Σενάρια διμέτωπου πολέμου μικρής διάρκειας με την Τουρκία επεξεργάζεται το ΥΕΘΑ

Σύμφωνα με σημερινό εκτενές δημοσίευμα της "Aξίας" το ΥΕΘΑ και το ΥΠΕΞ επεξεργάζονται σενάρια περιορισμένης -χρονικά- πολεμικής αναμέτρησης με τη Τουρκία στα μέτωπα Έβρου και Δωδεκανήσων. Ένα απόσπασμα από την πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση:

"Αξία", 31/5/2008

Επισκόπηση Αμυντικού Τύπου

H "Αμυντική Επιθεώρηση" καταγράφει τη ναυτική ισχύ της Ελλάδας με αφορμή ομιλία του αρχιπλοιάρχου (Μ) Ν. Κατσικογιάννη, Διευθυντή Εξοπλισμών (ΔΕΞ), στο πλαίσιο ειδικού συνεδρίου. Επίσης, παρακολουθεί την εξέλιξη των πυραύλων αέρος-αέρος υπέρυθρης ακτινοβολίας και παρουσιάζει το αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς Spyder. Τέλος, φιλοξενεί ανάλυση για το Διαδίκτυο ως εργαλείο εκτέλεσης εξτρεμιστικών πράξεων.


Η "Ελληνική Άμυνα & Ασφάλεια" παρακολουθεί τη κορυφαία διακλαδική άσκηση "Σάρισα 2008" ενώ παρουσιάζει τις δυνητικές υποψηφιότητες για το πρόγραμμα φρεγατών του ΠΝ. Επίσης, καταγράφει την "αναμέτρηση" ελληνικών Μirage 2000 vs αμερικανικών F-18 Super Hornet και επισκέπτεται την αεροπορική βάση του St. Dizier και τη πρώτη Μοίρα των Rafale.




H "Στρατηγική" αναλύει το αμυντικό δόγμα και παρουσιάζει την ελληνική "στρατηγική τριάδα". Επίσης καταγράφει την προμήθεια από τη Τουρκία των αντιαρματικών συστημάτων Kornet και παρουσιάζει τα σύγχρονα γαλλικά οπλικά συστήματα (φρεγάτες FREMM, μαχητικό Rafale, βλήμα Scalp Naval).


Η "Πτήση" καταγράφει τη παρουσία των F-16 Block 30 της 330Μ στην άσκηση Spring Flag 2008 και αναλύει τα εξοπλιστικά προγράμματα της ΠΑ. Το ένθετο "Ισορροπία Δυνάμεων" παρουσιάζει τη φρεγάτα FREMM, υποψήφιας για το αντίστοιχο πρόγραμμα του ΠΝ και αναλύει τις γεωπολιτικές προεκτάσεις του South Stream.




Τα "Αμυντικά Θέματα" παρουσιάζουν το πρόγραμμα ΝΜΑ της ΠΑ και επισκέπτονται την 116ΠΜ, όπου ολοκληρώνονται οι προετοιμασίες για την υποδοχή των F-16 Block 52+, ενώ παρακολουθούν άσκηση του ΣΜΕΤ/A-7E με βολές. Eπίσης φιλοξενούν συνεντεύξεις των Α/ΓΕΑ Ιωάννη Γιάγκου, του SACEUR Στρατηγού Jonh Craddock και του Αρχηγού της RAF, Sir Glenn Torpy.

Η ναυτική κυριαρχία απαραίτητη για την παγκόσμια ηγεμονία

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Π. Παπακωνσταντίνου από τη σημερινή "Καθημερινή":

Ο έλεγχος του πετρελαίου προϋποθέτει την κυριαρχία στους θαλάσσιους δρόμους, μέσω των οποίων διακινείται καθημερινά το 90% του «μαύρου χρυσού». Αυτή είναι η κεντρική ιδέα της έκθεσης «Συνεργατική Στρατηγική για τη Θαλάσσια Ισχύ στον 21ο αιώνα», που δόθηκε τον περασμένο Οκτώβρη στη δημοσιότητα από το Ναυτικό, τους Πεζοναύτες και την Ακτοφυλακή των ΗΠΑ. Το Πεντάγωνο έχει αφιερώσει τεράστια ποσά για τη ριζική ανανέωση του στόλου - μόνο η κατασκευή πιλοτικού, πυρηνικού αεροπλανοφόρου νέας γενιάς θα στοιχίσει 4,2 δισ. δολάρια. Στο μεταξύ, ο Σαρκοζί κλείδωσε τη δημιουργία της πρώτης γαλλικής βάσης στον Περσικό Κόλπο, στο Κατάρ και εξετάζει τη ναυπήγηση και δεύτερου γαλλικού αεροπλανοφόρου. Από την πλευρά της, η Ρωσία σφίγγει τον κλοιό σε Γεωργία και Ουκρανία, αποφασισμένη να κρατήσει με νύχια και με δόντια τα προγεφυρώματά της στη Μαύρη Θάλασσα, Αμπχαζία και Κριμαία αντίστοιχα.
Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να εκτιμηθεί η υποτιμημένη από τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης ιδέα του Ρεπουμπλικανού, προεδρικού υποψηφίου Τζον Μακέιν για μια «Eνωση Δημοκρατιών», που θα μπορεί να παρακάμπτει τον ΟΗΕ σε μείζονες διεθνείς κρίσεις. Η ιδέα συναντά ευρύτερη υποστήριξη στο αμερικανικό κατεστημένο, προβάλλεται ως εναλλακτική λύση στον ατελέσφορο, μονομερή ηγεμονισμό του Μπους και πλασάρεται από μερίδα του Τύπου, πολιτικούς και λομπίστες στον Μπαράκ Ομπάμα, ως στρατηγική κοινής αποδοχής.
Επί της ουσίας, δεν πρόκειται παρά για νεκρανάσταση της Τριμερούς Επιτροπής, της περίφημης Trilateral, που είχε συγκροτηθεί τη δεκαετία του ’70 μεταξύ ΗΠΑ, Δυτικής Ευρώπης και Ιαπωνίας, με πρωτοβουλία ισχυρής επιρροής προσωπικοτήτων ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού, όπως ο πρόεδρος της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν και ο σύμβουλος Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι - υποστηρικτής και σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα σήμερα. Στόχος εκείνης της πρωτοβουλίας, την επαύριο του πρώτου πετρελαϊκού κραχ της δεκαετίας του ’70, ήταν η δημιουργία ενιαίου μετώπου της Δύσης εναντίον της Σοβιετικής Eνωσης και των αντιδυτικών καθεστώτων του Τρίτου Κόσμου.
Κατ’ αναλογία, μια νέα «Συμμαχία Δημοκρατιών» αλά Μακέιν θα φιλοδοξεί να ενώσει κάτω από την αμερικανική ομπρέλα το σύνολο των δυτικών χωρών εναντίον της Ρωσίας, της Κίνας και των απείθαρχων χωρών Ασίας, Λατινικής Αμερικής και Αφρικής. Σ’ αυτό το μέτωπο έχει θέση και η Ινδία, η «πολυπληθέστερη Δημοκρατία του κόσμου», την οποία οι Αμερικανοί εννοούν να χρησιμοποιήσουν ως σφήνα εναντίον της Κίνας, όπως χρησιμοποίησαν την Κίνα εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης μετά την ιστορική συνάντηση Νίξον- Μάο.
Αιώνες μοιάζουν να έχουν περάσει από τη δεκαετία του ’90, όταν κυριαρχούσε η ιδέα της παγκοσμιοποιημένης Νέας Οικονομίας, μιας οικονομίας άυλης, στηριγμένης στην Πληροφορική, τις τηλεπικοινωνίες και τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, που θα μας απάλλασσε από τις «παλιές» συγκρούσεις για πρώτες ύλες. Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα αρχίζει να μοιάζει με την αρχή του εικοστού, με τη γεωπολιτική της ενέργειας και τις επικίνδυνες συγκρούσεις της στην πρώτη γραμμή της διεθνούς ατζέντας.

Επίσημη ένταξη των Leopard-2HEL

To πλέον σύγχρονο άρμα μάχης Leorard-2HEL ενέταξε και επίσημα στο δυναμικό του ο Ελληνικός Στρατός στη διάρκεια τελετής, παρουσία του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας Κώστα Τασούλα και του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού αντιστράτηγου Δημήτρη Βούλγαρη, στην ΧΧV Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία στο Πετροχώρι Ξάνθης.
Σε δηλώσεις του ο κ. Τασούλας μετά την ολοκλήρωση της επιθεώρησης των νέων αρμάτων και την ενημέρωση που του έγινε υπογράμμισε ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις προσέθεσαν στο αρματικό δυναμικό τους το πιο σύγχρονο οπλικό σύστημα στον τομέα των τεθωρακισμένων. «Η ανανέωση των οπλικών συστημάτων και ιδιαίτερα των τεθωρακισμένων συνεχίζεται μέσα στο πλαίσιο της αναδιοργάνωσης του Στρατού, ώστε η άμυνα της χώρας και η αποτρεπτική της ισχύς χάρη και σε αυτό το νέο οπλικό σύστημα να εμπνέει σιγουριά, αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη σε όλο τον ελληνικό λαό», είπε ο κ. Τασούλας. Ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας υπογράμμισε ακόμα ότι η ένταξη του νέου άρματος στην περιοχή της Ξάνθης αποτελεί ένα μήνυμα εκσυγχρονισμού των Ενόπλων Δυνάμεων «οι οποίες ανά πάσα στιγμή είναι αποφασισμένες να επιτελέσουν το έργο τους και να εκπληρώσουν την εντολή του ελληνικού λαού, ο οποίος με δαπάνες του συνεχίζει να τις συντηρεί αγόγγυστα. Ο Ελληνικός λαός πρέπει και μπορεί να αισθάνεται ασφαλής σε κάθε γωνιά της Πατρίδας μας».
Στο σύντομο χαιρετισμό του ο Α/ΓΕΣ Δημήτρης Βούλγαρης, υπογράμμισε ότι το Leopard-2HEL είναι το πλέον σύγχρονο άρμα στον κόσμο. «Από το 1969», τόνισε, «η ηγεσία του Στρατού διέβλεψε την ανάγκη της ανανέωσης των οπλικών συστημάτων στα τεθωρακισμένα. Το νέο άρμα μάχης που προμηθεύτηκε ο Ελληνικός Στρατός από μια φίλη και σύμμαχο χώρα τη Γερμανία, αποτελεί σήμερα την αιχμή του δόρατος για τις μονάδες των τεθωρακισμένων και μεγιστοποιεί τις δυνατότητές τους. Η αγορά των νέων αρμάτων μάχης σε συνδυασμό με τη λειτουργία στην Αλεξανδρούπολη ενός υπερσύγχρονου κέντρου εξομοίωσης για την άρτια εκπαίδευση όλων των πληρωμάτων αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για τη σωστή λειτουργία των νέων οπλικών συστημάτων». Υπενθυμίζεται ότι ο ΕΣ θα παραλάβει συνολικά 170 Leopard-2HEL.

ΤΑΜΣ «ΔΗΜΗΤΡΑ 2008»

Από το ΓΕΕΦ ανακοινώθηκε ότι από τις 5 μέχρι 8 Ιουνίου 2008 θα διεξαχθεί η μεγάλης κλίμακας Τακτική Άσκηση Μετά Στρατεύματος (ΤΑΜΣ), με την επωνυμία «ΔΗΜΗΤΡΑ 2008», η οποία θα διευθύνεται από το ΓΕΕΦ και αφορά στην υλοποίηση του συστήματος Διοικητικής Μέριμνας της Εθνικής Φρουράς. Η Άσκηση θα διεξαχθεί σε δυο φάσεις σε όλη την ελεύθερη Κύπρο με τη συμμετοχή Σχηματισμών, Τακτικών Συγκροτημάτων και άλλων Μονάδων. Κατά τη διάρκεια της ΤΑΜΣ «ΔΗΜΗΤΡΑ-08» θα πραγματοποιηθεί παρουσίαση Εφέδρων και Εθνοφυλάκων στις Μονάδες τους, καθώς και επίταξη οχημάτων.

Εξοπλιστικές προτεραιότητες του Πολεμικού Ναυτικού

Τις εξοπλιστικές προτεραιότητες του Πολεμικού Ναυτικού δημοσιοποίησε χθες η ηγεσία του Κλάδου, λίγες εβδομάδες μετά το «πράσινο φως» που έδωσε η Κυβερνητική Επιτροπή για την αποδέσμευση των σχετικών κονδυλίων. Σύμφωνα με το ΓΕΝ και το πρόγραμμα για τον εκσυγχρονισμό του ΠΝ με ορίζοντα το 2020, οι άμεσες προτεραιότητες περιλαμβάνουν:

- την προμήθεια 5 αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας,

- τη ναυπήγηση νέων φρεγατών και

- την ναυπήγηση 2 ΤΠΚ τύπου Super Vita.

Με βάση τις εγγραφές του ΕΜΠΑΕ και κατόπιν της αρχικής έγκρισης από τη ΓΔΑΕΕ το κόστος των συγκεκριμένων προγραμμάτων ξεπερνά τα 3 δισ. ευρώ. Ωστόσο σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται ότι σε αυτή τη φάση δεν θα αποκτηθούν και οι έξι φρεγάτες που προβλέπει το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, αλλά πιθανότατα τέσσερις ενώ άγνωστο είναι εάν παραμένει η απαίτηση για φρεγάτες Αντιαεροπορικής Άμυνας Περιοχής (AAW).

Σε δεύτερη φάση το ΠΝ προσβλέπει στα εξής:

- Εκσυγχρονισμό φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ 200ΗΝ,

- Ναυπήγηση ενός Πλοίου Γενικής Υποστήριξης κλάσης ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ,

- Προμήθεια 3 ελικοπτέρων τύπου S-70B Aegean Hawk και

- Ναυπήγηση 2 κανονιοφόρων κλάσης ΜΑΧΗΤΗΣ.

Υπογραφή Σύμβασης Απαγόρευσης των βομβών διασποράς

Υστερα από διαπραγματεύσεις που διήρκεσαν 10 ημέρες, εκπρόσωποι 111 κρατών συμφώνησαν τελικά στην απαγόρευση της χρήσης των βομβών διασποράς. Η συμφωνία επετεύχθη στο Δουβλίνο και θα επικυρωθεί επισήμως στο Οσλο τον προσεχή Δεκέμβριο. Το κείμενο που υπεγράφη προβλέπει ότι τα συμβαλλόμενα μέρη οφείλουν να καταστρέψουν όλα τα αποθέματα βομβών διασποράς που διαθέτουν, ενώ απαγορεύεται από εδώ και στο εξής η αγορά, εμπορία και χρήση του εν λόγω όπλου. Εντούτοις, πολλοί ειδικοί επισημαίνουν ότι το κείμενο χαρακτηρίζεται από σοβαρές ατέλειες που το καθιστούν αναποτελεσματικό. Επιπλέον, η συμφωνία απορρίπτεται προς το παρόν από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου, δηλαδή τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία, το Πακιστάν και το Ισραήλ. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Turkish Daily Νews, η Τουρκία δε θα συμμετάσχει στην υπό διαμόρφωση Σύμβαση, οπότε η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να μη χρησιμοποιεί όπλα τέτοιας κατηγορίας (περιλήπτες βομβιδίων Mk-20 Rockeye της ΠΑ, ρουκέτες Μ26 των ΠΕΠ MLRS κ.ά.).

