Αγγλίας και Γαλλίας εγγυώνται την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος και της Ρουμανίας. Και η μεν Ελλάς αποδέχεται την εγγύηση, όχι όμως και η Ρουμανία.
γ) Στις 4 Μαΐου τίθεται εν ισχύ το νέο Σχέδιο Επιχειρήσεων που προβλέπει την άμυνα ολοκλήρου του Ελλαδικού χώρου και αντιμετωπίζει ταυτόχρονη πλέον εισβολή από Ιταλία (Ι) και Βουλγαρία (Β) ήτοι το ΙΒ σχέδιο, ενώ παράλληλα αρχίζουν σύντονες εργασίες οχυρώσεως των τοποθεσιών έναντι του Αλβανικού μετώπου.
δ) Η θητεία αυξάνεται σταδιακά από 18 σε 24 μήνες, στις παραγωγικές στρατιωτικές σχολές εισάγεται σημαντικός αριθμός μαθητών, αρχίζει εντατική εκπαίδευση των αγύμναστων και μετεκπαίδευση των γυμνασμένων, καθώς και διεξαγωγή ασκήσεων μεγάλης κλίμακας.
ε) Το τελευταίο 10ήμερο του Αυγούστου 1939, λόγω προωθήσεως των ιταλικών δυνάμεων στα σύνορα μας, κηρύσσεται τοπική επιστράτευση. Στις 17 Σεπτεμβρίου, όμως, οι Ιταλοί αποσύρονται και οι δυνάμεις μας μεταπίπτουν στην ειρηνική τους κατάσταση.
στ) Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, μετά την εσπευσμένη οχύρωση του τομέως έναντι της Αλβανίας και τις πληροφορίες περί ουδετερότητας της Γιουγκοσλαβίας, κοινοποιείται το ΙΒα Σχέδιο Επιχειρήσεων, το οποίο προέβλεπε προωθημένη άμυνα εγγύς της ορίου γραμμής, έναντι του ΙΒ που παραχωρούσε σημαντικό χώρο στην Ήπειρο και την Δυτική Μακεδονία.
ζ) Μετά την έναρξη στις 3 Σεπ. 1939 του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το εμπορικό μας ναυτικό αφήνεται σιωπηρά να υποστηρίξει τις θαλάσσιες μεταφορές παντοειδούς υλικού των συμμάχων, υποστάν έκτοτε σοβαρότατες απώλειες.
η) Στις 20 Απριλίου 1940 εκδίδεται και δεύτερη παραλλαγή του αρχικού σχεδίου, το ΙΒβ, το οποίο αντιμετώπιζε και θαλάσσιες ενέργειες των Ιταλών, με τη διάθεση χερσαίων δυνάμεων σε κρίσιμες περιοχές (Πρέβεζα, Κρήτη κ.α.)
θ) Μετά την υπογραφή, στις 22 Μαΐου, από τη Γερμανία και την Ιταλία του «Χαλύβδινου Συμφώνου», ο Μεταξάς καλεί τον Γκράτσι και του ανακοινώνει ότι «αν προσβληθούν τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα αντισταθούμε αντί πάσης θυσίας και δι' όλων των μέσων».
ι) Στις 10 Ιουνίου, η Ιταλία – «κατόπιν εορτής», με τη Γαλλία ψυχομαχούσα – κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Αγγλίας και της Γαλλίας. Έκτοτε δε οι Ιταλοί αποθρασύνονται και τα εις βάρος μας επεισόδια είναι αλλεπάλληλα.
ια) Κατά την ίδια εκείνη περίοδο, περατώθηκε η κατασκευή της νευραλγικής οδικής αρτηρίας Καλαμπάκας Μετσόβου - Ιωαννίνων και αναβλήθηκε η αποξήρανση των ελών του ποταμού Καλαμά στην περιοχή Καλπακίου – τα οποία έλη, λίγο αργότερα, έγιναν ο τάφος των Ιταλικών αρμάτων.
ιβ) Μετά τον άνανδρο τορπιλισμό της «Έλλης» στις 15 Αυγούστου 1940, οι μεν ιταλικές δυνάμεις προωθούνται στα σύνορα μας και λαμβάνουν σαφώς επιθετική διάταξη, εμείς δε κηρύσσουμε και πάλι επιστράτευση των έναντι της Αλβανίας δυνάμεων μας, καθώς, σταδιακά, από το τελευταίο 10ήμερο του Αυγούστου, και ορισμένων άλλων. Και φθάνουμε έτσι στις 28 Οκτωβρίου, οπότε, μαζί με την κήρυξη του πολέμου αναγγέλλεται και η γενική επιστράτευση.
Θα επικαλεσθούμε, τέλος, την εγγραφή στις 9 Απριλίου 1939 στο «Ημερολόγιο» του Ιωάννου Μεταξά της φράσης «...θα προτιμήσω ακόμη την καταστροφήν της πατρίδος μου παρά την ατίμωσιν...», για να διατυπώσουμε την άποψη ότι το ΟΧΙ στους εισβολείς, μολονότι τυπικά ελέχθη από τον τότε πρωθυπουργό στις 28 Οκτωβρίου 1940, είχε ουσιαστικά αποφασισθεί από την αξία πολιτικο-στρατιωτική ηγεσία άμα τη αποβιβάσει των Ιταλών στην Αλβανία στις 7 Απριλίου 1939.