Νέες επιδρομές κατά PKK

Νέα αεροπορική επιδρομή εναντίον 16 στόχων του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ πραγματοποίησε χθες το πρωί η Tουρκική Aεροπορία. Η επιχείρηση στην ευρύτερη περιοχή του Χακούρκ, η οποία ολοκληρώθηκε με «πλήρη επιτυχία», σύμφωνα με ανακοίνωση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, συνέπεσε με την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εσωτερικής Ασφαλείας Μάικλ Τσέρτοφ στην Αγκυρα. Ο κ. Τσέρτοφ συναντήθηκε με την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, πρότεινε δε την ένταξη της Τουρκίας σε διεθνές δίκτυο αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, βάσει του σχετικού προγράμματος που έχει εκπονήσει το FBI.

Αποχώρησε η Ελλάδα από τις εργασίες της "Πρωτοβουλίας κατά της Διασποράς ΟΜΚ"

Η εμμονή των ΗΠΑ για συμμετοχή της πΓΔΜ στη «Πρωτοβουλία κατά της Διασποράς Οπλων Μαζικής Καταστροφής» ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», που πραγματοποιήθηκε χθες στην Ουάσιγκτον, ανάγκασε την ελληνική και την κυπριακή αντιπροσωπεία σε αποχώρηση, καταγγέλλοντας την αμερικανική στάση. Συγκεκριμένα, η ελληνική αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον πρέσβη στην Ουάσιγκτον Αλέξανδρο Μαλλιά, αποχώρησε από τις εργασίες της συνόδου της «Πρωτοβουλίας κατά της Διασποράς Οπλων Μαζικής Καταστροφής» που συνήλθε χθες στην αμερικανική πρωτεύουσα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση της Ουάσιγκτον να επιμείνει στην χρήση της ονομασίας «Δημοκρατία της Μακεδονίας» στο πλαίσιο της συνόδου. Μάλιστα, η αποχώρηση έλαβε χώρα τη στιγμή που στην αίθουσα εισερχόταν ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του προέδρου Μπους Στιβ Χάντλεϊ , ενώ ταυτόχρονα αποχώρησε και η κυπριακή αντιπροσωπεία. Σε γραπτή δήλωσή του για το θέμα, εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προσπάθησε να δικαιολογήσει την αμερικανική ενέργεια επικαλούμενος την αναγνώριση της πΓΔΜ από τη χώρα του ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» από το 2004, διαβεβαιώνοντας παράλληλα ότι «θα υιοθετήσουν (σ.σ.: οι ΗΠΑ) όποια συμβιβαστική λύση προκύψει από αυτή την διαδικασία» (σ.σ.: των συνομιλιών Ελλάδας- Σκοπίων υπό την αιγίδα του ΟΗΕ).

Φαρμακονήσι 27-4-1997: Ένα «ασήμαντο» επεισόδιο (ή αλλιώς: πώς αντιμετωπίζεται η τουρκική επιθετικότητα...)

Την Κυριακή του Πάσχα 27 Απριλίου 1997, όλος ο θρησκευόμενος Ελληνισμός εόρταζε περνώντας στιγμές οικογενειακής θαλπωρής που προσφέρουν αυτές οι θείες ημέρες. Στις απομακρυσμένες ελληνικές νησίδες του Ανατολικού Αιγαίου, οι ακρίτες πέρασαν ένα λιτό Πάσχα, ευχόμενοι ο ένας στον άλλο και με την ελπίδα ο επόμενος εορτασμός να τους βρει κοντά στις οικογένειες τους. Το Φαρμακονήσι είναι μία από αυτές τις νησίδες, της οποίας η φύλαξη είχε κριθεί απαραίτητη λόγω της πολύ μικρής αποστάσεως που την χωρίζει από τα μικρασιατικά παράλια. Οι συνθήκες αυτές, καθιστούσαν την νησίδα ανέκαθεν χώρο προτιμήσεως των λαθρεμπόρων για την εγκατάλειψη λαθρομεταναστών σε ελληνικό έδαφος. Την ημέρα αυτή, η φρουρά των ανδρών του 521 Τάγματος Πεζοναυτών βρέθηκε αντιμέτωπη με μία απρόσμενη κατάσταση. Από τον Νότο φάνηκε η φιγούρα ενός υποβρυχίου με πορεία προς Βορρά. Ο επικεφαλής αξιωματικός ενημερώθηκε από τους άνδρες του φυλακίου στο Ακρωτήριο Ψαλίδι που εντόπισε το υποβρύχιο και έσπευσε αμέσως επιτόπου. Η αναγνώριση με τα κυάλια αποκάλυψε ότι επρόκειτο για to υποβρύχιο Yildiray (S350) του Τουρκικού Ναυτικού. Ακριβώς στο κρίσιμο αυτό σημείο, η επικοινωνία της φρουράς με την προϊσταμένη διοίκηση, απεδείχθη αδύνατη. Ενώ υπήρχε επαφή με το παρατηρητήριο του Πολεμικού Ναυτικού, ο επικεφαλής της φρουράς δεν στάθηκε δυνατό να αποκτήσει επαφή με την προϊσταμένη διοίκηση. Αντιμέτωπος με αυτή την κατάσταση, προτίμησε να αναλάβει πρωτοβουλία αντί να αδρανήσει. Ήταν φανερό ότι το υποβρύχιο έπλεε εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων και συνεχώς πλησίαζε στο Φαρμακονήσι.

Ο επικεφαλής ανέλαβε δράση. Το στοιχείο πολυβόλου FN MAG των 7,62 mm άνοιξε πυρ εναντίον του στόχου ο οποίος ευρίσκετο σε απόσταση 800 μέτρων περίπου από το νότιο άκρο της νήσου. Περί τα 200 φυσίγγια εβλήθησαν από το όπλο. Οι Πεζοναύτες διέκριναν καθαρά τις βολίδες που κτυπούσαν τον μαύρο όγκο του υποβρυχίου. 0 επικεφαλής, βλέποντας ότι το υποβρύχιο συνεχίζει την πορεία του, διέταξε το στοιχείο αντιαρματικού STRIM 89 να ανοίξει πυρ. Δύο βλήματα εκτοξεύτηκαν, δίχως όμως αποτέλεσμα. Ο στόχος βρισκόταν εκτός του μέγιστου βεληνεκούς του όπλου. Ωστόσο η έκρηξη των βλημάτων στο νερό, συνέγειρε το πλήρωμα του υποβρυχίου, το οποίο άρχιζε διαδικασίες ταχείας καταδύσεως. Στο μεταξύ, ο επικεφαλής είχε μετακινηθεί ταχέως στο Βόρειο άκρο της νησίδος, στο Ακρωτήριο Γέροντα, όπου υπήρχε άλλο φυλάκιο, συνεχίζοντας να παρακολουθεί τις κινήσεις του στόχου. Αν και είχε αρχίσει η τάξη ενός στοιχείου όλμου των 60 mm, τα χρονικά περιθώρια δεν επέτρεψαν την χρήση του. Στην νέα θέση, ευρίσκετο άλλο στοιχείο πολυβόλου. Στο ύψος αυτό, το υποβρύχιο είχε αρχίσει να καταδύεται. Μέχρι να χαθεί κάτω από την επιφάνεια της θαλάσσης, το πολυβόλο αυτό είχε βάλει άλλα 200 περίπου φυσίγγια.
Η γνωστοποίηση του περιστατικού στην Αθήνα, κινητοποίησε το ΓΕΕΘΑ που λειτουργούσε στους ρυθμούς των εορταστικών ημερών. Οι επιτελείς έσπευσαν να ενημερωθούν και να διαπιστώσουν ενέργειες και προθέσεις του εχθρού. Στην περιοχή του Φαρμακονησίου, επικρατούσε πλήρης ησυχία. Κανένα τουρκικό σκάφος δεν έκανε την εμφάνιση του. Η εικόνα που σχηματίστηκε σύντομα, ήταν καθησυχαστική. Η κίνηση του τουρκικού υποβρυχίου δεν υπέκρυπτε κάποια απειλή για την ελληνική φρουρά. Η ξαφνική όμως εμφάνιση του και η διακοπή των επικοινωνιών, οδήγησε στην ανάληψη πρωτοβουλίας η οποία στο τέλος δεν είχε δυσάρεστες συνέπειες. Την πραγματικότητα αυτή φαίνεται ότι αντιλήφθηκε και η τουρκική πλευρά. Στην Άγκυρα επικρατούσε άκρα σιωπή. Καμμία διαμαρτυρία, ούτε καν υποτονική και σε χαμηλό επίπεδο, δεν έγινε. Ούτε από το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, ούτε σε στρατιωτικό επίπεδο. Οι Τούρκοι δεν θεώρησαν καν σκόπιμο να ζητήσουν εξηγήσεις. Παρόμοια ήταν και η ελληνική αντίδραση. Το περιστατικό της 27ης Απριλίου 1997, ήταν σαν να μην έγινε ποτέ. Από πληροφορίες που έγιναν αργότερα γνωστές, ο κυβερνήτης του υποβρυχίου καθαιρέθηκε των καθηκόντων του, το δε Yildiray πέρασε αρκετό χρονικό διάστημα σε επισκευές, εξαιτίας των πολλαπλών πληγμάτων που είχε δεχθεί στον πύργο.Το συμπέρασμα που εξάγεται είναι διαχρονικά διαπιστωμένο: όταν η τουρκική πλευρά αντιμετωπίσει εξαρχής δυναμική στάση, δεν τολμά να αντιδράσει. Η μόνη δύναμη που υπολογίζουν οι Τούρκοι, είναι η δύναμη των όπλων.

Το άγνωστο αυτό περιστατικό στην ελληνική κοινή γνώμη, αποτελεί ένα ακόμα κομμάτι του πολέμου χαμηλής εντάσεως που διεξάγεται στο Αιγαίο για την υπεράσπιση της Ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας. Τα παραπάνω δημοσιεύονται με την άδεια του συγγραφέα-εκδότη Σάββα Δ. Βλάσση.

Διαβάστε: Σ. Δ. Βλάσση, "IMIA 1996-2006 Αποκαλύψεις", εκδ. Δούρειος Ίππος, Αθήνα, 2006.

Ζήτημα εδαφικής ακεραιότητας στον Έβρο;

Μία είδηση που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο "Ephemerida.gr" και αναδημοσιεύεται με κάθε επιφύλαξη, καθώς δεν έχει διασταυρωθεί μέχρι στιγμής:

Φήμες που διακινούνταν στο ΥΠΕΞ το τελευταίο τρίμηνο, πήραν χθες "χρώμα" όταν διέρρευσε από στέλεχος της διπλωματικής υπηρεσίας ότι "νησίδες που ευρίσκονται επί του ποταμού Έβρου, σιωπηλώς αφέθηκαν να καταληφθούν από τουρκικές στρατιωτικές περιπόλους, χωρίς να υπάρξει αντίδραση στρατιωτικής ή άλλης φύσης". Αναφερόταν μάλιστα συγκεκριμένα ότι αφέθηκε να καταληφθεί νησίδα στο μέσον του ποτάμου Έβρου, πλησίον του συνοριακού φυλακίου "Γέφυρα Κήπων", χωρίς να υπάρξει αντίδραση από την Ελληνική πλευρά, παρά το γεγονός πως αυτό συνέβαινε σταθερά για περισσότερο από 50 χρόνια. Μάλιστα, στην πληροφορία προσετίθετο ότι "ως χθες το ΥΠΕΞ μετά από ενημέρωση του υπ. Άμυνας, με διαβήματά του ζητούσε την αποχώρηση των τουρκικών αγημάτων, κάτι που την φορά αυτή δεν συνέβει". Για το ζήτημα της κατοχής και του ιδικτησιακού καθεστώτος των νησίδων του Έβρου, δεν έχει υπάρξει διευθέτηση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας καθώς συνήθως πρόκειται για νησίδες που στη διάρκεια του χειμώνα εξαφανίζονται κάτω από τα νερά του Έβρου. Διπλωματική πηγή ωστόσο μας επεσήμανε ότι υπάρχει σχετική βιβλιογραφία καθώς το ζήτημα είχε μελετήσει στη διδακτορική του διατριβή, ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Χρήστος Ροζάκης (σ.σ. "Το δίκαιο της θάλασσας και η διαμόρφωσή του από τις διεκδικήσεις των παράκτιων κρατών").

Προσθήκη: Η είδηση επιβεβαιώθηκε από ρεπορτάζ της Κ. Αδάμ στη σημερινή "Ελευθεροτυπία".

Carter: «Tο Ισραήλ διαθέτει τουλάχιστον 150 πυρηνικές κεφαλές και πυραύλους που θα μεταφέρουν τις κεφαλές αυτές με εξαιρετική ακρίβεια στον στόχο»

Η χθεσινή αυτή δήλωση του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Jimmy Carter θα περνούσε απαρατήρητη εάν αφορούσε το πυρηνικό πρόγραμμα ενός άλλου κράτους πλην του Ισραήλ. Και αυτό διότι αν και το Ιρσαήλ θεωρείται de facto πυρηνική δύναμη εδώ και δεκαετίες, η χώρα αρνείται την ύπαρξη πυρηνικού οπλοστασίου ενώ οι εγκαταστάσεις του θεωρούνται επτασφράγιστο μυστικό. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν υπάρχει καμμία καταγεγραμμένη δήλωση Ισραηλινού αξιωματούχου σχετικά με το πυρηνικό οπλοστάσιο της χώρας. Με μία και μοναδική εξαίρεση: τον Μορδεχάι Βανούνου.

Υπόθεση Βανούνου

Το 1974 αναζητώντας εργασία, ο Μορδεχάι Βανούνου υποβάλει τα χαρτιά του στη Shin Bet (υπηρεσία ασφαλείας της χώρας). Το αίτημα απορρίπτεται αφού κάποιοι εκτιμούν ότι δεν πληρεί τις προυποθέσεις. Δυο χρόνια αργότερα προσλαμβάνεται στο πυρηνικό εργοστάσιο στη Ντιμόνα, ενώ η επόμενη αναφορά στο φάκελό του αφορά την περίοδο στα 1981 όπου ως φοιτητής στο πανεπιστήμιο Μπέν Γκουριόν, δείχνει ενδιαφέρον και αναλαμβάνει πολιτική δραστηριότητα και πρωτοβουλίες στο χώρο της αριστεράς. Το 1982 ο υπεύθυνος ασφάλειας του πυρηνικού εργοστασίου συγκεντρώνει πληροφορίες για τη δράση του Βανούνου, ενώ δυο χρόνια αργότερα η Shin Bet τον ανακρίνει για τη δράση του και τις επαφές του με το χώρο της αριστεράς. Τρία χρόνια αργότερα ταξιδεύει στην Ταυλάνδη και ασπάζεται το βουδισμό, ενώ την ίδια χρονιά στο εργοστάσιο που εργάζεται και κατόπιν διαβουλεύσεων για το συγκεκριμένο θέμα, η διοίκηση αποφασίζει να μην προχωρήσει σε απόλυσή του, αλλά να τον κρατήσουν σε απόσταση από τα προγράμματα που βρίσκονται σε εξέλιξη.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή αν και διεθνώς υπήρχαν υπόνοιες για πυρηνική δραστηριότητα του Ισραήλ, κανένας δεν διέθετε στοιχεία. Ο Βανούνου, ήταν ο άνθρωπος ο οποίος θα άλλαζε τα δεδομένα. Το Μάιο του 1986 πηγαίνει στην Αυστραλία και έρχεται σε επαφή με τοπικά μέσα ενημέρωσης στα οποία προσπαθεί να πουλήσει μια σειρά από φιλμ που αποδεικνύουν την δραστηριότητα του Ισραήλ στην κατεύθυνση της ανάπτυξης αρσενικού και της ολοκλήρωσης στρατιωτικής πυρηνικής τεχνολογίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία που προσκομίζει η δραστηριότητα του Ισραήλ στον τομέα αυτό ξεκινά ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 κάπου στα βάθη της ερήμου Νέγκεβ. Ο Βανούνου είχε εργαστεί ως πυρηνικός τεχνικός, στο Μαχόν 2 (υπόγειο κέντρο στρατιωτικής πυρηνικής έρευνας), εκεί επεξεργάζονταν τις πρώτες ύλες τις οποίες κατόπιν έστελναν στο εργοστάσιο της Ντιμόνα.
Παρά το γεγονός ότι τα στοιχεία τα οποία προσκόμισε ο Βανούνου, εντυπωσίασαν τους ξένους πυρηνικούς επιστήμονες, η αυστραλιανή εφημερίδα αρνήθηκε να τα δημοσιεύσει.Ένας κολομβιανός δημοσιογράφος, τον οποίο ο Βανούνου γνώριζε ταξιδεύει μαζί του στη Μαδρίτη και τον φέρνει σε επαφή με την Sunday Times. Η εφημερίδα δείχνει ενδιαφέρον. Όλα αυτά συμβαίνουν τον Αύγουστο του 1986. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς μια ομάδα της Shin Bet συστήνεται για να σταματήσει τη δράση του Βανούνου. Στις 23 Σεπτεμβρίου οι Sunday Times ζητούν πριν ακόμα δημοσιεύσουν τα στοιχεία τη θέση του Ισραήλ για τα όσα προκύπτουν από τα στοιχεία που έχουν παραλάβει από το Βανούνου. Ο Βανούνου βρίσκεται στη Μαδρίτη και στις 24 Σεπτεμβρίου μια πράκτορας της Mossad με το κωδικό όνομα Σίντυ έρχεται σε επαφή μαζί του. Στις 29 Σεπτεμβρίου πραγματοποιεί την τελευταία συνάντηση με την Sunday Times και μετά φεύγει για τη Ρώμη μαζί με την πράκτορα της Mossad, όπου συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στο Ισραήλ. Ο Βανούνου καταδικάστηκε με τη κατηγορία της προδοσίας και παρέμεινε 18 χρόνια έγκλειστος υπό άθλιες συνθήκες.

Tο πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ

Το 1949 η υπηρεσία ερευνών των Ισραηλινών ΕΔ Hened Gimmel διεξάγει γεωλογική έρευνα στην έρημο Νεγκέβ για εξεύρεση ουρανίου. Ανακαλύπτουν φώσφορο αλλά δεν πτοούνται. Το 1952 ιδρύεται υπό ακρα μυστικότητα η Ισραηλινή Επιτροπή Ατομικών Ερευνών με πρόεδρο τον Ernst David Bergmann. Ο Bergmann αναλαμβάνει υπουργός Δημοσίων Εργων και Αμυντικών Ερευνών του Ισραήλ και θέτει υπό την αιγίδα του υπουργείου του το Hend Gimmel. Μετονομάζεται σε "Mαχόν 4" και στην πειραματική της μονάδα αρχίζει τη παραγωγή βαρέου ύδατος. Στις 3-10-1957 υπογράφεται μυστική συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας μεταξύ του Ισραήλ και της Γαλλίας. Προβλέπεται κατασκευή αντιδραστήρα 24 MW στη θέση Ντιμόνα της ερήμου Νεγκέβ. Οι προδιαγραφές του αντιδραστήρα όμως επιτρέπουν την παραγωγή τριπλάσιας ενέργειας από την προβλεπόμενη στη συμφωνία. Η Mossad δημιουργεί ξεχωριστό τμήμα για την φύλαξη της μυστικότητος του πλάνου και την βιομηχανική κατασκοπεία, θύμα της οποίας θα πέσουν και οι ΗΠΑ. Τον Μάιο του 1960 η Γαλλία πιέζει το Ισραήλ για δημοσιοποίηση του προγράμματος και υπαγωγή του σε διεθνείς ελέγχους, προσφέροντας ως αντάλλαγμα μαχητικά αεροσκάφη. Οι Ισραηλινοί εγγυώνται την ειρηνική χρήση του αντιδραστήρα και υπόσχονται ότι δε θα παράγουν πλουτώνιο. Από το 1965 υπάρχουν αναφορές του τοπικού κλιμακίου της CIA και του στρατιωτικού επιτετραμμένου για την ύπαρξη του αντιδραστήρα. Ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Τελ Αβίβ Walworth Barbour όμως, τις εξαφανίζει ή τις υποβαθμίζει. Το ίδιο έτος "συμπτωματικά εξαφανίζεται" ποσότητα 170 κιλών ουρανίου από αντιδραστήρα στην Πενσυλβάνια. Κατά μεταγενέστερη μαρτυρία στη διάρκεια του Πολέμου των 6 Ημερών (1967), το Ισραήλ διαθέτει 2 πυρηνικές κεφαλές, ενώ την ίδια περίοδο τίθεται ο αντιδραστήρας της Ντιμόνα σε πυρηνικό συναγερμό. Στις αρχές του 1968 ο "πατέρας της υδρογονοβόμβας" E. Teller ανακοινώνει στον διευθυντή του γραφείου Έρευνας & Τεχνολογίας της CIA C. Duckett ότι ισραηλινοί συνάδελφοί του, του εκμυστηρεύτηκαν την ύπαρξη πυρηνικού οπλοστασίου. Το 1970 υπογράφεται η Συμφωνία για τη Μη Διάδοση Πυρηνικών Όπλων (Νon Proliferation Treaty), την οποία αρνείται να υπογράψει το Ισραήλ. Κατα την πρώτη φάση του Πολέμου του Yom Kippur (1973) συναρμολογούνται 13 πυρηνικές κεφαλές και το Ισραήλ αφήνει να "διαρρεύσει" ότι ήταν "ετοιμες προς χρήση" ασκώντας εκβιασμό προς την κυβέρνηση Nixon. Σύμφωνα με έκθεση της CIA στα μέσα της δεκαετίας του '90 το Ισραήλ διέθετε 70-130 πυρηνικές κεφαλές. Κατά ορισμένους εμπειρογνώμονες στα τέλη της δεκαετίας του '90 το Ισραήλ είχε πυρηνικό οπλοστάσιο της τάξεως των 400 κεφαλών.

Άσκηση "STEADFAST NOON 08"

Η ΠΑ συμμετείχε με F-16 Block 52+ της 115 ΠΜ/340Μ στην ετήσια αεροπορική άσκηση "STEADFAST NOON 08" από 18 έως 24 Απριλίου 2008, που πραγματοποιήθηκε στην αεροπορική βάση GHEDI της Ιταλίας. Σκοπός της άσκησης ήταν η εξάσκηση των πληρωμάτων στις διαδικασίες σχεδίασης και εκτέλεσης επιχειρήσεων ειδικών όπλων. Η σχεδίαση περιελάμβανε συνδυασμένες αποστολές αεροσκαφών (COMAO), εναέριας μάχης (DACT), προστασίας συγκεκριμένων περιοχών (FAOR). Στην άσκηση συμμετείχαν με αεροπορικό δυναμικό οι παρακάτω χώρες:
Βέλγιο: 2 F-16 MLU και 4 TORNADO
Ολλανδία: 2 F-16 MLU
Γερμανία: 4 TORNADO
Ιταλία: 2 TORNADO, 6 F-16 και 2 EF-2000
ΗΠΑ: 2 F-18E και 8 F-16

Οι εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου στο στόχαστρο της Άγκυρας

Επιλέγοντας την ημέρα της επίσημης επίσκεψης του Έλληνα αρχηγού ΓΕΕΘΑ αντί της 23ης Μαΐου όπως κάθε χρόνο, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταδικάζει τον εορτασμό της Γενοκτονίας των Ποντίων στις 19 Μαΐου, με βάση τον νόμο που υιοθέτησε το ελληνικό Κοινοβούλιο στις 24 Φεβρουαρίου 1994. Στην προκλητική ανακοίνωση αναφέρεται ότι τέτοιες ενέργειες δεν ευνοούν τις σχέσεις καλής γειτονίας και απειλούν τα κέρδη του διαλόγου και της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών μετά το 1999, ενώ επισημαίνεται ότι στρέφονται εναντίον της χώρας αλλά και του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Νέα έξοδος του «Πίρι Ρέις»

Έξοδο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο κάνει το ερευνητικό σκάφος της Τουρκίας «Κότσα Πίρι Ρέις», ενώ ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Δημήτρης Γράψας πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στην Άγκυρα, σύμφωνα με τα "Νέα". Το τουρκικό σκάφος, που έχει τη δυνατότητα σεισμικών ερευνών, εκινείτο χθες το απόγευμα στην περιοχή μεταξύ Κύπρου και Καστελλόριζου όπως και τις προηγούμενες ημέρες. Σύμφωνα με ναυτική οδηγία που έχει εκδοθεί για το χρονικό διάστημα από τις 19 Μαΐου έως τις 7 Ιουνίου, το «Κότσα Πίρι Ρέις» θα κάνει υποθαλάσσιες έρευνες εντός των χωρικών υδάτων της Τουρκίας από την ευρύτερη περιοχή της Αττάλειας μέχρι τα τουρκικά παράλια απέναντι από τη Δωδεκάνησο. Άλλο ερευνητικό σκάφος πραγματοποίησε πρόσφατα έρευνες και στον Κόλπο της Σμύρνης, οι οποίες παρακολουθούνταν διακριτικά από ελληνικής πλευράς, όπως και αυτές του «Κότσα Πίρι Ρέις». Πέρυσι το φθινόπωρο το ίδιο σκάφος έκανε σεισμικές έρευνες περίπου στην ίδια περιοχή- τότε είχε κινηθεί και στα διεθνή ύδατα. Οι κινήσεις αυτές αξιολογούνται στο πλαίσιο ευρύτερων επιδιώξεων της Άγκυρας και με βάση τη θέση της ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα.

Ανιστόρητο κήρυγμα αλυτρωτισμού από την πολιτική και θρησκευτική ηγεσία των Σκοπίων

Προκλητικό κήρυγμα μίσους και αλυτρωτισμού κατά της Ελλάδας, παρουσία του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ Ν. Γκρουέφσκι και του υπουργού Εξωτερικών Α. Μιλοσόσκι , εξαπέλυσε από τη Ρώμη ο αρχιεπίσκοπος της αυτοαποκαλούμενης ως «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», Στέφανος, ο οποίος προχώρησε σε ανιστόρητες αναφορές κάνοντας λόγο για «δική μας Θεσσαλονίκη». Κατά τη διάρκεια μνημόσυνου που έγινε το Σάββατο στον ναό του Αγίου Κλήμεντος στη Ρώμη, όπου βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Κυρίλλου, επιδόθηκε σε ένα προκλητικό παραλήρημα:
«Αγιε Κύριλλε, σήμερα στη δική σου και τη δική μας Θεσσαλονίκη όλα όσα έκανες είναι πέτρινα. Σήμερα στη γενέτειρά σου πόλη έχουν γίνει όλα στάχτη και σκόνη και δεν έμεινε ούτε γράμμα από τη γλώσσα τη δική σου και τη δική μας. Στην περιοχή όπου τότε όλοι μιλούσαν όπως εσύ κι όπως εμείς, σήμερα όχι μόνο απαγορεύεται να ομιλείται αυτή η γλώσσα αλλά και να υπάρχει», είπε για να καταλήξει: «Δυστυχώς, εκεί διώκεται και εκτοπίζεται οτιδήποτε είναι μακεδονικό, ενώ αμφισβητείται και το όνομα της Εκκλησίας και η ίδια η αλήθεια».

Ο Ν. Γκρουέφσκι αναφερόμενος στην Ελλάδα, είπε ότι, παρά τις προσπάθειές της να αποτραπεί η ευρωατλαντική ενσωμάτωση της χώρας του, στερώντας της την εθνική της ταυτότητα και τη μοναδικότητα, οι ίδιοι «είναι ακλόνητα αποφασισμένοι να ενταχτούν στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. με αξιοπρεπή τρόπο ως ένα έθνος του οποίου -όπως υποστήριξε- η γλώσσα και ο πολιτισμός είναι ένας από τους πυλώνες του ευρωπαϊκού πολιτισμού»!

Η Ελληνίδα ΥΠΕΞ Ντ. Μπακογιάννη δήλωσε πως όσα άκρως προκλητικά και απολύτως απαράδεκτα ειπώθηκαν παρουσία του πρωθυπουργού της γειτονικής χώρας, επιβεβαιώνουν την ορθότητα της ελληνικής επιχειρηματολογίας, στάσης και πολιτικής, που επιμένει στην ανάγκη λύσης του προβλήματος της ονομασίας. Οσο το πρόβλημα παραμένει άλυτο -όπως ανέφερε- θα γίνεται εργαλείο και όχημα ενός παρωχημένου και ανιστόρητου αλυτρωτισμού και ότι η γειτονική χώρα για όσο χρόνο παραμένει δέσμια αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να προσβλέπει σε ευρωπαϊκό και ατλαντικό μέλλον.