Συσχετισμός δυνάμεων και επακόλουθοι περιορισμοί
Πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι σε ολόκληρο αυτό το διάστημα ο Λαός υφίστατο αγόγγυστα το βάρος των παραπάνω επαχθών μέτρων και είχε σιωπηρά και ομόθυμα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, συναινέσει σε αυτήν την απόφαση.
Ας εξετάσουμε ήδη πολύ συνοπτικά τις αιτιάσεις ορισμένων περί ηττοπάθειας, αλλά και στρατηγικών σφαλμάτων, της τότε πολιτικό-στρατιωτικής ηγεσίας.
Η Ιταλία, στα πρόθυρα του πολέμου, υπολογιζόταν ως μεγάλη ευρωπαϊκή και αποικιοκρατική δύναμη. Μετά την ενσωμάτωση της Αλβανίας τον Απρίλιο 1939, οι Ιταλοί είχαν, στις 10 Ιουνίου 1940, εισβάλει στην ασπαίρουσα Γαλλία και προσαρτήσει τη γαλλική Σαβοΐα και την Κορσική. Το θέρος, επίσης, του 1940, είχαν εκδιώξει τους ανέτοιμους και ολιγάριθμους Βρετανούς από την Ερυθραία και την Σομαλία. Μεθυσμένοι, δε, από τις σχετικά εύκολες επιτυχίες τους και μη λαμβάνοντας τα επιβαλλόμενα μέτρα ασφαλείας, πραγματοποιούν στις 15 Οκτωβρίου ευρεία σύσκεψη στη Ρώμη, στο περίφημο Παλάτσο Βενέτσια, κατά την οποία, αφού διαβεβαιώνουν τον Μουσολίνι ότι θα έκαναν στην Ελλάδα στρατιωτικό περίπατο (passegiata militare), αποφασίζουν να εισβάλουν στις 26 Οκτωβρίου – για να μεταθέσουν, λίγες ημέρες αργότερα, την ημερομηνία για τις 28 Οκτωβρίου. Όλα δε τα όσα εν συντομία εκθέσαμε, έκαναν την υπεύθυνη πολιτικό-στρατιωτική ηγεσία μας να αντιμετωπίζει με σύνεση και διακριτικότητα – υπερβολική, ίσως – τις αήθεις προκλήσεις του Ευρωπαίου, και όχι Βαλκανίου, αντιπάλου, τον οποίο εκαλείτο εντελώς μόνη και αβοήθητη να αντιμετωπίσει.
Συγκρίνοντας, τώρα, τις αντίπαλες δυνάμεις στις παραμονές της ιταλικής επιθέσεως, διαπιστώνουμε τα ακόλουθα:
Από πλευράς στρατού ξηράς, η υπεροχή των ιταλικών ετοιμοπόλεμων δυνάμεων ήταν σημαντική (3,5:1) σε πεζικό – συμπεριλαμβανομένων και περίπου δέκα πέντε ταγμάτων Αλβανών, κυρίως Τσάμηδων – και ακόμη σοβαρότερη ( 4:1) σε πυροβολικό. Ενώ, η παρουσία της ιταλικής τεθωρακισμένης μεραρχίας «Centavro» (Κένταυρος), με σύνολο εκατόν εξήντα εννέα ελαφρών αρμάτων, έναντι ουδενός δικού μας, ενίσχυε σημαντικά τις ιταλικές επιθετικές δυνατότητες.
Ακόμη δυσμενέστερες ήταν ο συσχετισμός στους τομείς του πολεμικού ναυτικού και της πολεμικής αεροπορίας. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, έναντι εξήντα ενός ιταλικών αντιτορπιλικών, διαθέταμε δέκα, εξ ων μόνον δύο προσφάτου κατασκευής, και έναντι εκατόν δέκα εννέα υποβρυχίων, μόνον έξι παλαιά. Και ότι οι Ιταλοί διέθεταν παρατακτή δύναμη τετρακοσίων εξήντα τριών περίπου αεροσκαφών πρώτης γραμμής, έναντι εβδομήντα επτά δικών μας μαχητικών.
Με τις αδυναμίες αυτές να αναγκάζουν τις δυνάμεις μας να αποφεύγουν τις πεδινές ζώνες, οι οποίες θα επέτρεπαν την ταχεία κίνηση και τα αποφασιστικά αποτελέσματα, και να τις υποχρεώνουν να ελίσσονται πεζή, με χαρακτηριστική βραδύτητα, από τις πανύψηλες και χιονισμένες ορεινές προσβάσεις. Στους περιορισμούς δε αυτούς εστιάζονται κυρίως οι διχογνωμίες που έκτοτε ανεφύησαν – ειδικότερα σε ό,τι αφορά στη διστακτικότητα των μεγάλων κλιμακίων να εκμεταλλευθούν τις τοπικές επιτυχίες και να αποδυθούν εν συνεχεία στην καταδίωξη του εν συγχύσει υποχωρούντος εχθρού.
Κατά τα λοιπά, σημειώνοντας και την επαμφοτερίζουσα στάση των Γιουγκοσλάβων, πρέπει να επισημάνουμε ότι οι Άγγλοι σύμμαχοι μας – και δεν παραβλέπουμε τις σοβαρές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν – δεν μας ενίσχυσαν στο μέτρο που όφειλαν και μπορούσαν να το πράξουν. Και κυρίως ότι δεν απέτρεψαν την δια θαλάσσης μεταφορά μεγάλου όγκου Ιταλικών Δυνάμεων στην Αλβανία από τον Δεκέμβριο κι έπειτα. Παρ' όλα δε αυτά, ο Στρατός μας, διαπνεόμενος από υψηλό φρόνημα και αντιπαρερχόμενος τις κακουχίες, κατόρθωσε μέσα σε ενάμισυ μήνα, όχι μόνο να εκδιώξει τον εισβολέα, αλλά και να απελευθερώσει μεγάλο τμήμα της μαρτυρικής μας Βορείου Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας σε βάθος κυμαινόμενο από 30 έως 50 χλμ, μέσα σ' ένα παραλήρημα χαράς των Ελλήνων κατοίκων τους και ενώ ήδη οι Ιταλοί από τις αρχές Δεκεμβρίου συζητούσαν περί συνθηκολογήσεως. Ενώ αργότερα, μετά την οικτρή αποτυχία της μεγάλης εαρινής επιθέσεως των Ιταλών, της γνωστής «ΠΡΙΜΑΒΕΡΑ» (διεξαχθείσης από τις 9 έως 24 Μαρτίου 1941), ο Μουσολίνι, υπό τα όμματα του οποίου εξελίχθηκε η αποτυχία αυτή, ταπεινωμένος και απογοητευμένος θα αναμείνει την επέμβαση του Χίτλερ για να τον βγάλει, ως «ο από μηχανής θεός», από το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει.

Αμφισβητήσεις και παρανοήσεις
Στο σημείο αυτό, κρίνεται επιβεβλημένο να παρατεθούν ορισμένα στοιχεία, προκειμένου να διαλυθεί ο μύθος, σύμφωνα με τον οποίο το κύριο βάρος του πολέμου έφεραν οι έφεδροι αξιωματικοί, με αποτέλεσμα να υποστούν δυσαναλόγως υπέρτερες απώλειες έναντι των μονίμων συναδέλφων τους. Από επίσημα κείμενα προκύπτει ότι οι συνολικές απώλειες των αξιωματικών του στρατού ξηράς της περιόδου 1940-41 ανήλθαν σε 754 νεκρούς, εξ ων 346 μόνιμοι επί συνόλου 4130 και 408 έφεδροι επί δυνάμεως 5200, αποτελούντες, αντιστοίχως, το 8,84% και το 7,85% της συνολικής αριθμητικής τους δύναμης. Και σε 1484 τραυματίες, εξ ων 529 μόνιμοι και 955 έφεδροι, αποτελούντες αντιστοίχως το 12,3% και το 18,4% της συνολικής αριθμητικής τους δύναμης.
Ένα δεύτερο θέμα που κατά καιρούς έχει δώσει λαβή σε διϊστάμενες εκτιμήσεις είναι η απόφαση να διευθύνει ο Αρχιστράτηγος τις επιχειρήσεις από την Αθήνα. Καθώς ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το Γενικό Στρατηγείο έπρεπε να είχε προωθηθεί στην Ήπειρο. Θα παρατηρούσαμε, ωστόσο, ότι οι αντιμετωπιζόμενες τότε απειλές κάλυπταν ολόκληρο τον χερσαίο και νησιώτικο χώρο του Αιγαίου και του Ιονίου πελάγους, καθώς και την Κρήτη – και ότι, συνεπώς, μόνο από κεντρική θέση, διαθέτουσα κατάλληλη επικοινωνιακή υποδομή, μπορούσαν να ελέγχονται. Πέραν τούτου, όμως, οι πληροφορίες των διπλωματικών πηγών από τις αρχές Νοεμβρίου περί σχεδιαζόμενης γερμανικής εισβολής στη Μακεδονία και Θράκη, η ανάγκη συντονισμού των επιχειρήσεων και των τριών Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως και οι αλλεπάλληλες αφίξεις πολιτικοστρατιωτικών βρετανικών κλιμακίων από την έναρξη του πολέμου, επέβαλλαν την παραμονή του Αρχιστρατήγου στην Αθήνα, πλησίον της κυβερνήσεως, της οποίας άλλωστε αποτελούσε και τον κυριότερο σύμβουλο επί στρατιωτικών θεμάτων. Και, πάντως, ας σημειωθεί, ότι από την 17η Δεκεμβρίου και μέχρι τον Μάρτιο 1941, όταν ιδρύθηκε το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου (ΤΣΗ), κλιμάκιο του Γενικού Στρατηγείου λειτουργούσε στην περιοχή Ιωαννίνων και ότι ο Αρχιστράτηγος, τουλάχιστον μια φορά τον μήνα και για αριθμό ημερών, βρισκόταν στη γραμμή των πρόσω.
Τέλος, έχει υποστηριχθεί ότι κακώς δεν χρησιμοποιήθηκαν οι απότακτοι ή επιστρατευθέντες αξιωματικοί των κινημάτων 1933 και 1935. Θα αντιτάσσαμε, όμως, ότι οι μεν πλείστοι των κατωτέρων αξιωματικών αυτής της κατηγορίας, όπως και αρκετοί ανώτεροι μη έχοντες σοβαρή εμπλοκή στα κινήματα, ανεκλήθησαν στην ενεργό υπηρεσία. Αλλά και ότι εύλογο ήταν, λόγω και της φύσεως του καθεστώτος, όπως και της αναταραχής που θα επροκαλείτο στο στράτευμα από την ανατροπή της επετηρίδος, οι ολίγοι πρωταίτιοι και οι υψηλόβαθμοι - μερικοί από τους οποίους είχαν καθαιρεθεί - να μην τύχουν της αυτής μεταχειρίσεως.