Επίσκεψη Έλληνα Α/ΓΕΕΘΑ στην Τουρκία

Δύο μόλις μέρες πριν την επίσημη επίσκεψη του Έλληνα Α/ΓΕΕΘΑ στρατηγού Δημήτριου Γράψα στην Τουρκία, και ανήμερα της επετείου του τραγικού θανάτου του Σμηναγού Κων/νου Ηλιάκη, οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο συνεχίστηκαν ακάθεκτες. Στις 11.20 π.μ. ζεύγος τουρκικών μαχητικών F-16 πραγματοποίησαν παραβίαση του Ελληνικού FIR κοντά στη Λέρο ενώ κατά την επιστροφή τους τα 2 τουρκικά F-16 πέταξαν πάνω απ΄το Φαρμακονήσι σε ύψος μόλις 100 μέτρων (300 ποδών)!

Η επίσκεψη του Ελληνα Αρχηγού αποσκοπεί στην εμβάθυνση των στρατιωτικών ΜΟΕ, ενώ θα έχει συναντήσεις με τον αρχηγό των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγό Γιασάρ Μπουγιούκανιτ. Αναμένεται να τεθούν προτάσεις για την ταχύτερη υλοποίηση των μέτρων, τα οποία εφαρμόζονται με αργούς ρυθμούς. Ενα μάλιστα από τα πέντε τελευταία που αποφασίστηκαν σε πολιτικό επίπεδο η σύσταση κοινής ελληνοτουρκικής δύναμης με δράση υπό το ΝΑΤΟ, παρουσιάζει εμπλοκή. Οι δύο αρχηγοί θα εξετάσουν το επίπεδο της σύστασης αυτή της δύναμης (αν θα είναι δηλαδή λόχος ή τάγμα), πώς θα υλοποιηθεί και υπό ποιες προϋποθέσεις επεμβαίνει. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, δεν μπορεί η Ελλάδα να δεχθεί παρουσία της ελληνοτουρκικής αυτής στρατιωτικής δύναμης στο Αφγανιστάν σε περίπτωση που το επιδιώξει η άλλη πλευρά. Πριν από λίγες ημέρες, στην Αθήνα συνεδρίασε η κοινή επιτροπή εμπειρογνωμόνων υλοποίησης των ΜΟΕ, ενώ ο κ. Γράψας συναντήθηκε για το ίδιο θέμα με τον προκάτοχό του και πρωτεργάτη της «διπλωματίας των στρατηγών» Παναγιώτη Χηνοφώτη.

Στη συνάντηση των δύο αρχηγών θα συζητηθούν και θέματα ΝΑΤΟ, ενώ ο κ. Γράψας επρόκειτο να θέσει το ζήτημα των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο προβάλλοντας το επιχείρημα πως ενέργειες όπως οι πτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά και οι εμπλοκές οπλισμένων τουρκικών με ελληνικά μαχητικά αντιτίθενται στην επίτευξη ενός καλού κλίματος και δημιουργούν επικίνδυνες καταστάσεις. Ο Ελληνας αρχηγός ΓΕΕΘΑ, όπως τουλάχιστον επισημαίνεται από το περιβάλλον του, δεν είναι διατεθειμένος να μπει σε θέματα που ξεφεύγουν του πλαισίου των αρμοδιοτήτων του. Απαντάται έτσι ο καταιγισμός των τουρκικών δημοσιευμάτων, τα οποία προσδίδουν στην επίσκεψη Γράψα χαρακτήρα συνομιλιών εξωτερικής πολιτικής με τη φιλοδοξία να τεθεί στις συνομιλίες των αρχηγών ατζέντα με περιεχόμενο τον εναέριο χώρο και τα χωρικά ύδατα του Αιγαίου, την υφαλοκρηπίδα, τα όρια του FIR Αθηνών και το καθεστώς των νησίδων. Τα δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, τα οποία από επιτελείς του Πενταγώνου δεν χαρακτηρίζονται τυχαία αλλά εντάσσονται στο γενικότερο κλίμα αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, έχουν ενοχλήσει το στρατηγό Γράψα, ο οποίος δεν φαίνεται να πραγματοποιεί την επίσκεψη αυτή με την καλύτερη διάθεση.

Στο πλαίσιο των συμφωνηθέντων Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης εντάσσεται και η επίσκεψη του Α/ΓΕΣ αντιστράτηγου Δημητριου Βούλγαρη στην Αγκυρα, το δεύτερο 10ήμερο του Ιουνίου, όπου θα συναντηθεί με τον Τούρκο αρχηγό ΓΕΣ και θα ανταλλάξουν απόψεις επί θεμάτων των αρμοδιοτήτων τους.

Τουρκικές αντιδράσεις για τον "Αργοναύτη"

Την πρώτη της στρατιωτική άσκηση με χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχει προγραμματίσει να διεξαγάγει η Κύπρος από 2 μέχρι 6 Ιουνίου, προκαλώντας την αντίδραση της Τουρκίας. Η άσκηση με την ονομασία «Αργοναύτης» (αφορά στη διεξαγωγή επιχειρήσεων Ερευνας και Διάσωσης, διαχείρισης κρίσεων και αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών) έχει σχεδιασθεί να πραγματοποιηθεί με κυπριακές και γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις στο πλαίσιο της Συμφωνίας Αμυντικής Συνεργασίας που έχουν υπογράψει οι δύο χώρες. Η Αγκυρα, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Τζουμ Χουριέτ», ετοιμάζεται να προβεί σε διπλωματικές κινήσεις προς το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών και να ζητήσει εξηγήσεις από τον γάλλο πρεσβευτή στην Αγκυρα, ενώ τουρκικές πηγές πηγές δήλωναν ότι δεν πρόκειται να αφήσει το θέμα αυτό να περάσει απαρατήρητο. Η Τουρκία, ωστόσο, προγραμματίζει την ίδια περίοδο με τη γαλλοκυπριακή άσκηση και τουρκική άσκηση έρευνας και διάσωσης με την ονομασία «Τανέρ Γκιόνελι» στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου και στα χωρικά ύδατα των Κατεχομένων στην Κύπρο με τη συμμετοχή και παρατηρητών από γειτονικές χώρες. Δεν αποκλείεται, όπως αναφέρουν διπλωματικές πηγές από τη Λευκωσία, στην άσκηση αυτή να μετάσχει και το σεισμογραφικό πλοίο. Το ερώτημα είναι πού θα κινηθεί το σκάφος αυτό και τι είδους έρευνες θα πραγματοποιήσει. Πηγές του Λιμενικού Σώματος βεβαίωναν την έξοδο του σεισμογραφικού σκάφους και ανέφεραν ότι το όλο θέμα παρακολουθείται από το Πολεμικό Ναυτικό.

Πυρηνικό συμβόλαιο Ρωσίας-Κίνας

Πυρηνικό συμβόλαιο υπέγραψε η Ρωσία με την Κίνα ύψους $1 δισ. για την επέκταση εργοστασίου εμπλουτισμού ουρανίου και την προμήθεια πυρηνικού καυσίμου, ανακοίνωσε Ρώσος αξιωματούχος στο Πεκίνο. Η συμφωνία αυτή υπεγράφη κατά την πρώτη ημέρα της επίσκεψης του νέου προέδρου της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ στο Πεκίνο. Ο Σεργκέϊ Κιριγένκο, επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας ατομικής ενέργειας Rosatom, διευκρίνισε στους δημοσιογράφους πως προβλέπει την κατασκευή μιας τέταρτης μονάδας σ' έναν ήδη υφιστάμενο σταθμό στην Κίνα και «παραδόσεις ασθενώς εμπλουτισμένου ρωσικού ουρανίου». «Το κόστος του συμβολαίου αντιστοιχεί σε πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια, εκ των οποίων περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή και περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια για την προμήθεια ουρανίου», πρόσθεσε ο Κιριγένκο.

Υπόθεση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»: Η Τουρκία ανάμεσα στη δημοκρατία και τον κεμαλικό φασισμό

Του Σάββα Καλεντερίδη

Το λεγόμενο «βαθύ κράτος» αποτελεί ίσως το πιο πολυσυζητημένο πράγμα στην πολιτική ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας. Έχουν ειπωθεί πολλά και έχουν γραφτεί αρκετές αναλύσεις και μελέτες για το θέμα, οι οποίες τις περισσότερες φορές καταλήγουν σε συμπεράσματα που μπορούν να χαρακτηριστούν και αυθαίρετα, αφού στηρίζονται σε εκτιμήσεις γύρω από γεγονότα. Δηλαδή, δεν υπήρχαν μέχρι σήμερα αποδείξεις για ύπαρξη «θεσμοθετημένων» παρακρατικών και παραστρατιωτικών μηχανισμών, με συγκεκριμένη ιεραρχική δομή η οποία διασυνδέεται οργανικά με το στρατό και άλλους φορείς διαχείρισης της κρατικής εξουσίας, οι οποίοι αυτοί μηχανισμοί είναι σε θέση να ελέγχουν τις εκλεγμένες κυβερνήσεις και να παρεμβαίνουν καθοριστικά, ακόμη και με χρήση ένοπλης βίας, όταν οι κυβερνήσεις δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις του βαθέως κράτους. Δηλαδή, μέχρι σήμερα, βλέπαμε το αποτέλεσμα, υποπτευόμασταν ότι πίσω από αυτό είναι το βαθύ κράτος, πλην όμως δεν υπήρχαν οι αποδείξεις, ούτε άλλες πληροφορίες που θα καθιστούσαν έστω και κάπως ορατό το περιβόητο «βαθύ κράτος» της Τουρκίας. Αυτά μέχρι πέρυσι, που άρχισε να αναπτύσσεται η φιλολογία περί της κεμαλικής-φασιστικής οργάνωσης«ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», φιλολογία που σταδιακά εξελίχθηκε σε χειροπιαστή πραγματικότητα, μετά την επιχείρηση σύλληψης δεκάδων μελών της, τον Ιανουάριο του 2008. Ας δούμε παρακάτω το ιστορικό της υπόθεσης, η εξέλιξη της οποίας αναμένεται να επηρεάσει καθοριστικά το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία και μαζί με αυτό μια σειρά από άλλα κρίσιμα ζητήματα, με κυρίαρχο -για μας τους Έλληνες- την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Οι πρώτες αποδείξεις για την κεμαλική-φασιστική οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»

Στις 2 Μαρτίου του έτους 2001, μια ομάδα του Τμήματος Λαθρεμπορίου και Οργανωμένου Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας Κωνσταντινούπολης, με επικεφαλής τον αστυνομικό διευθυντή Αντίλ Σερντάρ Σατσάν (Adil Serdar SaçanΤσατσάν), μετά από καταγγελία για εκβίαση, εισέβαλε στο διαμέρισμα που στεγαζόταν το γραφείο του δημοσιογράφου Τουντζάι Γκιουνέι (Tuncay Güney). Κατά τη διάρκεια του τυπικού ελέγχου στο γραφείο, οι άνδρες της ασφάλειας έπιασαν «λαβράκι». Ανακάλυψαν και κατάσχεσαν φακέλους με ντοκουμέντα από μια μυστική φασιστική-παρακρατική-παραστρατιωτική οργάνωση, την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», για την οποία, μέχρι τότε, όλοι μιλούσαν, αλλά κανείς δεν είχε στοιχεία, για τους σκοπούς, τη δομή, την επάνδρωση και τη σχέση της με το τουρκικό κράτος και τις δομές εξουσίας γενικότερα.Σύμφωνα με τα στοιχεία που βρέθηκαν στο γραφείο του Γκιουνέι, η οργάνωση είχε σχέσεις με το στρατό και συγκεκριμένα με την στρατοχωροφυλακή, που -εκ του νόμου- έχει εκτεταμένο δίκτυο μονάδων, σταθμών και φυλακίων σε όλη την τουρκική επικράτεια. Η πάλη ανάμεσα στο στρατό, τη ΜΙΤ και την αστυνομία για τον έλεγχο τέτοιων μηχανισμών που, σημειωτέον, ελέγχουν-διαχειρίζονται και τεράστια κεφάλαια προερχόμενα από την ελεγχόμενη και προστατευόμενη από τις αρχές παράνομη δράση ομάδων και συμμοριών, είναι διαχρονική και γνωστή σε όσους παρατηρούν εκ του σύνεγγυς την ιστορική εξέλιξη της σύγχρονης Τουρκίας. Ο αστυνομικός διευθυντής Σατσάν, εκπροσωπώντας τα συντεχνιακά συμφέροντα της αστυνομίας, άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά, για να στριμώξει και να ξεσκεπάσει τους μηχανισμούς της στρατοχωροφυλακής. Έβαλε τον συλληφθέντα Γκιουνέι να καταθέσει επί τρίωρο ό,τι γνώριζε για την ιστορία της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Ο Γκιουνέι, για να εξασφαλίσει τα ευεργετήματα του μάρτυρα που παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για τέτοιου είδους υποθέσεις, …τα είπε όλα. Σε εκείνη την τρίωρη κατάθεση ο συλληφθείς δημοσιογράφος έδωσε διευθύνσεις και ονόματα για άτομα που επάνδρωναν τα διάφορα τμήματα της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» και για τους προστάτες τους στις τάξεις των ανωτάτων αξιωματικών, εν ενεργεία ή αποστράτων. Ο αστυνομικός διευθυντής Τσατσάν, κράτησε μια κόπια από τα ντοκουμέντα και από την βιντεοκασέτα της κατάθεσης του Γκιουνέι και παρέπεμψε την υπόθεση αρμοδίως. Φυσικά, η τότε κυβέρνηση του Μπουλέντ Ετζεβίτ (Bülent Ecevit), «προϊόν και αποτέλεσμα» η ίδια της δράσης της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», αφού βρισκόταν στην εξουσία μετά από το μεταμοντέρνο πραξικόπημα που έκαναν οι Τούρκοι στρατηγοί, στις 28 Φεβρουαρίου 1997, που οδήγησε στην ανατροπή του Νετζμετίν Ερμπακάν (Necmetin Erbakan), κουκούλωσε το θέμα, όπως κουκούλωσε το περίφημο «Σκάνδαλο ΣΟΥΣΟΥΡΛΟΥΚ» η κυβέρνηση Ερμπακάν-Τσιλέρ, το 1996, κάτω από την αφόρητη πίεση της Τσιλέρ, το κόμμα της οποίας (Κόμμα του Ορθού Δρόμου), ήταν βαθειά χωμένο στο βαθύ κράτος και την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Πάντως από τα ντοκουμέντα που βρέθηκαν στο γραφείο του Γκιουνέι, προέκυπτε ότι το βαθύ κράτος προχωρούσε στην αναδιάρθρωση και τον εκσυγχρονισμό των δομών και των μηχανισμών ελέγχου και χειραγώγησης του συστήματος εξουσίας στην Τουρκία, κάτω από το βάρος των αλλαγών που είχαν προκύψει στη διεθνή πολιτική σκηνή, στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, όπου το πολιτικό ισλάμ και το Κουρδικό Ζήτημα απειλούσαν τις δομές του κεμαλικού και του βαθέως κράτους και την ενότητα του τουρκικού έθνους και κράτους. Ένας άλλος παράγοντας που επέβαλε τον «εκσυγχρονισμό» του βαθέως κράτους ήταν και οι εξελίξεις στον τομέα της τεχνολογίας, που άνοιγαν νέους και επικίνδυνους -κατά την άποψη των ηγετικών στελεχών του βαθέως κράτους- δρόμους στην ενημέρωση της τουρκικής κοινής γνώμης.

Το πρώτο πραξικόπημα της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»

Ενώ η κυβέρνηση και το κράτος δεν προχώρησαν σε βαθύτερες έρευνες, που θα οδηγούσαν ίσως στην αποκάλυψη της μυστικής οργάνωσης και στην άσκηση διώξεων, η οργάνωση προβαίνει στην πρώτη απόπειρα κεκαλυμμένου πραξικοπήματος, όταν, το Φθινόπωρο του 2001, μεθόδευσε την αντικατάσταση του ασθενούντος τότε πρωθυπουργού Μπουλέντ Ετζεβίτ από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Χουσαμετίν Οζκάν (Hüsamettin Özkan). Με βάση το σκεπτικό της οργάνωσης, ο Ετζεβίτ ήταν ασθενής και αδυνατούσε να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας, εν όψει μάλιστα κρίσιμων εξελίξεων που κυοφορούνταν στο Βόρειο Ιράκ (Νότιο Κουρδιστάν), όπου οι ΗΠΑ προετοίμαζαν ένα κουρδικό κράτος, που θεωρούνταν νάρκη στην ενότητα όχι μόνον του Ιράκ, αλλά και της ίδιας της Τουρκίας. Η άρνηση του Ετζεβίτ να παραδώσει την πρωθυπουργική καρέκλα, οδήγησε σε μια μίνι πολιτική αποσταθεροποίηση με την αποχώρηση του Οζκάν από την κυβέρνηση και το κόμμα. Σημειώνεται ότι ο Οζκάν φεύγοντας «πήρε» μαζί του και 90 βουλευτές του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (DSP) του Ετζεβίτ, πιθανότατα άτομα που διατηρούσαν ισχυρούς δεσμούς με το βαθύ κράτος.Στη συνέχεια η οργάνωση προσπαθεί, ανεπιτυχώς, να αποτρέψει την τοποθέτηση του μετριοπαθούς στρατηγού Οζκιόκ στη θέση του σκληρού κεμαλιστή και φερόμενου ως ηγετικού στελέχους της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» αρχηγού ΓΕΕΘΑ Χουσεΐν Κιβρίκογλου (Kıvrıkoğlu), ο οποίος αποχωρούσε λόγω ορίου ηλικίας. Ο Κιβρίκογλου, πριν αποχωρήσει από τη θέση του, ανέτρεψε τον προγραμματισμό, που τηρείται με ευλάβεια στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και για να εξασφαλίσει την άμεση πρόσβαση της οργάνωσης στη διαχείριση της εξουσίας, τοποθέτησε σε κρίσιμες και ανώτατες θέσεις δυο σκληροπυρηνικά μέλη της οργάνωσης: τον στρατηγό Αϊτάτς Γιαλμάν (Aytaç Yalman) στη θέση του αρχηγού του στρατού ξηράς και το στρατηγό Σενέρ Έρουιγκουρ (Şener Eruygur) στη θέση του αρχηγού της στρατοχωροφυλακής, η οποία σημειωτέον διαθέτει μια πολυμελή και αρκετά αποτελεσματική υπηρεσίας πληροφοριών εσωτερικού. Ο πρωθυπουργός Ετζεβίτ και ο πρόεδρος της δημοκρατίας Σεζέρ αρνούνται μέχρι τελευταίας στιγμής, αλλά τελικά, κάτω από πιέσεις, υποχρεούνται να υπογράψουν το διάταγμα της τοποθέτησης των στελεχών της οργάνωσης «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στις κρίσιμες αυτές θέσεις. Τα δυο αυτά άτομα θα παίξουν καθοριστικό ρόλο τα επόμενα χρόνια. Το δεύτερο πραξικόπημα και το βαθύ ρήγμα στις αμερικανοτουρκικές σχέσειςΜετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2002 έχουμε την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Τουρκία, με το Κόμμα Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης (ΑΚΡ) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (Recep Tayyip Erdoğan) να παίρνει το 34% των ψήφων και να σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση πρώτα υπό τον Αμπντουλλάχ Γκιούλ (Abdullah Gül) και στη συνέχεια υπό τον ίδιο τον Ερντογάν. Η νεοφώτιστη κυβέρνηση του Κόμματος Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης, το Χειμώνα του 2003 καλείται να διαχειριστεί τον επερχόμενο πόλεμο στο Ιράκ, για τη διεξαγωγή του οποίου οι ΗΠΑ ζητούν πολύ συγκεκριμένες διευκολύνσεις από την Τουρκία: μια σειρά από αεροπορικές βάσεις και λιμάνια και έναν διάδρομο ξηράς, για τη διακίνηση μονάδων, οπλικών συστημάτων και εφοδίων από τα λιμάνια της Μερσίνας και της Αλεξανδρέττας στο Βόρειο Ιράκ (Νότιο Κουρδιστάν), όπου ήταν σχεδιασμένο να ανοίξει το λεγόμενο «Βόρειο Μέτωπο» για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν. Οι ΗΠΑ, που θεωρούσαν δεδομένη την αποδοχή των αιτημάτων τους από την Τουρκία, είχαν μεταφέρει ήδη τα στρατεύματα του «Βορείου Μετώπου» με πλοία, τα οποία είχαν αγκυροβολήσει από τον Ιανουάριο στα ανοικτά της Κύπρου και της Μερσίνας. Η τουρκική κυβέρνηση, που φέρεται να είχε δώσει πολιτικές διαβεβαιώσεις για την αποδοχή των αμερικανικών αιτημάτων, αντιμετώπισε την ψυχρότητα και την αντίθεση των εθνικιστών-κεμαλιστών και των στρατηγών, του βαθέως κράτους δηλαδή, στην ικανοποίηση των αιτημάτων αυτών. Μετά από διεργασίες που κράτησαν 60 ολόκληρες ημέρες και με τα αμερικανικά στρατεύματα να βρίσκονται ήδη μέσα στα αγκυροβολημένα μεταξύ Μερσίνας και Κύπρου πλοία, η τουρκική κυβέρνηση ετοίμασε ένα νομοσχέδιο με το οποίο ικανοποιούνταν τα αιτήματα των ΗΠΑ, και το οποίο έφερε προς ψήφιση στην τουρκική εθνοσυνέλευση, στις 3 Μαρτίου 2003. Για την περίπτωση που η κυβέρνηση και ο πολιτικός κόσμος στο σύνολό του δεν είχαν λάβει το μήνυμα του βαθέως κράτους, ο αρχηγός του στρατού ξηράς Αϊτάτς Γιαλμάν (Aytaç Yalman) -τοποτηρητής της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στις ένοπλες δυνάμεις- την προηγούμενη ημέρα έκανε δηλώσεις στον κεντρικό δημοσιογράφο-σχολιαστή της Μιλλιέτ Φικρέτ Μπιλά (Fikret Bila), λέγοντας ότι τουρκικές οι ένοπλες δυνάμεις θεωρούν ότι το νομοσχέδιο δεν έπρεπε να εγκριθεί από την τουρκική εθνοσυνέλευση. Ο δημοσιογράφος δημοσίευσε τη «γραμμή» του βαθέως κράτους στην εφημερίδα, φωτογραφίζοντας τον Γιαλμάν, χωρίς όμως να γράψει ανοικτά το όνομά του. Και φυσικά την επομένη ημέρα το νομοσχέδιο απορρίφθηκε, προκαλώντας σοκ και ένα βαθύ ρήγμα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Η ανάμειξη της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στο Κυπριακό και στο Σχέδιο Αννάν

Η άμεση εμπλοκή και ανάμειξη της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στην άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας και του κυβερνητικού έργου δεν σταματάει εδώ. Το ίδιο διάστημα (Άνοιξη 2003) ήταν σε εξέλιξη οι διαδικασίες για τη σύνταξη και την αποδοχή του Σχεδίου Αννάν ως βάσης διαπραγμάτευσης για την «επίλυση» του Κυπριακού. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Αμπντουλλάχ Γκιούλ έδωσε εντολή στον τότε πρόεδρο του ψευδοκράτους, Ραούφ Ντενκτάς (Rauf Denktaş), να αποδεχτεί το ως άνω σχέδιο ως βάση διαπραγμάτευσης. Παρά την εντολή του Τούρκου πρωθυπουργού, ο Ντενκτάς, κατερχόμενος από το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο της Χάγης, όπου είχε μεταβεί για συνομιλίες, δήλωνε: «Ήλθα για να πω όχι στο σχέδιο Αννάν». Ήταν φανερό ότι είχε λάβει εντολή από το βαθύ κράτος για την στάση του αυτή, όπως επίσης ήταν φανερό το ότι η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν μπορούσε να υλοποιήσει την πολιτική της και τελικά «περνούσε» η πολιτική του βαθέως κράτους.Τις αρχές του 2004 ο Ερντογάν, πιεζόμενος από τα πράγματα, προσπάθησε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, σε σχέση με την επίλυση του Κυπριακού. Τον Ιανουάριο του 2004 συναντήθηκε στο Νταβός με τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Κόφι Αννάν και του ανακοίνωσε ότι η Τουρκία δέχεται την επιδιαιτησία του για την εξεύρεση λύσης, φέρνοντας έτσι το Σχέδιο Αννάν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο Κόφι Αννάν κάλεσε τα δυο μέρη στη Νέα Υόρκη για διαπραγματεύσεις. Ο Ντενκτάς δέχτηκε πιέσεις από την κυβέρνηση και υποχρεώθηκε να συμπεριλάβει στην αποστολή τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ (Mehmet Ali Talat), που είχε κερδίσει τις εκλογές. Ο Ραούφ Ντενκτάς, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις που είχε λάβει από την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», περίμενε τη δημοσιοποίηση ανακοίνωσης του τουρκικού ΓΕΕΘΑ για το Κυπριακό, με βάση την οποία θα καθόριζε τη στάση του στις διαπραγματεύσεις. Η ανακοίνωση δεν έβγαινε και -κυριολεκτικά στο παρά πέντε- ο Ντενκτάς αναγκάστηκε να επικοινωνήσει με τον μετριοπαθή αρχηγό ΓΕΕΘΑ Χιλμί Όζκιόκ. Ο Οζκιόκ δεν δέχτηκε να βγάλει την ανακοίνωση και είπε στον Ντενκτάς: «Εγώ κινούμαι στα όρια που ορίζει το Σύνταγμα». Την ίδια στιγμή που ο Οζκιόκ έλεγε «όχι», ο αρχηγός του στρατού ξηράς Γιαλμάν και ο αρχηγός της στρατοχωροφυλάκης Ερουιγκούρ έκαναν μυστικές επαφές στην Άγκυρα με επιχειρηματίες και ιδιοκτήτες ΜΜΕ, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν στήριξη για την διενέργεια πραξικοπήματος τύπου 28ης Φεβρουαρίου. Το βαθύ κράτος θεωρούσε καταστροφικό για τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντα της Άγκυρας και του τουρκισμού το Σχέδιο Αννάν, αφού θα έχανε η Τουρκία το στρατηγικό έλεγχο πάνω στο νησί, έλεγχος που εξασφαλίζεται με την ύπαρξη των δυνάμεων κατοχής. Για να αποτραπεί δε τέτοια εξέλιξη, υπήρχε έτοιμο ένα σχέδιο: το «Σχέδιο Σαρίκουζ», το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο από την σχεδιαζόμενη ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν, σε περίπτωση που ψηφίζονταν από τα δυο μέρη στην Κύπρο το Σχέδιο Αννάν. Τελικά το Σχέδιο Αννάν δεν πέρασε και το «Σχέδιο Σαρίκουζ» έμεινε στα συρτάρια ή μάλλον στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές στων εμπνευστών του. Από έναν τέτοιον, από τον υπολογιστή του τότε αρχηγού του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, Οζντέν Ορνέκ (Özden Örnek), κάποιος υπέκλεψε και διέρρευσε το σχέδιο του πραξικοπήματος, το οποίο δημοσίευσε το περιοδικό ΝΟΚΤΑ, στο φύλλο της 29ης Μαρτίου του 2007. Φυσικά, το συγκεκριμένο φύλλο του περιοδικού ήταν και το τελευταίο.

Η «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» αντιτίθεται στην Ευρωπαϊκή Προοπτική της Τουρκίας

Ο Ερντογάν, εκτός από την επίλυση του Κυπριακού, ήταν αποφασισμένος να προχωρήσει και το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το βαθύ κράτος θεωρούσε από την πλευρά του ότι η ευρωπαϊκή προοπτική είναι ασύμβατη με την κεμαλική Τουρκία, ενώ ήταν προφανές ότι σε μια ευρωπαϊκή Τουρκία δεν είχαν θέση μηχανισμοί ούτε φασιστικές οργανώσεις τύπου «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Έτσι το βαθύ κράτος οργάνωσε την άμυνά του μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο. Παρά τις αντιδράσεις του βαθέως κράτους, η κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης προσπαθούσε να χαράξει το δρόμο προς τον εκδημοκρατισμό της χώρας του, όπως άλλωστε επιβάλλεται από τα Κριτήρια της Κοπεγχάγης και από τις άλλες υποχρεώσεις που απορρέουν από την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Εν τω μεταξύ, το κόμμα και ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αυξάνουν την επιρροή τους στη λαϊκή βάση της Τουρκίας και μέσα από τη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας ενισχύουν τη θέση τους στη διαπάλη τους με το βαθύ κράτος. Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις το βαθύ κράτος δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Ανώτατοι αξιωματικοί, δικαστές, καθηγητές πανεπιστημίου, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, διάφορες ομάδες και συμμορίες προσπαθούν να αντιπαρατεθούν ο καθένας στον τομέα του τη νόμιμη κυβέρνηση και να ακυρώσουν στην πράξη τις όποιες μεταρρυθμίσεις.