Εν κατακλείδι, ας αναρωτηθούμε: Τι θα συνέβαινε, αν εκείνο το δραματικό πρωινό της 28ης Οκτωβρίου η Ελλάδα είχε πει ΝΑΙ – όπως έκαναν στη ροή του Πολέμου τόσες άλλες χώρες;
Ο τότε Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς, στις 30 Οκτωβρίου 1940, σε έναν μνημειώδη αλλά και προφητικό λόγο του προς τους ιδιοκτήτες και αρχισυντάκτες των αθηναϊκών εφημερίδων, αφ’ ενός μεν, είχε προβλέψει ότι τελικά τον πόλεμο θα κέρδιζαν οι Άγγλοι, αφ’ετέρου όμως, είχε προεξοφλήσει ότι, αν αντί του ΟΧΙ είχαμε πει ΝΑΙ, η Ελλάδα θα ετριχοτομείτο. Με ένα κράτος των Αθηνών, περιορισμένο κατά κύριο λόγο στην ηπειρωτική Ελλάδα, να καθίσταται προτεκτοράτο των Ιταλών. Με τη Δυτική Θράκη και την Ανατολική Μακεδονία προσαρτώνται από τους Βουλγάρους. Και με την Κρήτη και ορισμένα νησιά του Αιγαίου να καταλαμβάνονται για ευνόητους λόγους από τους Άγγλους.
Μια τέτοια δε εξέλιξη των πραγμάτων θα είχε τεράστιες, και άκρως αρνητικές για τη συμμαχική υπόθεση, πολιτικές, ηθικές και στρατιωτικές συνέπειες. Πολιτικές, στα Βαλκάνια τουλάχιστον, γιατί θα εξωθούσε τη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία, αλλά και αυτήν την Τουρκία να προσεγγίσουν ακόμη περισσότερο τον Άξονα ή και να ευθυγραμμισθούν με αυτόν. Ηθικές, γιατί θα αποθάρρυνε πλήρως κάθε σκέψη αντιστάσεως κατά του Άξονος. Και σρατιωτικές, γιατί δεν θα είχε φθαρεί ο ιταλικός στρατός στην Αλβανία. Κυρίως, όμως, η Γερμανία δεν θα είχε αναγκασθεί να διεξαγάγει τον Απρίλιο - Μάιο την εκστρατεία κατά της Ελλάδος. Και συνακόλουθα δεν θα καθυστερούσε η εξαπόλυση της επιθέσεως κατά της Σοβιετικής Ενώσεως κατά πέντε, τουλάχιστον, εβδομάδες.
Βέβαια, η ανεκτίμητη αυτή συμβολή μας στον συμμαχικό αγώνα ξεχάστηκε στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων της ειρήνης, το 1946. (Μολονότι δεν πρέπει να παραβλέπεται, εν προκειμένω, και η δική μας σοβαρή υπαιτιότητα, με τις έκρυθμες καταστάσεις που επικρατούσαν τότε στη χώρα μας, αλλά και τα όσα θλιβερά είχαν προηγηθεί, κατά τη διάρκεια της κατοχής, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Μέση Ανατολή.) Οπωσδήποτε, όμως, η ηρωική αντίσταση της Ελλάδος κατά των δυνάμεων του Άξονος είχε παγκόσμια απήχηση – αλλά και σημαντικότατη επίδραση στην πορεία και έκβαση του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Διότι, επί πλέον των όσων λίαν σημαντικών επιπτώσεων ήδη αναφέρθηκαν: Διέλυσε τον μύθο για την ισχύ του ιταλικού στρατού. Ενθάρρυνε τους ολιγάριθμους Βρετανούς στην Αίγυπτο να ενεργήσουν επιθετικά. Και κυρίως κατέδειξε ότι ο Άξονας δεν ήταν «αήττητος». Και επειδή δεν είναι στις προθέσεις μας η ωραιοποίηση των πραγμάτων, δεν θα αρνηθούμε ότι μπορεί και σφάλματα να έγιναν και παραλείψεις να σημειώθηκαν και ακόμη και λιποψυχίες να παρατηρήθηκαν – όπως συνέβη και θα συμβαίνει παντού και πάντοτε στους πολέμους. Αλλά τέτοια περιστατικά δεν πρέπει να απομονώνονται ή να διογκώνονται – και πάντως δεν είναι ικανά να αμαυρώσουν την συνολική εικόνα της καθολικής συμμετοχής και εθελοθυσίας Λαού και Στρατού στην Εποποιία του 1940-41. Στις 28 Οκτωβρίου 1940, η γενιά των πατέρων μας αποδύθηκε σ' έναν αγώνα με πίστη και αυταπάρνηση αντάξια των προγόνων μας και των πεπρωμένων της φυλής μας.
Στη σημερινή δε συγκυρία, όταν διαγράφεται σοβαρή και διαρκής η απειλή κυρίως από τον εξ ανατολών γείτονα μας και όταν το μείζον που μπορούμε να προσδοκούμε από τους ισχυρούς της γης είναι δυστυχώς η τακτική του Ποντίου Πιλάτου, επιτακτική προβάλλει υπέρποτε άλλοτε η ανάγκη να ενστερνισθούμε την επιταγή που μας άφησε η γενιά του 40 για αρραγή ενότητα και εθνική ομοψυχία, ως τη μοναδική συνταγή για την επιτυχή αντιμετώπιση των εθνικών μας προβλημάτων.