Η εγκληματική δράση της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»

Ως αποτέλεσμα της δράσης των μηχανισμών, το διάστημα αυτό, εξαπλώνεται στην Τουρκία ένα κύμα εθνικιστικής υστερίας, που υποστηρίζεται από ένα δίκτυο εθνικιστικών-πατριωτικών οργανώσεων και προπαγανδίζεται από εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικά κανάλια, ιστοσελίδες κλπ. Εκδίδονται βιβλία τα οποία στηρίζονται σε πληροφορίες και σενάρια που επεξεργάζονται οι υπηρεσίες του κράτους, τα οποία, εκτός των άλλων, καταγγέλλουν των πρωθυπουργό Ερντογάν και το κόμμα του ως όργανο της Νέας Τάξης Πραγμάτων και του διεθνούς σιωνισμού. Ομάδες νομικών και δικηγόρων που είναι διασυνδεδεμένοι με αυτό το εκτεταμένο δίκτυο πολυποίκιλης δράσης στην τουρκική κοινωνία, με βάση το περίφημο άρθρο 301, καταγγέλλουν και μηνύουν όποιον ενοχλεί το βαθύ κράτος και τον τουρκισμό. Στις προανακριτικές διαδικασίες και στις δίκες που γίνονται, ομάδες εθνικιστών τρομοκρατούν και διαπομπεύουν τους κατηγορουμένους, τους συγγενείς και τους δικηγόρους που τολμούν να τους υπερασπίζονται. Ανάμεσα σε εκείνους που στοχοποιούνται είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο βραβευμένος με Νόμπελ λογοτεχνίας Ορχάν Παμούκ και ο Αρμένιος δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ. Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, λαμβάνουν χώρα μια σειρά από βίαιες και εγκληματικές ενέργειες, μερικές από τις οποίες είναι οι εξής: Στις 5 Φεβρουαρίου 2006, νεαρός εθνικιστής σκότωσε τον καθολικό ιερέα της Τραπεζούντας, πατέρα Σαντόρο, ο οποίος, σύμφωνα με το έγγραφο που έστειλε η αστυνομική διεύθυνση Τραπεζούντας στον εισαγγελέα του Ερζουρούμ, ζητώντας την παρακολούθηση των τηλεφώνων του, «ανέπτυσσε δράση υπέρ των σχεδίων της Ελλάδας για την αναβίωση της ποντιακής ιδέας στην περιοχή». Ένα χρόνο μετά, στις 19 Ιανουαρίου 2007, νεαρός εθνικιστής από την Τραπεζούντα δολοφονούσε στην Κωνσταντινούπολη τον στοχοποιηθέντα από τους μηχανισμούς του βαθέως κράτους Αρμένιο δημοσιογράφο Χραντ Ντινκ, εκδότη της εφημερίδας Άγκος. Τρεις μήνες μετά, στις 18 Απριλίου 2007, πέντε ισλαμιστές-εθνικιστές κατακρεούργησαν τρεις χριστιανούς στην πόλη Μαλάτεια της Τουρκίας, ενώ τους προηγούμενους μήνες είδαν το φως της δημοσιότητας εκατοντάδες άρθρα για την «επικίνδυνη δράση των ιεραποστολών στην Τουρκία, οι οποίες με τη δράση τους απεργάζονται την ενότητα του έθνους και κράτους». Σημειώνεται ότι πάνω στους δράστες βρέθηκαν περίπου εκατό (100) κάρτες sim, από την εξέταση των οποίων διαπιστώθηκε ότι οι δράστες είχαν εκατοντάδες τηλεφωνικές επαφές με στελέχη της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων που υπηρετούσαν στην 2η και την 1η Στρατιά, στη Μαλάτεια και την Κωνσταντινούπολη αντίστοιχα. Εν τω μεταξύ, το διάστημα που γίνονται τα παραπάνω, εκατοντάδες βόμβες εκρήγνυνται σε διάφορες πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν, για να δικαιολογούν κάθε φορά την επέμβαση και τη δράση του τουρκικού στρατού και της στρατοχωροφυλακής στο κουρδικό κίνημα.

Η επέμβαση της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στην εκλογή προέδρου της δημοκρατίας

Ενώ το βαθύ κράτος, δια της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», σπέρνει το θάνατο και κατατρομοκρατεί τους εχθρούς του τουρκισμού, συνεχίζεται η πάλη ανάμεσα στις κεμαλικές-φασιστικές δυνάμεις και την κυβέρνηση. Ο πάλη εντείνεται με τη λήξη της θητείας του προέδρου Σεζέρ (Μάιος 2007), ενώ προβάλλει το ενδεχόμενο να καθίσει στη θέση του προέδρου της δημοκρατίας ο ίδιος ο Ερντογάν. Δεκάδες μαζικές οργανώσεις, οι οποίες εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι είτε είχαν οργανική σχέση είτε υποκινούνταν από το βαθύ κράτος και την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», διοργάνωσαν συλλαλητήρια, διαδηλώνοντας την αντίθεσή τους στην εκλογή ισλαμιστή προέδρου της δημοκρατίας. Συντονιστής στις συγκεντρώσεις αυτές ήταν ο απόστρατος στρατηγός Σενέρ Ερουιγκούρ, πρόεδρος των Συλλόγων Κεμαλιστικής Σκέψης σε παντουρκικό επίπεδο. Ποτέ δεν έγινε γνωστό πού βρέθηκαν τα κεφάλαια για τις τεράστιες εκείνες συγκεντρώσεις. Στις 14 Απριλίου 2007, νέος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο σκληροπυρηνικός κεμαλιστής και μέλος της οργάνωσης «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», Γιασάρ Μπουγιούκανιτ (Yaşar Büyükanıt), έκανε ανοικτή παρέμβαση, δηλώνοντας στους δημοσιογράφους ότι: «ο νέος πρόεδρος δεν θα πρέπει να είναι μόνο λόγοις, αλλά έργοις πιστός στο κοσμικό καθεστώς». Ο Ερντογάν, δεχόμενος εισηγήσεις συνεργατών του, τελικά δεν θέτει ο ίδιος υποψηφιότητα και στις 24 Απριλίου 2007 ανακοινώνει την υποψηφιότητα του μέχρι τότε υπουργού εξωτερικών Αμπντουλλάχ Γκιούλ. Ήδη φαίνεται ότι η Τουρκία θα αποκτήσει τον πρώτο ισλαμιστή πρόεδρο. Μπροστά σε αυτή την προοπτική το βαθύ κράτος ανασυντάσσεται και θέτει στην πρώτη γραμμή του «αγώνα» το ΓΕΕΘΑ. Το βράδυ της 27ης Απριλίου 2007, και ενώ όλα δείχνουν ότι ο Ερντογάν θα ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για τη θέση του προέδρου της δημοκρατίας, στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού ΓΕΕΘΑ αναρτάται μια ανακοίνωση που ανατρέπει τα δεδομένα. Στην ουσία ο στρατός και το ΓΕΕΘΑ, ως θεσμός, προειδοποιούν ανοιχτά ότι: «…ο νέος πρόεδρος δεν θα πρέπει να είναι μόνο λόγοις, αλλά έργοις πιστός στο κοσμικό καθεστώς… οι συζητήσεις που γίνονται τις τελευταίες για το θέμα της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας έχουν θέσει υπό διαπραγμάτευση τον ίδιο τον κοσμικό χαρακτήρα του τουρκικού κράτους. Η κατάσταση αυτή παρακολουθείται με ανησυχία από τις Τ.Ε.Δ. Δεν θα πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι σε αυτές τις συζητήσεις και τις διαπραγματεύσεις οι Τ.Ε.Δ. δηλώνουν ενεργό παρόν, ξεκαθαρίζοντας ότι θα υπεραμυνθούν του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. Επί πλέον οι Τ.Ε.Δ. δηλώνουν ότι είναι κατηγορηματικά αντίθετες με αρνητικές κρίσεις και σχόλια που γίνονται με αφορμή αυτές τις συζητήσεις και ότι αν χρειαστεί θα δέιξουν την αντίδρασή τους ενεργά και με ξεκάθαρο τρόπο. Κανείς να μην έχει την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό...»

Η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων και η σχεδιαζόμενη απόπειρα δολοφονίας του Ερντογάν

Στις 18 Μαΐου 2007 ένα πρωτοφανές γεγονός έρχεται να συνταράξει την κοινή γνώμη στην Τουρκία. Μετά από τηλεφωνική καταγγελία για ύπαρξη μιας ομάδας που σχεδιάζει τη δολοφονία του πρωθυπουργού Ερντογάν και του συμβούλου του Τζουνεΐτ Ζάπσου (Cüneyd Zapsu), η αστυνομία εισβάλλει σε ένα διαμέρισμα στη συνοικία Έργιαμαν (Eryaman) της Άγκυρας και συλλαμβάνει το λοχαγό Μουράτ Ερέν (Murat Eren), της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων (Özel Kuvvetler Komutanlığı), τον υπολοχαγό Γιακούπ Γιαϊλά (Yakup Yayla) και τους μονίμους υπαξιωματικούς Ερκούτ Τάς (Erkut Taş) και Γιασίν Γιαμάν (Yasin Yaman), εξειδικευμένοι στην κατασκευή βομβών. Μαζί με τους στρατιωτικούς συνελήφθησαν και επτά πολίτες, ενώ στο διαμέρισμα βρέθηκε μεγάλος αριθμός πυρομαχικών του στρατού, ΤΝΤ, ρολόγια που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή βομβών, στρατιωτικά έγγραφα με σχέδια για τον έλεγχο όλων των συνοικιών της πόλης σε περίπτωση πραξικοπήματος, καθώς και ανάλογα έγγραφα που βρέθηκαν στο γραφείο του Γκιουνέι, το 2001. Το τουρκικό γενικό επιτελείο απαγόρευσε την έρευνα της υπόθεσης από τακτικό ανακριτή και την υπόθεση ανέλαβε η στρατιωτική δικαιοσύνη, η οποία φυσικά υποβάθμισε την υπόθεση σε ένα θέμα παράβασης καθήκοντος σε σχέση με τα πυρομαχικά που βρέθηκαν στο διαμέρισμα και μόνον.

Σε ένα ταβάνι κρίνεται η πολιτική πορεία της Τουρκίας

Εν τω μεταξύ, και ενώ η αντιπαράθεση μεταξύ της κυβέρνησης Ερντογάν και του βαθέως κράτους συνεχίζεται κυρίως στο παρασκήνιο, στις 12 Ιουνίου 2007 συμβαίνει ένα γεγονός, που έμελλε να σημαδέψει τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Τουρκίας. Οι ενοικιαστές ενός αυθαιρέτου σπιτιού, στη συνοικία Ουμράνιγιε 12 (Ümraniye) της Κωνσταντινούπολης, βρήκαν τυχαία στο ταβάνι του σπιτιού που διέμεναν ένα κιβώτιο στο οποίο υπήρχαν 27 χειροβομβίδες και φάκελοι με διάφορα έγγραφα. Ανέφεραν το γεγονός στην αστυνομία, η οποία με έκπληξη διαπίστωσε ότι οι χειροβομβίδες ήταν ίδιες με αυτές που χρησιμοποιεί ο τουρκικός στρατός, ενώ τα έγγραφα που υπήρχαν στους φακέλους παρέπεμπαν στην μυστική-φασιστική οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Προχωρώντας ακόμη περισσότερο τις έρευνες η αστυνομία βρέθηκε μπροστά σε μια ένοπλη επιχειρησιακή ομάδα της μυστικής οργάνωσης, η οποία ήταν υπεύθυνη για την ένοπλη επίθεση εναντίον των μελών του Αρείου Πάγου στην Άγκυρα (17 Μαΐου 2006), στην οποία ο δικηγόρος Αρπασλάν Ασλάν (Alparslan Arslan), υποκινούμενος από την οργάνωση, σκότωσε έναν και τραυμάτισε τέσσερις αρεοπαγίτες. Ο Ασλάν δήλωσε δημόσια ότι προέβη στη συγκεκριμένη πράξη ωθούμενος από τα ισλαμικά του αισθήματα, θεωρώντας ότι ο Άρειος Πάγος είναι ένα από τα κέντρα του κεμαλισμού, που καταπιέζουν τους ισλαμιστές στην Τουρκία. Στην κηδεία του αρεοπαγίτη συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι και η τελετή μετατράπηκε σε αντικυβερνητική διαδήλωση. Ο Ερντογάν γιουχαΐστηκε, ο υπουργός δικαιοσύνης προπηλακίστηκε, ενώ ο Μπουγιουκανίτ και οι άλλοι στρατηγοί καταχειροκροτήθηκαν. Μια προβοκάτσια που πρέπει να διδάσκεται στις σχολές διπλωματίασκαι πολιτικών επιστημών. Η πράξη αυτή, μαζί με άλλες που θα ακολουθούσαν, προετοίμαζε το σκηνικό για τη δυναμική επέμβαση των δυνάμεων του βαθέως κράτους και του ίδιου του στρατού εναντίον του «ισλαμικού κινδύνου», που εκφραζόταν από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και από την κυβέρνηση Ερντογάν. Από την έρευνα της αστυνομίας προέκυψε επίσης ότι οι δυο βομβιστικές επιθέσεις που έγιναν εναντίον των γραφείων της εφημερίδας Τζουμχουριέτ (προπύργιο του κεμαλισμού), στην Κωνσταντινούπολη, επιθέσεις που αποδόθηκαν σε ισλαμιστές, έγιναν με χειροβομβίδες που είχαν τον ίδιο αριθμό μερίδας με τις χειροβομβίδες που βρέθηκαν στο κιβώτιο, στο ταβάνι του αυθαίρετου σπιτιού στο Ουμράνιγιε. Οι βομβιστικές επιθέσεις εναντίον της Τζουμχουριέτ έγιναν για να συμπληρωθεί το σκηνικό του «ισλαμικού κινδύνου». Μετά από την εξέταση των στοιχείων, η αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις 14 ατόμων, στην πλειοψηφία τους απόστρατοι αξιωματικοί, οι οποίοι παραπέμφθηκαν να δικαστούν με την κατηγορία της σύστασης τρομοκρατικής οργάνωσης.