Ο διαμελισμός της Τουρκίας από το ...αμερικανικό Κογκρέσο

Στο προσκήνιο επανέρχονται οι τουρκικές φοβίες για διαμελισμό της χώρας με αφορμή χάρτη που παρουσιάζει τη κουρδική πληθυσμιακή συγκέντρωση και παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια συζήτησης, με βάση την έκθεση που συντάχθηκε από το Κέντρο Ερευνών του αμερικανικού Κογκρέσου, υπό το γενικό τίτλο: "Οι Κούρδοι μετά τον Σαντάμ". Στην ως άνω έκθεση η περιοχή της ανατολικής και της νοτιοανατολικής Τουρκίας συμπεριλαμβάνεται στο χάρτη που δείχνει τα όρια του Κουρδιστάν, ενώ αναφέρεται επίσης ότι η Διοίκηση του Κουρδιστάν, στο βόρειο Ιράκ, είναι πιθανόν να ζητήσει την ανεξαρτησία της, εξέλιξη την οποία βλέπουν με κακό μάτι η Τουρκία, το Ιράν και η Συρία, καθώς και οι σιίτες, αλλά και οι σουνίτες του Ιράκ. Στην έκθεση, αν και τονίζεται ότι το ΡΚΚ είναι τρομοκρατική οργάνωση, τα μέλη του αποκαλούνται "αντάρτες". Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να αυξήσει την καχυποψία της Τουρκίας απέναντι στις προθέσεις των ΗΠΑ σε σχέση με το Κουρδικό Ζήτημα.

Πηγή

Σχετικό δημοσίευμα: O Morton Abramowitz προβλέπει διαμελισμό της Τουρκίας

Σε εξέλιξη η επιχείρηση "ALLIED PROVIDER"

Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ, μετά τη συμφωνία που επετεύχθη μεταξύ των μελών του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου (NAC), το ΝΑΤΟ αποφάσισε να ανταποκριθεί στο αίτημα του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για παροχή συνοδείας στα εμπορικά πλοία τα οποία μεταφέρουν φορτία του προγράμματος World Food Programme (WFP).
Μέσα στο πλαίσιο της απόφασης αυτής, η Φ/Γ Θεμιστοκλής (F465) τύπου S του Πολεμικού Ναυτικού, το ITS Durand de la Penne (Ιταλία) και το HMS Cubmerland (Αγγλία), διαχωρίστηκαν από την SNMG-2 και ανέλαβαν ως αποστολή, λειτουργώντας αποτρεπτικά, την παροχή εγγύς προστασίας πλοίων που παραπλέουν τις ακτές της Σομαλίας καθώς και την περιπολία στις θαλάσσιες οδούς που έχουν παρατηρηθεί εγκληματικές ενέργειες.
Τα τέσσερα εναπομείναντα πλοία της SNMG-2 συνεχίζουν να επιχειρούν στην ευρύτερη περιοχή του Περσικού Κόλπου.

Ο μύθος του Barack Obama και η φιλο-τουρκική του πολιτική

Απαρατήρητη από τα ελληνικά ΜΜΕ πέρασε η δήλωση του Αμερικανού πρέσβη στη ΠΓΔΜ F. Ricker ότι η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της ΠΓΔΜ δε θα μεταβληθεί, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των Προεδρικών Εκλογών. Αν και έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν για το κατά πόσο η έκβαση των εκλογών της 4ης Νοεμβρίου μπορεί να επηρεάσει τα εθνικά μας θέματα, παραθέτουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο γνώμης του Κ. Πικραμένου:

Μόλις 10 ημέρες πριν την ανάδειξη-εκλογή του νέου Προέδρου των ΗΠΑ και όλες οι δημοσκοπήσεις «προβλέπουν» σίγουρη νίκη του αφρο-αμερικανού Barack Obama. Oι μεγάλες εφημερίδες του αμερικανικού κατεστημένου (Νew York Times, Washington Post) έχουν ταχθεί πλέον ανοικτά υπέρ του σχεδόν άγνωστου (μέχρι χτες) Γερουσιαστή του Ιλινόις. Οι αναλυτές στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι οι εκλογείς δε διακρίνουν ποιος είναι ικανότερος να παρέμβει στην επίλυση των οικονομικών προβλημάτων και χρηματιστηριακών κρίσεων που περνούν σιγά-σιγά στην πραγματική οικονομία σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι Αμερικανοί θα ψηφίσουν με το ένστικτο και τη διαίσθηση….τον επόμενο πλανητάρχη.

Στο Τουρκικό τύπο έχει καταγραφεί εδώ και πολύ καιρό ένας δημόσιος προβληματισμός για τις θέσεις του Barack Obama έναντι των θεμάτων που απασχολούν την τουρκική διπλωματία και όχι μόνο. Στην Ελλάδα, όπου η αντίστοιχη συζήτηση δεν υφίσταται διότι προηγείται το «Βατοπέδι και η παραίτηση Ρουσόπουλου», οι πολίτες (σύμφωνα με την Καθημερινή και τα γνωστά παπαγαλάκια αυτής) προτιμούν τον Obama σε ποσοστά που αγγίζουν και το 90%. Άραγε η όποια προτίμηση των πολιτών βασίζεται σε συγκεκριμένες θέσεις του Δημοκρατικού Υποψηφίου ή αποτελεί μία anti-Bush/ΜcCain επιλογή και μόνο; Στην επίσημη ιστοσελίδα του, www.barackobama.com δημοσιεύτηκαν πρόσφατα (σε μορφή .pdf) οι θέσεις του έγχρωμου υποψηφίου για την επαναπροσέγγιση των ΗΠΑ με την Ευρώπη εν ονόματι της ατλαντικής αλληλεγγύης και φιλίας. Στα πλαίσια των πρωτοβουλιών που θα λάβει εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι, μεταξύ άλλων, και η «αναβάθμιση της στρατηγικής σχέσης ΗΠΑ –Τουρκίας». Υποστηρίζει ότι λόγω του πολέμου στο Ιράκ (2003) η κυβέρνηση Bush χειρίστηκε «ανεύθυνα το θέμα της τρομοκρατικής απειλής του διασπαστικού PKK”, προκαλώντας ζημιά στις άριστες σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας και οξύνοντας την αντι-αμερικανική στάση της τουρκικής κοινής γνώμης. Δεσμεύεται να δουλέψει για την εμπέδωση της δημοκρατίας και της δυτικής στροφής της Τουρκίας αλλά και για την ένταξη της στην ΕΕ. Όσον αφορά την Κύπρο επαναλαμβάνει το γνωστό ποίημα περί «ενός ενιαίου κράτους με δύο ίσες πολιτικές κοινότητες όπου θα προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πουθενά δεν αναφέρεται σε ψηφίσματα του Σ.Α του ΟΗΕ για αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων.Το παράδοξο είναι ότι στην Τουρκία υπάρχει μία έντονη ανησυχία για την εκλογή Obama για δύο συγκεκριμένους λόγους:

1) Τη δέσμευση του απέναντι στο Αρμενικό Lobby για αναγνώριση της Γενοκτονίας του 1915-16 εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος. Οι Δημοκρατικοί μετά την επικράτηση τους στις εκλογές του Κογκρέσου (2006) προώθησαν ψήφισμα για την αναγνώριση της γενοκτονίας αλλά η διαδικασία σταμάτησε μετά από παρέμβαση του Εβραϊκού Lobby για χάρη της Τουρκίας.

2) Tη δέσμευση του για γρήγορη αποχώρηση των Αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ γεγονός που, κατά τους Τούρκους, θα οδηγήσει στην διαμέλιση του και την ανεξαρτητοποίηση του Ιρακινού Κουρδιστάν των Barzani και Τalabani. Aυτο αποτελεί και το εφιαλτικό σενάριο για την Τουρκία αφού για πρώτη φορά στην ιστορία των Κούρδων θα υπάρξει «μερική εθνική δικαίωση» με ό,τι συνεπάγεται για τους Κούρδους της Τουρκίας.Ο Τουρκικός λαός δεν δείχνει να τάσσεται υπέρ του Obama αλλά τον προτιμάει στην λογική μιας μετριοπαθούς εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σε αντίθεση με την επιθετική και αλαζονική πολιτική του Bush που στηρίζει έμμεσα και ο Mccain.

Δείξε μου το σύμβουλο σου…να σου πω ποιος αλήθεια είσαι!

Σύμβουλος του Barack Obama για θέματα Μέσης Ανατολής είναι ο διπλωμάτης Dennis Ross. Ο εν λόγω αξιωματούχος επί σειρά ετών στις διοικήσεις Reigan, Βush (πατέρας) και Clinton αποτελεί «μέγα όνομα» της Αμερικανικής διπλωματίας και του Εβραϊκού Lobby. Έχει διατελέσει επί σειρά ετών ερευνητής του AIPAC (δηλαδή του ανώτατου θεσμικού οργάνου Lobby για τις Αμερικανο-Ισραηλινές σχέσεις) και συν-ιδρυτής του WINEP ( σημαντικού think-tank που επηρεάζει την επίσημη διπλωματία του State Department για τη Μέση Ανατολή υπέρ του Ισραήλ). Θεωρείται «γεράκι» με βάση τις θέσεις του για το Ιράν, τη Συρία, τη Χεζμπολά και τη Χαμάς. Με τον Dennis Ross ως σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής για θέματα Μέσης Ανατολής και κατ’ επέκταση της Τουρκίας, ο συμπαθής Obama δε θα διανοηθεί να στεναχωρήσει τους «στρατηγικούς» του φίλους στην Άγκυρα ούτε κατά το ελάχιστον. O Ross θα είναι εκεί να του υπενθυμίζει πόσο σημαντική είναι η Τουρκία για τα ζωτικά συμφέροντα του Ισραήλ και να μπλοκάρει κάθε πρωτοβουλία των Αρμενίων, Κυπρίων (γιατί επίσημο Ελληνικό Lobby δεν υπάρχει) και ενδεχομένως Ποντίων...

Με ενδιαφέρον αναμένω τη δικαιολογία που θα βρει για να αναβάλλει επ’ αόριστον την δέσμευση του προς την Αρμενική κοινότητα των ΗΠΑ. Εν’ ολίγοις η σκληρή πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων θα προσγειώσει τον «ιδεαλιστή» Obama όπως προσγείωσε τον «ρομαντικό» Bill Clinton στη Γιουγκοσλαβία την δεκαετία του ’90.

Η σύγκρουση των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων με τη CIA στο Ιράκ

Σύμφωνα με πρόσφατες αποκαλύψεις του πρώην στελέχους της CIA Charles “Sam” Faddis, μονάδες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (TSK) προσπάθησαν να παρεμποδίσουν τις κεκαλυμμένες επιχειρήσεις που διεξήγαγαν οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες στο Βόρειο Ιράκ το 2002, φθάνοντας πολύ κοντά σε ένοπλη σύγκρουση.
Στο βιβλίο του, με τίτλο "Operation Hotel California" που εξέδωσε πρόσφατα μαζί με τον Mike Tucker, αναφέρει ότι είχε τεθεί επικεφαλής μιας μονάδας της CIA που θα καθοδηγούσε το 10. Special Forces Group του Αμερικανικού Στρατού σε κουρδική περιοχή όπου υπήρχαν πληροφορίες για τη παρουσία της τρομοκρατικής οργάνωσης Ansar al Islam, που υποστήριζε της Al Qaeda. Έτσι, στις 10 Ιουνίου 2002, αρκετούς μήνες πριν την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, η 8μελής ομάδα της CIA εισέβαλε στο Βόρειο Ιράκ για την αναζήτηση στοιχείων που να συνδέουν το Ιράκ με τη διεθνή τρομοκρατία. Οι ΤSK αντέδρασαν απαιτώντας να ενημέρωνονται για κάθε αποστολή, να στέλνουν δικούς τους παρατηρητές ενώ αρνήθηκαν οποιαδήποτε βοήθεια από την βάση του Incirlik. Στις απειλές των Τούρκων ότι θα συλληφθεί στέλεχος της CIA που θα περάσει τα τουρκικά σύνορα, ο Faddis φέρεται να προειδοποίησε ακόμα και για νεκρούς(“Turkish soldiers might die if anything would happen to the CIA official” γράφει χαρακτηριστικά). Στο βιβλίο του, ο πρώην πράκτορας της CIA προτείνει μεταξύ άλλων την ανεξαρτητοποίηση του Κουρδιστάν και απομάκρυνση όλων των τουρκικών στοιχείων από το Βόρειο Ιράκ.

Διαβάστε: Mike Tucker & Charles Faddis, Operation Hotel California - The Clandestine War Inside Iraq, Lyons Press, 2008.

Από το Κόσσοβο στη Θράκη

Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα", επικεφαλής του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής αναλαμβάνει από τον επόμενο μήνα ο Mustafa Sarniç, μέχρι πρότινος διευθυντής του τουρκικού Συντονιστικού Γραφείου στο Κόσσοβο. Το δημοσίευμα κάνει λόγο μεταξύ άλλων για "ξεκάθαρη επιδίωξη της Άγκυρας να δημιουργήσει κλίμα αποσταθεροποίησης της Δυτικής Θράκης", σχετίζοντάς την με την καταδικαστική απόφαση του ΕΔΑΔ για την Ελλάδα που έθεσε εκτός νόμου την αποκαλούμενη «Τουρκική Ένωση Ξάνθης». Σε αυτά αξίζει να αναφερθεί και η αποκάλυψη της εφημερίδας "Χρόνος" της Κομοτηνής, σύμφωνα με την οποία οι μαθητές της μειονότητας καλούνται να απαγγείλουν στίχους μισαλλοδοξίας σε σχετική τελετή που παρακολουθούν οι ψευτομουφτήδες, ιμάμηδες και θρησκευτικοί λειτουργοί, αυτοδιοικητικοί, αλλά και ο γενικός πρόξενος της Τουρκίας.