Οι εκλογές του Νοεμβρίου 2007

Ενώ η έρευνα για την υπόθεση αυτή προχωρούσε με βραδείς ρυθμούς, αφού οι διωκτικές και δικαστικές αρχές βρήκαν μπροστά τους τις υπηρεσίες του κράτους, δηλαδή τον ίδιο το στρατό και την περιβόητη Διεύθυνση Ανορθοδόξου Πολέμου (Özel Harp Dairesi), τη μετονομασθείσα σε Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων (Özel Kuvvetler Komutanlığı), στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2007 το κόμμα του Ερντογάν κατήγαγε λαμπρή νίκη, λαμβάνοντας το 47% των ψήφων, ποσοστό εξαιρετικά υψηλό για τα δεδομένα της Τουρκίας. Με τη συγκεκριμένη νίκη η κυβέρνηση Ερντογάν ένοιωσε ότι ισχυροποιεί τη θέση της απέναντι στο βαθύ κράτος και προχώρησε σε αθόρυβη -αλλά στενή- παρακολούθηση των ηγετικών στελεχών της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» και των επικεφαλής των διαφόρων ομάδων παράνομης, αλλά και νόμιμης δράσης. Τα στοιχεία που συλλέγονται, κυρίως από τηλεφωνικές παρακολουθήσεις και από παρακολουθήσεις ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και από παγιδεύσεις χώρων όπου συσκέπτονταν τα ανώτερα στελέχη ενός επιχειρησιακού σκέλους της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», οδηγούν στην επιχείρηση μαζικής σύλληψης 33 μελών της οργάνωσης. Στη συνέχεια ο εισαγγελέας Κωνσταντινούπολης, με βάση τα στοιχεία που βρέθηκαν στα σπίτια των συλληφθέντων και τα στοιχεία που προκύπτουν από την εξέτασή τους, διατάσσει τη σύλληψη δεκάδων άλλων ατόμων και αποφασίζει τελικά την προφυλάκιση 44 εξ αυτών. Να σημειωθεί ότι ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι ο υποστράτηγος ε.α. Βελί Κιουτσούκ (Veli Küçük), με πολυσχιδή δράση σε διάφορους τομείς και σοβαρό ρόλο στην «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Όταν στις 4:00 το πρωί της 18ης Ιανουαρίου 2008 η αστυνομία, συνοδεία εισαγγελέα, κτύπησε την πόρτα και τού ανακοίνωσε το ένταλμα σύλληψής του, ο Κιουτσούκ ζήτησε την άδεια να βγάλει τις πυτζάμες του και να ντυθεί. Ο εισαγγελέας του έδωσε την άδεια. Ο Κιουτσούκ πήγε στο δωμάτιό του και έκανε από το κινητό του -που υποκλέπτονταν από την αστυνομία- οκτώ τηλέφωνα. Ανάμεσα σε αυτούς που κάλεσε ήταν εν ενεργεία ανώτατοι αξιωματικοί, ένας-δύο ανώτατοι απόστρατοι και ένας εν ενεργεία ανώτατος δικαστικός. Από όλους ζήτησε βοήθεια, προσπαθώντας να αποτρέψει τη σύλληψή του, χωρίς να το καταφέρει. Οδηγήθηκε στο τμήμα και αργότερα στις φυλακές, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Στο γραφείο του και τον υπολογιστή του η αστυνομία βρήκε ένα ολόκληρο επιτελείο. Αρχειοθετημένα άκρως απόρρητα έγραφα των αρχών ασφαλείας και των μυστικών υπηρεσιών, φακέλους με πληροφορίες για διάφορα άτομα, ανάμεσα στα οποία και Οικουμενικός Πατριάρχης, στοιχεία για διάφορες ένοπλες επιχειρήσεις της οργάνωσης και, φυσικά, τα ίδια έγγραφα που βρέθηκαν το 2001 στο γραφείο του δημοσιογράφου Γκιουνέι, για την αναδιάρθρωση της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» και των άλλων μηχανισμών του βαθέως κράτους. Η εντύπωση που δόθηκε στις διωκτικές αρχές είναι ότι ο Κιουτσούκ ήταν άτυπος αποδέκτης επίσημων έγγραφων του στρατού και διαφόρων άλλων υπηρεσιών του τουρκικού κράτους. Ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι επίσης η Σεβγκί Ερενερόλ (Sevgi Erenerol), εκπρόσωπος τύπου του τουρκορθόδοξου πατριαρχείου. Να σημειωθεί ότι η Ερενερόλ και η οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη στοχοποίηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου καθώς και του ίδιου του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, τα γραφεία του τουρκορθόδοξου πατριαρχείου χρησιμοποιούνταν ως επιτελείο της επιχειρησιακής ομάδας της οργάνωσης, η οποία συσκέπτονταν εδώ μια φορά την εβδομάδα. Μερικές συνεδριάσεις έχει καταγράψει σε βίντεο η αστυνομία, που είχε παγιδέψει το χώρο. Ένας άλλος προφυλακισθείς είναι ο Μουαμέρ Καράμπουλουτ (Muammer Karabulut), πρόεδρος του Ιδρύματος Αγίου Νικολάου (Noel Baba Vakfı) και του Συμβουλίου Ειρήνης Άγιος Νικόλαος (Noel Baba Barış Konseyi), οργανώσεις που ίδρυσε το βαθύ κράτος για να ακυρώσει τις προσπάθειες που κάνει από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το Οικουμενικό Πατριαρχείο για να αναδείξει το έργο, την προσωπικότητα του Αγίου Νικολάου, προσπάθειες που κορυφώνονται κάθε χρόνο στις 6 Δεκεμβρίου, στα πλαίσια εορταστικών δραστηριοτήτων που γίνονται στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στα Μύρα της Λυκίας. Υπάρχουν και άλλες ενδιαφέρουσες προσωπικότητες ανάμεσα στους συλληφθέντες, αυτό όμως είναι αντικείμενο συγγραφής ξεχωριστής μελέτης.

Το δικαστικό πραξικόπημα κατά του ΑΚΡ και του Ερντογάν

Ενώ λοιπόν ο εισαγγελέας Κωνσταντινούπολης Ζεκερία Όζ (Zekeriya Öz) συνέχιζε την ανακριτική διαδικασία, ορισμένοι από τους συλληφθέντες, θεωρώντας ότι η πανίσχυρη οργάνωση δεν είναι σε θέση πλέον να τους υποστηρίξει, άρχισαν να ομολογούν, γεγονός που έθεσε σε κίνδυνο και σημαντικά πρόσωπα του στρατού, της δικαιοσύνης, του ακαδημαϊκού κόσμου, της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, του επιχειρηματικού κόσμου, των υπηρεσιών του κράτους κλπ. Δηλαδή, με άλλα λόγια, άρχισε να κινδυνεύει με αποκάλυψη και ξήλωμα ο κεντρικός κορμός και οι κεντρικοί μηχανισμοί του τουρκικού βαθέως κράτους. Το διάστημα αυτό, που οι μηχανισμοί του βαθέως κράτους ένοιωσαν να στενεύουν τα περιθώρια δράσης τους, και ενώ η ανακριτική διαδικασία για την υπόθεση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο, έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία η είδηση της άσκηση δίωξης εναντίον του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, εναντίον του ιδίου του πρωθυπουργού Ερντογάν και 70 άλλων στελεχών του κόμματός του, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο πρόεδρος της δημοκρατίας Γκιούλ από τον αρχιεισαγγελέα του Συμβουλίου Επικρατείας, Γιαλτσίνκαγια (Yalçınkaya). Την ώρα δε που οι δυο διαδικασίες -η μια της εξουδετέρωσης του βαθέως κράτους από τη δικαιοσύνη, που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και η άλλη της εξουδετέρωσης της κυβέρνησης και του κόμματος ΑΚΡ από το βαθύ κράτος- κινούνται εν παραλλήλω, αναθάρρησαν οι μηχανισμοί του βαθέως κράτους και ...ξαναβρήκε τη μιλιά του ο αρχηγός του τουρκικού γενικού επιτελείου Γιασάρ Μπουγιούκανιτ (Yaşar Büyükanıt), φερόμενος ως ένας από τους επικεφαλής της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Ήδη έδωσε συνέντευξη στην τελευταία έκδοση του περιοδικού «Άμυνα και Αεροναυπηγική» (SAVUNMA VE HAVACILIK), επαναφέροντας μετά από αρκετό καιρό ζητήματα ισλαμικού και κουρδικού κίνδυνου και μια σειρά από άλλες αιτιάσεις που απηχούν τις απόψεις της φασιστικής οργάνωσης «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Να σημειωθεί ότι ο στρατηγός Μπουγιούκανιτ, από τις κεφαλές του βαθέως κράτους, όσο διαρκούσε ο υπόγειος πόλεμος μεταξύ του βαθέως κράτους και της κυβέρνησης Ερντογάν, βρήκε έναν απρόσμενο σύμμαχο, την Ελλάδα, η οποία του πρόσφερε νομιμοποίηση, καλώντας τον μάλιστα να επισκεφθεί επίσημα την Ελλάδα δυο φορές, τη μια ως αρχηγός του στρατού ξηράς και την άλλη ως αρχηγός του γενικού επιτελείου. Το θέμα ότι ελληνικό στρατιωτικό άγημα απέδωσε τιμές στον φυσικό ηγέτη των δυνάμεων κατοχής στην Κύπρο και των Τούρκων αεροπόρων που παραβιάζουν καθημερινά τον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδος στο Αιγαίο, είναι μιας άλλης μορφής ζήτημα.

Επιμύθιον

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν μόνιμο χαρακτηριστικό της τουρκικής πολιτικής πραγματικότητας και, τέλος πάντων, αποτελούν εσωτερικά θέματα της Τουρκίας, αν δεν υπήρχε η πολιτική «επένδυση» που έκαναν οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως η Ελλάδα στην υπόθεση ότι ο Ερντογάν θα επικρατήσει σε αυτή την ιδιότυπη μάχη εξουσίας και τελικά η Τουρκία θα εκδημοκρατιστεί και θα υποχρεωθεί να συμπεριφερθεί ως μία χώρα που σέβεται το διεθνές δίκαιο και θα προσαρμοστεί σε αυτά που επιβάλλουν τα κριτήρια της Κοπεγχάγης και η ευρωπαϊκή της προοπτική εν γένει. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το τέλος του «αγώνα» δημοκρατικών-φασιστικών δυνάμεων -γιατί περί αυτού πρόκειται- στην Τουρκία. Πάντως, για την Ελλάδα το θέμα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί οι μηχανισμοί του βαθέως κράτους είναι αυτοί που κινούν τα νήματα στα κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν τον Ελληνισμό στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη και το Πατριαρχείο, χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι η ενδεχόμενη επικράτηση του Ερντογάν θα σημαίνει αυτόματα και εξάλειψη των κινδύνων και των απειλών στα εθνικά μας συμφέροντα. Ούτως ή άλλως πάντως, το θέμα αξίζει προσοχής.

Μερικοί από τους συλληφθέντες:

Βελί Κιουτσούκ (Veli Küçük): Υποστράτηγος ε.α., από τους ιδρυτές της περίφημης Υπηρεσίας Πληροφοριών της Στρατοχωροφυλακής (Jitem). Την περίοδο 1994-1996, που ήταν διοικητής του συντάγματος στρατοχωροφυλακής στο νομό Κοτζάελι (Νικομήδεια), στην περιοχή ευθύνης του έλαβαν χώρα εκατοντάδες εκτελέσεις Κούρδων επιχειρηματιών και διανοουμένων. Αργότερα, με το βαθμό του ταξιάρχου, τοποθετήθηκε διοικητής της Περιφερειακής Διοίκησης Στρατοχωροφυλακής Περιοχής Πόντου, με έδρα την Κερασούντα. Εκεί, από το 1996 μέχρι το 1998, χειρίστηκε προσωπικά το θέμα της τρομοκράτησης των ελληνόφωνων κατοίκων της περιοχής Τραπεζούντας, προσπαθώντας να ποινικοποιήσει οποιαδήποτε επαφή τους με την Ελλάδα. Το 2000 αποστρατεύθηκε με το βαθμό του στρατηγού και έκτοτε ανέλαβε ενεργό δράση σε διαφόρους εθνικιστικούς συλλόγους και οργανώσεις, με κυρίαρχο το Ίδρυμα Ερευνών Τουρκικού Κόσμου (Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı). Να σημειωθεί ότι ο Βελί Κιουτσούκ χρημάτισε Διευθυντής Σύνταξης του περιοδικού Yeni Batı Trakya Dergisi, που εκδίδει στην Κωνσταντινούπολη ο καταγόμενος εκ Ξάνθης Σουλεϊμάν Τζαφέρ Τζιχάν (Süleyman Sefer Cihan), ιδρυτής και της «Ένωσης Τούρκων Δυτικής Θράκης» (Batı Trakya Türk Birliği), με έδρα την Κωνσταντινούπολη και παραρτήματα σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας.

Πασά Ουμίτ Ερενερόλ (Paşa Ümit Erenerol) Εκπρόσωπος τύπου του τουρκορθόδοξου πατριαρχείου, που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Μουσταφά Κεμάλ, το 1919, για να προσεταιριστεί τους τουρκόφωνους χριστιανούς της Καππαδοκίας, της Κεντρικής Ανατολίας και του Πόντου, και να αποτρέψει μια γενικευμένη επανάσταση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, όσο διαρκούσε η μικρασιατική εκστρατεία. Επικεφαλής της κίνησης ήταν ο παπά-Ευθύμιος Καραχισαρίδης, αυτοχρισθείς τουρκορθόδοξος πατριάρχης (1923-1962). Τον διαδέχτηκε ο πρωτότοκος γιος του Τουργκούτ (1968-1991) και αυτόν ο μικρός του γιος Σελτσούκ (1991-2002). Τελετυαίος αυτοαποκαλούμενος τουρκορθόδοξος πατριάρχης είναι ο συλληφθείς για συμμετοχή στην «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» είναι ο εγγονός του παπά-Ευθύμ Πασά Ουμίτ Ερενερόλ. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, σε αίθουσα του πατριαρχείου συνεδρίαζε κάθε εβδομάδα η ηγετική ομάδα της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Την αίθουσα είχε παγιδεύσει η αστυνομία και μαγνητοσκοπούσε τις συνεδριάσεις. Στους λογαριασμούς του τουρκορθόδοξου πατριαρχείου διακινήθηκαν 50 εκατομμύρια δολλάρια, για λογαριασμό της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ».

Σεβγκί Ερενερόλ (Sevgi Erenerol)Εκπρόσωπος τύπου του τουρκορθόδοξου πατριαρχείου, με πολύχρονη δράση εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εναντίον του Ελληνισμού γενικότερα. Ταυτισμένη με το ακροδεξιό-φασιστικό Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης και με τη ΜΙΤ (η ίδια δήλωσε σε συνέντευξή της ότι έχει τακτικές επαφές με τη ΜΙΤ), συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις δράσεις της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» τα τελευταία χρόνια.

Μουαμέρ Καράμπουλουτ (Muammer Karabulut),Πρόεδρος του Ιδρύματος Αγίου Νικολάου (Noel Baba Vakfı) και του Συμβουλίου Ειρήνης Άγιος Νικόλαος (Noel Baba Barış Konseyi), οργανώσεις που ίδρυσε το βαθύ κράτος για να εξουδετερώσει την αυξανόμενη επιρροή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στα Μύρα της Λυκίας. Ως πρόεδρος των οργανώσεών του και ως μέλος του συλλόγου «Αγία Σοφία» (Ayasofya Derneği) και της Ένωσης Εθνικής Δύναμης (Mili Güç Birliği) κινήθηκε από κοινού με τους συγκρατούμενούς του Σεβγκί Ερενερόλ και τον Κεμάλ Κεριντσίζ εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με μηνύσεις, συγκέντρωση υπογραφών, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κλπ.

Κεμάλ Κεριντσίζ (Kemal Kerinçsiz) Πρόεδρος της Ένωσης Δικηγόρων, σύλλογος που ιδρύθηκε από την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» με σκοπό τη διαπόμπευση μέσα από διαδικασίες μηνύσεων όσων δημοσιογράφων, συγγραφέων και άλλων προσώπων εξέφραζαν επικίνδυνες για τον κεμαλισμό και τον τουρκισμό απόψεις (άρθρο 301). Ανάμεσα τους μηνυθέντες ο δολοφονηθείς Χραντ Ντινκ και ο συγγραφέας Ορχάν Παμούκ.