Αμερικανική επιδρομή εντός συριακού εδάφους;

Οι αρχές της Συρίας κατήγγειλαν ότι τέσσερα ελικόπτερα του Αμερικανικού Στρατού παραβίασαν τον εναέριο χώρο της κοντά στα σύνορα με το Ιράκ το απόγευμα της Κυριακής και άνοιξαν πυρ σκοτώνοντας οκτώ ανθρώπους σε υπό κατασκευή κτίριο. Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της Δαμασκού, η επιδρομή πραγματοποιήθηκε στο χωριό Al-Sukkariya της περιοχής Bou Kamal, σε βάθος οκτώ χιλιομέτρων από τα σύνορα Συρίας-Ιράκ. Επισημαίνεται ότι η περιοχή αποτελεί βασικό πέρασμα ανταρτών προς το Ιράκ για τη στήριξη της σουνιτικής αντίστασης.

Επίδειξη των Ειδικών Δυνάμεων της ΠΓΔΜ

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Άμυνας της ΠΓΔΜ, η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων των Χερσαίων Δυνάμεων (ARM) της χώρας θα πραγματοποιήσει επίδειξη των δυνατοτήτων της στο στρατόπεδο Ilinden κοντά στα Σκόπια. Την άσκηση θα παρακολουθήσουν ο υπουργός Άμυνας Zoran Konjanovski και Α/ΓΕΕΘΑ Miroslav Stojanovski. Η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων που περιλαμβάνει Μοίρα Ειδικών Επιχειρήσεων, λόχο αναγνώρισης και λόχο στρατονομίας, βρίσκεται σήμερα υπό τη διοίκηση του συνταγματάρχη Zoran Dodevski. Υπενθυμίζεται ότι σε εξέλιξη βρίσκεται η άσκηση "Macedonian Flash - 04" μέχρι τις 2 Νοεμβρίου.

Σχετικό δημοσίευμα: Άσκηση Ειδικών Δυνάμεων "Adriatic Eagle '08" στα Σκόπια με τη συμμετοχή Αλβανίας και Κροατίας

Οι συνέπειες από την παρουσία της Τουρκίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ

Τη διεθνή νομιμοποίηση της κατοχής θα επιδιώξει η Τουρκία με την ιδιότητά της ως μη μονίμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (για την περίοδο 2009-2011). Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύει ο "Eλεύθερος Τύπος" και τις οποίες επεξεργάζεται η κυπριακή διπλωματία, η Αγκυρα έχει οργανωμένο σχέδιο ανατροπής των δεδομένων στο Κυπριακό, το οποίο έχει ως εξής:
- Σύγκληση ειδικής συζήτησης-ενημέρωσης για το πολιτικό πρόβλημα του νησιού μεταξύ των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, προκειμένου να υιοθετηθούν οι τουρκικές θέσεις.
- Προσπάθεια για αλλαγή του περιεχομένου της εντολής του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, η οποία αυτή τη στιγμή αναφέρεται στην παροχή καλών υπηρεσιών. Επιδίωξη της τουρκικής διπλωματίας είναι η εισαγωγή της επιδιαιτησίας στις αρμοδιότητες του γενικού γραμματέα.
- Προώθηση των εγγράφων του κατοχικού καθεστώτος στα μέλη του Σ.Α. (σήμερα η προσπάθεια διακίνησης γίνεται από τη μόνιμη αντιπροσωπία της Τουρκίας στον ΟΗΕ).
- Εισαγωγή της τουρκικής «ιδιολέκτου» για το Κυπριακό (λ.χ. ελληνοκυπριακή διοίκηση) στην εσωτερική επικοινωνία του Συμβουλίου Ασφαλείας.
- Αλλαγή των διατυπώσεων της προεδρικής δήλωσης που ακολουθεί την έκδοση ψηφίσματος για την ανανέωση της θητείας της ειρηνευτικής δύναμης που υπηρετεί στην Κύπρο (ΟΥΝΦΙΚΙΠ). Οι προεδρικές δηλώσεις του Σ.Α. χρειάζονται ομοφωνία και συνεπώς –για την επόμενη διετία– την έγκριση της Τουρκίας.
Είναι ενδεικτικό των τουρκικών προθέσεων το γεγονός ότι η πολυάριθμη τουρκική μόνιμη αντιπροσωπία στα Ηνωμένα Εθνη ενισχύεται με 60 διπλωμάτες, την ώρα που η Κυπριακή Δημοκρατία εκπροσωπείται στη Νέα Υόρκη, εκτός από τον μόνιμο αντιπρόσωπο, από τρεις ακόμη διπλωμάτες.

Ανάγκη ανανέωσης του στόλου της Πολεμικής Αεροπορίας

"Ελεύθερος", 25/10/2008

Το STRATEGY-GEOPOLITICS.blogspot στη ...σκοπιανή τηλεόραση!

Ζήσαμε να το δούμε και αυτό! Όπως μας ενημέρωσε καλός φίλος της ιστοσελίδας, υπάρχουν βίντεο στο διαδίκτυο (ένα εξ΄αυτών εδώ http://www.youtube.com/watch?v=Axe-MfBYulY) με αποσπάσματα τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων της ΠΓΔΜ, στο οποίο φαίνεται το δημοσίευμα που είχαμε δημοσιεύσει στις 30/9 (είναι γνωστό ότι τα σκοπιανά ΜΜΕ παρακολουθούν στενά τα αντίστοιχα ελληνικά, μετρώντας αντιδράσεις...). Στον φίλτατο Σκοπιανό που "ανέβασε" το βίντεο με τον ειρωνικό τιτλο "Macedonians vs. Greek army 1 : 0", θα θέλαμε να δημοσιεύσουμε ένα υποθετικό σενάριο για το πώς το ελληνικό Β΄ Σώμα Στρατού θα μπορούσε να καταλάβει τη χώρα του εντός 24 ωρών, αλλά είμαστε εγκρατείς (όπως πρέπει να είναι και όλοι όσοι ασχολούνται με το θέμα, για να μη δυσχεραίνουμε τους λεπτούς διπλωματικούς χειρισμούς της -όποιας- ελληνικής κυβέρνησης). Η αλήθεια είναι ότι οι Σκοπιανοί έχουν ηττηθεί στο πόλεμο της προπαγάνδας (και όχι μόνο), απλά δεν το έχουν καταλάβει ακόμα...

Περί της εξοπλιστικής αδράνειας

Λιγότερα από 2 χρόνια απομένουν για την εκπνοή του ΕΜΠΑΕ 2006-2010 αλλά εκκρεμεί ακόμα η υλοποίηση σημαντικών εξοπλιστικών προγραμμάτων (φαίνεται πως η ευθυνοφοβία έχει "χτυπήσει" κόκκινο στη ΓΔΑΕΕ...), με αποτέλεσμα οι Ένοπλες Δυνάμεις να κινδυνεύουν με μείωση της ισχύος και μαχητικής τους ικανότητας.
Αναλυτικότερα, για το Στρατό Ξηράς εκκρεμεί η προμήθεια των Α/K πυροβόλων Μ-109 από τα γερμανικά αποθέματα, το πολύπαθο πρόγραμμα συμπαραγωγής βλημάτων αρμάτων μάχης Leopard 2 και η συμφωνία για τα Τεθωρακισμένα Οχήματα μάχης ΒΜΡ-3HEL. Εξαιρετικά επείγουσα θεωρείται και η προμήθεια νέων μεταφορικών ελικοπτέρων.
Για το Πολεμικό Ναυτικό, αν και ύψιστη προτεραιότητα έχει το Νέο Αεροσκάφος Ναυτικής Συνεργασίας (ΑΦΝΣ), ο χρόνος είναι αμείλικτος και ο εκσυγχρονισμός των φρεγατών ΜΕΚΟ καθίσταται ολοένα και πιο επιτακτικός.
Η Πολεμική Αεροπορία ακόμα συνεχίζει να επιχειρεί με αεροπορικά μέσα χωρίς συστήματα αυτοπροστασίας (ιδιαίτερα τα μεταγωγικά C-130 που πετούν σε "καυτές" περιοχές του πλανήτη), ανάμενει τη προμήθεια νέων ελικοπτέρων έρευνας και διάσωσης (το ζήτημα είναι πλέον κάτι περισσότερο από επείγον) ενώ τα εκπαιδευτικά Τ-2Ε έχουν ξεπεράσει τα όρια τους όσο συντάσσονται λίστες κριτηρίων για το νέο εκπαιδευτικό αεροσκάφος προκεχωρημένης εκπαίδευσης.
Μπορεί τώρα να αντιπαρατεθεί η εύκολη δικαιολογία περί υψηλού οικονομικού κόστους όλων των παραπάνω αν συνυπολογίσουμε και το ΝΜΑ και τις νέες φρεγάτες, αλλά πότε υπήρχαν χρήματα για την άμυνα στην Έλλάδα; Ακόμα και η σύσταση του ελληνικού κράτους με ...δανεικά έγινε! Ή μήπως σταμάτησαν ποτέ τα κοράκια και οι τοκογλύφοι να λυμαίνονται το Δημόσιο μέχρι σήμερα;
Αλήθεια με τη παραλαβή των επιθετικών ελικοπτέρων AH-64DHA Apache και των μεταφορικών ΝΗ-90, τι θα γίνει; Ακόμα να αποκομίσουμε μερικά διδάγματα από τα Ίμια;

Οι σχέσεις Τουρκίας - Αλβανίας

Με αφορμή τη χθεσινή επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν στα Τίρανα στο πλαίσιο της 19ης συνάντησης του Συμβουλίου των ΥΠΕΞ των χωρών-μελών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ευξείνου Πόντου (ΟΣΕΠ) καλό είναι να γίνει μία ανασκόπηση στις "άριστες", όπως χαρακτηρίστηκαν, αλβανοτουρκικές σχέσεις.
Η Τουρκία επιδεικνύει έντονο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην Αλβανία και επιχειρεί μέσω αυτής διείσδυση στα Βαλκάνια σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο (οι τουρκικές επενδύσεις στην αλβανία φθάνουν τα $860 εκατ.). Η αλβανο-τουρκική προσέγγιση μπορεί να αποδοθεί σε μια σειρά κοινών θέσεων σε ζήτημα που αφορούν στις εξελίξεις στη νοτιοανατολική Ευρώπη, όπως η κοινή θέση στο θέμα του Κόσσοβου, η ιστορική αντιπαλότητα με Ελλάδα και Σερβία και οι θρησκευτικοί δεσμοί μεταξύ δύο μουσουλμανικών κρατών. Η Άγκυρα υποστηρίζει την ύπαρξη μειονότητας στο Κόσσοβο τουλάχιστον 60.000 τουρκόφωνων μέσω της «Δημοκρατικής Ένωσης Τούρκων του Κοσσυφοπεδίου», η οποία διεκδικεί την αναγνώριση της τουρκική ως τρίτης επίσημης γλώσσας στην περιοχή.
Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ντεμιρέλ επισκέφθηκε το 1992 τα Τίρανα για την υπογραφή συμφώνου φιλίας και συνεργασίας που περιελάμβανε οικονομική συνεργασία μέσω τουρκικών επενδύσεων στη χώρα καθώς και υποτροφίες για τις σπουδές Αλβανών αξιωματικών στις στρατιωτικές ακαδημίες της Τουρκίας. Με αρωγή της Τουρκίας τα Τίρανα συμμετείχαν σε συνέδριο κορυφής της Παρευξεινίου Συμφωνίας και κατέστησαν πλήρες μέλος της Ισλαμικής Διάσκεψης. Το 1993 το Δημοκρατικό Κόμμα του Μπερίσα ενισχύθηκε οικονομικά από τη τότε πρωθυπουργό της Τουρκίας Τσιλέρ, οπότε και φημολογείται η διείσδυση της τουρκικής μαφίας σε αλβανικό έδαφος με κύριες δραστηριότητες τις παρατράπεζες και το λαθρεμπόριο ναρκωτικών.
Το 1994 υπογράφηκε στην Άγκυρα αμυντική συμφωνία βάσει της οποίας «σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης από τρίτη χώρα τα δύο μέρη θα καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια προς ανάσχεση όλων των συνεπειών που αυτή θα δημιουργήσει επωφελούμενοι και από τις δυνατότητες που παρέχονται από τους διεθνείς οργανισμούς», ενώ παράλληλα τέθηκαν οι βάσεις για συνεργασία σε επίπεδο μυστικών υπηρεσιών. Οι επιθέσεις αλβανικών συμμοριών στη Κέρκυρα τα έτη 1996 και 1997 αποκάλυψαν τις διασυνδέσεις της τουρκικής ΜΙΤ με την αλβανική μαφία. Η Αλβανία χρησιμοποιήθηκε μεταξύ άλλων ως πύλη εισόδου για διοχέτευση ναρκωτικών και πλαστών χαρτονομισμάτων που εκδίδονται στη Τουρκία.
Η συνεργασία επεκτάθηκε και στο τομέα της παιδείας με τη λειτουργία τουρκικού κολλεγίου, του μοναδικού ιδιωτικού εκπαιδευτικού ιδρύματος στην Αλβανία μέχρι εκείνη τη περίοδο, όπου διδάσκεται η τουρκική γλώσσα με πλαίσιο λειτουργίας τον ισλαμικό νόμο (Saryah). Το ίδιο διάστημα η αλβανική κυβέρνηση αρνείτο να επιτρέψει τη δημιουργία ιδιωτικών ελληνικών σχολείων. Κατά τη διάρκεια της κρίσης του Κοσσυφοπεδίου το 1999, η Άγκυρα υιοθέτησε πλήρως τις αλβανικές θέσεις για την περιοχή και συμμετείχε στις πολεμικές αποστολές του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας με αριθμό μαχητικών αεροσκαφών. Το 2000 εγκαινιάστηκε παρουσία του Τούρκου Α/ΓΕΕΘΑ Κιβρίκογλου και του υπουργού Άμυνας Τσακμάκογλου η μεγάλη ναυτική βάση της Πανόρμου, η οποία ολοκληρώθηκε με δαπάνη ύψους $10 εκατ. και τεχνική βοήθεια από τη Τουρκία και έχει δυνατότητες ελλιμενισμού μεγάλου αριθμού πλοίων, κέντρου εκπαίδευσης και ναυπηγείου, ολοκληρώνοντας έτσι τη στρατηγική προσέγγιση της Αλβανίας. Στη φωτογραφία, που δημοσιεύθηκε στη "Στρατηγική" το 2000, η είσοδος των υπόγειων εγκαταστάσεων της ναυτικής βάσης όπου ναυλοχούσαν υποβρύχια (η Αλβανία σήμερα δεν διαθέτει κανένα υποβρύχιο).