Κεμάλ Αλεμντάρογλου (Kemal Alemdaroğlu) Πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, συντονιστής των πανεπιστημιακών που ήταν μέλη στην οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Σε συνέντευξή του είχε πει ότι η Τουρκία θα καταλάβει τη μισή Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη.

Ντογού Περιντσέκ (Doğu Perinçek) Πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος, με πλούσια προβοκατόρικη δράση στο αριστερό κίνημα. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες των μαοϊκών οργανώσεων στην Τουρκία. Τα τελευταία χρόνια συντάχτηκε με τους κεμαλιστές και φιλοδοξούσε, με τη βοήθεια της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», να εκφράσει στη βουλή ένα νέο εθνικοσοσιαλιστικό πλειοψηφικό ρεύμα. Το κόμμα του, με τη βοήθεια της οργανωσης, απέκτησε το παντουρκικής εμβέλειας τηλεοπτικό σταθμό ULUSAL KANAL (Εθνικό Κανάλι).

Ιλχάν Σελτσούκ (İlhan Selçuk) Εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας Τζουμχουριέτ, που θεωρείται το κάστρο του κεμαλισμού. Η οργάνωση, δια του στρατηγού Βελί Κιουτσούκ, έκανε προσπάθειες να αποκτήσει το σύνολο των μετοχών της. Ο ίδιος ο Σελτσούκ θεωρείται ένας από τους ιδεολογικούς καθοδηγητές της οργάνωσης.

Σεντάτ Πεκέρ (Sedat Peker)Ένας από τους νέους αρχηγούς της μαφίας των ακροδεξιών στην Τουρκία, μετά το θάνατο -στο ατύχημα του Σουσουρλούκ- του Αμπντουλλάχ Τσατλί και την υπερβολική έκθεση στη δημοσιότητα του φυλακισμένου για διακίνηση ναρκωτικών και σύσταση συμμορίας Αλλαατίν Τσακιτζί (Alaatin Çakıcı). Βρίσκεται στη φυλακή από το 2005, εκτίοντας φυλάκιση 14 ετών και 5 μηνών για σύσταση συμμορίας. Θεωρείται ο επικεφαλής της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στο χώρο του οργανωμένου εγκλήματος.

Γιασάρ Όζ (Yaşar Öz)Βρίσκεται στη φυλακή για συμμετοχή στο σκάνδαλο Σουσουρλούκ και για διακίνηση ναρκωτικών. Όταν τον συνέλαβαν οι αρχές και τον οδηγούσαν στις φυλακές, δήλωσε στις κάμερες ότι οι τουρκικές αρχές τον χρησιμοποίησαν και τον έβαλαν να καίει τα ελληνικά δάση και τώρα τον βάζουν μέσα. Ενώ είναι στη φυλακή, οδηγήθηκε στον ανακριτή που διεξάγει την ανάκριση για την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ».

Σαμί Χοστάν (Sami Hostan)Ένας από τους μεγαλύτερους εμπόρων ναρκωτικών της Τουρκίας, με παλιές σχέσεις με τις κρατικές αρχές. Αποτελούσε επί σειρά ετών τον εθνικό έμπορο ναρκωτικών. Από τα έσοδα του εμπορίου ναρκωτικών χρηματοδοτείται βασικά το βαθύ κράτος και η ίδια η οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Κατηγορήθηκε για εμπλοκή στη δολοφονία του βασιλιά των καζίνων μεγαλοεπιχειρηματία Ομέρ Λιουτφί Τοπάλ (Ömer Lütfi Topal), το 1996, καθώς και του επίσης εμπόρου ναρκωτικών και εμίσθου υπαλλήλου της ΜΙΤ, Ταρίκ Ουμίτ (Tarık Ümit). Διατηρούσε στενές σχέσεις με τον προφυλακισμένο στρατηγό Βελί Κιουτσούκ.

Σεμίχ Τουφάν Γκιουλατάι (Semih Tufan Gülaltay)Είναι ο ιδρυτής της παραστρατιωτικής-τρομοκρατικής οργάνωσης «Τουρκική Ταξιαρχία Εκδίκησης» (ΤΙΤ- Türk İntikam Tugayı), με πλούσια ανθελληνική δράση. Ο ίδιος καταδικάστηκε ως ηθικός και φυσικός αυτουργός της απόπειρας δολοφονίας του πρόεδρου της τουρκικής Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Ακίν Μπιρντάλ (Akın Birdal). Στην επίθεση συμμετείχε και ένας νεαρός, που είχε γεννηθεί στην ελληνική Θράκη.

Επιστολή υποστήριξης των Σκοπίων από στελέχη των ιδρυμάτων του George Soros

Είκοσι ανώτεροι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι διπλωμάτες και εκπρόσωποι διαφόρων think-tanks και στελέχη διεθνών οργανισμών που δραστηριοποιούνται στα Βαλκάνια ζητούν με επιστολή τους από τον γ.γ. του ΝΑΤΟ την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ με την ονομασία «Μακεδονία (Σκόπια)», την οποία είχε προτείνει ο μεσολαβητής των Ηνωμένων Εθνών, Μάθιου Νίμιτις, και είχε απορρίψει η Αθήνα.
Στην επιστολή τους οι υπογράφοντες αναφέρουν ότι η απόρριψη δεν αφήνει πλέον χρόνο για την εξεύρεση μέχρι τον Ιούλιο συμβιβαστικής λύσης για το όνομα. «Πιστεύουμε», αναφέρουν, «ότι η συνεχιζόμενη προσπάθεια παρεμπόδισης της ένταξης της "Μακεδονίας" στο ΝΑΤΟ θα έχει σοβαρές επιπτώσεις για τη σταθερότητα της χώρας και για το γειτονικό Κόσοβο. Μια πρόσκληση για συμμετοχή στο ΝΑΤΟ θα έστελνε ταυτόχρονα ένα επίκαιρο και αναγκαίο μήνυμα σε όλους τόσο στην περιοχή όσο και εκτός της περιοχής που επιθυμούν να κρατούν ανοιχτό το θέμα των συνόρων για το Κόσοβο, τη "Μακεδονία" ή άλλα μέρη στην περιοχή». «Η λύση στη διαμάχη γύρω από το όνομα της "Μακεδονίας"», καταλήγει η επιστολή, «έγκειται σε ένα δίκαιο και λογικό συμβιβασμό και από τα δύο μέρη με βάση τις προτάσεις που υπέβαλε ο γ.γ.των Ηνωμένων Εθνών λίγο πριν από τη σύνοδο του Βουκουρεστίου. Σας γράφουμε γνωρίζοντας ότι θα κάνετε ό,τι μπορείτε για την επίτευξη αυτού του στόχου μαζί με τα άλλα μέλη της Συμμαχίας για τη στήριξη της μεσολαβητικής προσπάθειας των Ηνωμένων Εθνών».

Την επιστολή υπογράφουν, μεταξύ άλλων, ο τ. υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μ. Αbramowitz, ο τ. επικεφαλής της αποστολής του OSCE στη Βοσνία R. Beecroft, ο τ. πρέσβης των ΗΠΑ στην Κροατία W. Galbraith, ο πρόεδρος του European Stability Initiative G. Knaus, ο διευθυντής του European Council of Foreign Relations Mark Leonard, ο καθηγητής Gregory Michaelidis του Παν/μιου Μπάφαλο, ο τ. πρέσβης των ΗΠΑ σε Βουλγαρία και Σερβία Β. Montgomery και ο Edward P. Joseph, στέλεχος του Ιnternational Crisis Group που πρόσφατα υποστήριξε ότι υπάρχει "μακεδονική μειονότητα" στην Ελλάδα.

Αιέν Υψικρατείν - "Πτώσεις" τουρκικών αεροσκαφών στο Αιγαίο (Εις μνήμην Σμηναγού (Ι) Κωνσταντίνου Ηλιάκη)

Στον ακήρυκτο πόλεμο που διεξάγεται συνεχώς εδώ και τρεις δεκαετίες στους ουρανούς του Αιγαίου και οι δύο πλευρές μετρούν απώλειες. Από τη μία πλευρά, η Ελλάδα, όμηρος του "φοβικού συνδρόμου", καλείται να υπερασπιστεί τον Εθνικό Εναέριο Χώρο με άρτια εξοπλισμένη Πολεμική Αεροπορία και άριστα εκπαιδευμένο προσωπικό. Από την άλλη, η αναθεωρητική Τουρκία αμφισβητεί μονομερώς και βασιζόμενη στην ποσοτική υπεροπλία της επιχειρεί την αλλαγή του status quo με σαφώς επιθετικές ενέργειες από αεροπόρους που διακρίνονται κάθε άλλο παρά για τον επαγγελματισμό τους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι τουρκικές αποστολές σε ΝΑΤΟικές ασκήσεις κατατάσσονται σταθερά στις τελευταίες θέσεις ενώ στις "μάχες" πάνω από το Αιγαίο ηττούνται κατά κράτος. Χαρακτηριστικό του φόβου των Τούρκων αεροπόρων όταν εισέρχονται στον ελληνικό ΕΕΧ είναι το περιστατικό όταν πέταξε για πρώτη φορά το Mirage F-1CG σε νυχτερινή αναχαίτιση τουρκικού F-4E. Μόλις ο Τούρκος χειριστής αντιλήφθηκε τη παρουσία του ελληνικού αεροσκάφους άρχιζε να φωνάζει έντρομος στη συχνότητα κινδύνου "UFO, UFO"!
- H μοναδική επίσημα καταγγεγραμένη κατάρριψη τουρκικών α/φων από ελληνικά έλαβε χώρα στις 22 Ιουλίου 1974, όταν το F-5 (#63-8414) με χειριστή τον Υποσμηναγό Ι.Δ. και No2 του σχηματισμού τον Ανθυποσμηναγό Θ.Σ. (#66-9137) κατέρριψε με βολή ΑΑ βλήματος τύπου AIM-9B ένα τουρκικό F-102Α και έτρεψε σε φυγή ένα δεύτερο (το οποίο κατέπεσε επίσης από έλειψη καυσίμου, πρίν προσγειωθεί στη βάση του).
- Παρόμοιο περιστατικό σημειώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 όταν μετά από αερομαχία κατέπεσαν δύο τουρκικά F-104G (το ένα από έλλειψη καυσίμου, το άλλο από απώλεια προσανατολισμού) από ελληνικά F-4E της 337Μ.
- Στις 18 Ιουνίου 1992 κατά την διάρκεια αναγνώρισης τουρκικών F-16 από δύο ελληνικά F-1CG, o Yποσμηναγός Νικόλαος Σιαλμάς εμπλέκεται σε αερομαχία με F-16 του χειριστή Ilhan Filiz και συντρίβεται.- Στις 8 Φεβρουαρίου 1995 κατά την διάρκεια αναγνώρισης που εξελίχθηκε σε αερομαχία ελληνικό Mirage F-1CG με χειριστή τον έμπειρο Η.Τ. "υποχρέωσε" τον Τούρκο Υποσμηναγό Yilderim σε βίαιο ελιγμό σε χαμηλό ύψος και απώλεια στήριξης με αποτέλεσμα το F-16C Block40 (#91-0021) της 192Μ να συντριβεί 15 νμ ΝΑ της Ρόδου. Πρόφτασε όμως να εγκαταλείψει και διασώθηκε από ελικόπτερο AB 205 της Eλληνικής Πολεμικής Aεροπορίας και μεταφέρθηκε στη Pόδο. O Tούρκος πιλότος μεταφέρθηκε στην Tουρκία και παραδόθηκε στις τουρκικές αρχές.
- Στις 28 Δεκεμβρίου 1995 σύμφωνα με τότε δημοσίευμα των ΝΕΩΝ "έξι λεπτά μέσα στα οποία τα ελληνικά F16 'κέρδισαν' δύο φορές τα τουρκικά Φάντομ, διήρκεσαν οι σκληρές αερομαχίες, που προηγήθηκαν της πτώσης ενός από τα αεροσκάφη της γειτονικής χώρας, χθες 9 μίλια νοτιοδυτικά της Λέσβου. Τα δύο τουρκικά αεροσκάφη που λίγο νωρίτερα είχαν παραβιάσει προκλητικά τον εθνικό εναέριο χώρο πετώντας, με πλήρη οπλισμό και πάνω απ' τη νήσο Χίο, αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν από δύο ελληνικά F16, που μπλόκαραν τους 'εισβολείς' στην περιοχή μεταξύ Χίου-Λέσβου". Ο πιλότος του τουρκικού F-4E (#67-0301) της 112Μ δεν βρέθηκε και ο συγκυβερνήτης Ogur Kilar μεταφέρθηκε με ελληνικό ελικόπτερο σε νοσοκομείο της Σμύρνης 90 λεπτά μετά την πτώση. Ο Υποσμηναγός Γ.Θ. του ελληνικού F-16C Block 30 παρασημοφορήθηκε λίγες μέρες μετά...

- Στις 8 Oκτωβρίου 1996, δύο ελληνικά Mirage 2000ΕG της 331ΜΠΚ/114ΠΜ απογειώθηκαν για να αναχαιτίσουν τουρκικό σχηματισμό τεσσάρων F-4 και δύο F-16 που είχαν παραβιάσει τον ελληνικό εναέριο χώρο στην περιοχή της Xίου. Eνα τουρκικό διθέσιο F-16D (#91-0023) κατέπεσε, με αποτέλεσμα να φονευθεί ο ένας πιλότος. Πληροφορίες ήθελαν τον νεκρό πιλότο Nail Erdogan να είναι Ισραηλινός ενώ ο δεύτερος χειριστής Osman Cıceklı εγκατέλειψε επιτυχώς και διεσώθη από ελικόπτερο AB-205 της 358 ΜΕΔ.Eπτά χρόνια αργότερα, δημοσίευμα στο Τύπο αναφέρει ότι το ελληνικό Μirage 2000EG με χειριστή τον Θ. Γ. εξαπέλυσε πύραυλο καταρρίπτοντας το τουρκικό, γεγονός το οποίο φέρεται να επιβεβαίωσε έμμεσα ο Έλληνας ΥΕΘΑ Γ. Παπαντωνίου. (Mετά την επιστροφή του Θ.Γ. στη αεροπορική βάση της Τανάγρας, διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε ο πύραυλος R.550 Magic Μk2 στο δεξί φτερό...)

- Στις 23 Μαϊου 2006 το τουρκικό F-16C Block50 (#93-0684) με χειριστή τον Υποσμηναγό Halil Ibrahim Ozdemir εκτελώντας βίαιους ελιγμούς συγκρούστηκε με ελληνικό F-16C Block52+ (#514) νοτίως της Καρπάθου, οδηγώντας στο θάνατο τον Σμηναγό (Ι) Κωνσταντίνο Ηλιάκη.

Φωτογραφία-ντοκουμέντο που δείχνει εγκλωβισμό τουρκικού μαχητικού F-16 από Mirage F-1CG της 342Μ. Αρκεί το πάτημα ενός κουμπιού...