Πρώην ΥΠΕΞ ΠΓΔΜ: “Θα μας καταβροχθίσουν οι Bούλγαροι αν δεν λεγόμαστε “Μακεδόνες”"

Αποκαλυπτική για τις βαθύτερες σκέψεις των Σκοπιανών σε σχέση με την επιμονή τους στο θέμα της ταυτότητας και της ονομασίας είναι η συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή ”Ανιχνεύσεις” ο Λιούμπομιρ Φρτσκόφσκι, πρώην υπουργός Εξωτερικών της γειτονικής χώρας και καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο πανεπιστήμιο των Σκοπίων: “Πρακτικά για μας, αν εξαιρέσουμε τη γενική δυσαρέσκεια με την οποία κάποια από τα κόμματα αντιμετώπισαν την προηγούμενη πρόταση, πρακτικά επικεντρωνόμαστε σε ένα βασικό σημείο, το οποίο, θα έλεγα, είναι απολύτως απαράδεκτο για μας. Είναι το πώς ο κ. Νίμιτς αγγίζει το θέμα της εθνικότητας των “Μακεδόνων” και της “μακεδονικής” γλώσσας. Όλα τα άλλα, το όνομα, το νέο όνομα, το εύρος χρήσης του και άλλα 2-3 ζητήματα, εξαιρουμένης της συνταγματικής χρήσης, που δημιουργεί ερωτηματικά, γιατί τι σημαίνει αυτό; Όλα τα άλλα, διαβατήρια κλπ είναι σωστά λίγο ως πολύ και συνάδουν με τις μακρές διαπραγματεύσεις που είχαμε. Εδώ λοιπόν κανείς πλέον δεν σχολιάζει το θέμα του ονόματος, αυτό το δεχόμαστε με την πρόταση για το “Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας” για διεθνή χρήση. Το πρόβλημα όμως που δημιουργείται τώρα είναι γύρω από το πώς θα λέγεται το έθνος και η γλώσσα μας και για μας αυτό σημαίνει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα ταυτότητας, που δεν μπορούμε να το διαπραγματευτούμε με τέτοιο τρόπο και χωρίς εναλλακτικές.Πολίτης της “Βόρειας Δημοκρατίας της Μακεδονίας” είναι κάποιος χωρίς ταυτότητα, θα μπορούσε να είναι αλβανός, σέρβος, βούλγαρος, αλλά όχι “Μακεδόνας” στη “Βόρεια Μακεδονία”, κάτι που ανοίγει αυτομάτως το κουτί της Πανδώρας για μας. Είμαστε ένα μικρό έθνος, που θα μπορούσαν να το καταβροχθίσουν οι Βούλγαροι.Γ ια μας λοιπόν αποτελεί επιτακτική ανάγκη να κρατήσουμε το χαρακτηρισμό “μακεδόνας” για το έθνος μας και να το μοιραστούμε με την Ελλάδα, αν το θέλει αυτό. Το να κρατήσουμε λοιπόν το χαρακτηρισμό είναι η απόλυτη προτεραιότητά μας, δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Δεν μπορεί (ο χαρακτηρισμός μας) να είναι “βορειομακεδόνας”, είναι κάτι που δεν υφίσταται. Θα μπορούσαμε να έχουμε την υπηκοότητα του “βόρειουμακεδόνα”, αλλά στη “Μακεδονία” ζουν μειονότητες, υπάρχει όμως και η υπόσταση ενός “έθνους” και αυτό είναι σημαντικό. Και νομίζω ότι οι αμερικανοί μπορούν να το καταλάβουν, δεν ξέρω πώς η ελληνική πλευρά το αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα όταν εμείς δεν διεκδικούμε κανενός είδους αποκλειστικότητα, αλλά θα μπορούσαμε να το μοιραστούμε με τους διάφορους Έλληνες που έχουν το ίδιο όνομα. Γιατί υπάρχει μόνο ένα έθνος “μακεδονικό” διεθνώς, μια γλώσσα, η “μακεδονική” γλώσσα και κανέναςκίνδυνος ή πιθανότητα επικάλυψης ή σύγχυσης για το ποια είναι η “μακεδονική” γλώσσα. Γι’ αυτό κι εμείς θα καταλήξουμε σε ένα τελικό κοινό μέτωπο διαπραγμάτευσης για τις επόμενες συναντήσεις στη Νέα Υόρκη. Μόνο ο χαρακτηρισμός “μακεδονικός” ως προς το όνομα και το έθνος είναι το κλειδί”.
Πηγή

Σχετικό δημοσίευμα: Συνεχίζεται ο εκβουλγαρισμός των Σκοπίων

Βολές κατευθυνομένων βλημάτων του Πολεμικού Ναυτικού στο Πεδίο Βολής Κρήτης

Οι πυραυλάκατοι του ΠΝ εκτόξευσαν επιτυχώς συνολικά 3 βλήματα MM-38 και 2 Penguin Mk2 Mod3

Το ελικόπτερο "ΠΝ-61" τύπου S-70Β Αegean Hawk της 2ης ΜΕΝ εκτέλεσε βολή βλήματος AGM-114 Hellfire. Με ιδίου τύπου βλήματα εξοπλίζονται τα επιθετικά ελικόπτερα AH-64 Apache της Αεροπορίας Στρατού.

Από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ανακοινώθηκε ότι εκτελέστηκαν οι παρακάτω βολές στο Πεδίο Βολής Κρήτης:
- Τη Τρίτη 21/10 εκτελέστηκαν δύο βολές κατευθυνόμενων βλημάτων επιφανείας-επιφανείας Penguin Mk2 Mod3 από την πυραυλάκατο «ΚΑΒΑΛΟΥΔΗΣ» (Ρ-24) κατά στόχου επιφανείας. Ως στόχος χρησιμοποιήθηκε η παροπλισμένη κανονιοφόρος ΑΓΩΝ (Ρ-66) η οποία μετά την επιτυχή ολοκλήρωση των βολών βυθίστηκε σε βάθος περίπου 1170 μέτρων.

- Τη Τετάρτη 22/10 εκτοξεύθηκε κατευθυνόμενο βλήμα επιφανείας-επιφανείας MM-38 Exocet από την πυραυλάκατο «ΠΕΖΟΠΟΥΛΟΣ» (Ρ-73). Άλλα δύο βλήματα MM-38 Exocet εκτόξευσε η πυραυλάκατος «ΤΟΥΡΝΑΣ» (Ρ-76) για να ακολουθήσει βολή κατευθυνόμενου βλήματος αέρος-επιφανείας AGM-114 Hellfire από ελικόπτερο S-70Β Αegean Hawk της 2ης Μοίρας Ελικοπτέρων Ναυτικού (ΜΕΝ). Και στις τρεις περιπτώσεις ως στόχος επιφανείας χρησιμοποιήθηκε το παροπλισμένο ναρκοθηρευτικό ΕΡΑΤΩ (Μ-60), το οποίο μετά την επιτυχή ολοκλήρωση των βολών βυθίστηκε σε βάθος περίπου 1170 μέτρων.

Oι βολές αυτές καταδεικνύουν την άρτια εκπαίδευση και άριστη επιχειρησιακή ετοιμότητα του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.