
Η μάχη της Φαλούτζας, μαζί με τις συγκρούσεις που διαδραματίζονται στις πόλεις των σιιτών και στις φτωχογειτονιές της Βαγδάτης, είναι κρίσιμη δοκιμή όχι μόνο για την αμερικανική πολιτική στο Ιράκ αλλά και για τη δυνατότητα της Ουάσιγκτον να κατισχύσει στο "κύριο πεδίο μάχης του μέλλοντος", όπως το θεωρούν οι αρμόδιοι του Πενταγώνου για το σχεδιασμό: στην πόλη του Τρίτου κόσμου. Η καταστροφή του Μογκαντίσου το 1993, όταν οι πολιτοφυλακές των γειτονιών προκάλεσαν απώλειες της τάξης του 60% στο επίλεκτο σώμα των καταδρομέων, ανάγκασε τους αμερικανούς στρατηγούς να επανεξετάσουν τις επιχειρήσεις που οι άνθρωποι του Πενταγώνου αποκαλούν "στρατιωτικές επιχειρήσεις σε αστικοποιημένη περιοχή". Τελικά, η εθνική επιτροπή για την άμυνα επέπληξε στον απολογισμό της το Δεκέμβριο του 1997 τον στρατό ως απροετοίμαστο για τον παρατεταμένο αγώνα στους σχεδόν αδιάβατους, λαβυρινθώδεις δρόμους των φτωχών πόλεων του Τρίτου κόσμου. Κατά συνέπεια, τα τέσσερα σώματα των ενόπλων δυνάμεων, υπό τη συντονιστική αρχή της Ομάδας Εργασίας Πόλεων του γενικού επιτελείου, εισήγαγαν εντατικά προγράμματα εκπαίδευσης, για να εντρυφήσουν στις οδομαχίες, προσομοιώνοντας τις πραγματικές τριτοκοσμικές συνθήκες. "Το μέλλον του πολέμου", διακηρυσσόταν στο περιοδικό της πολεμικής σχολής του στρατού, "βρίσκεται στους δρόμους, στους υπονόμους, στα πολυώροφα κτίρια και στο συνονθύλευμα των σπιτιών που αποτελούν τις καταστραμμένες πόλεις του κόσμου".
Ισραηλινοί σύμβουλοι κλήθηκαν διακριτικά να διδάξουν τους πεζοναύτες, τους καταδρομείς του στρατού και τους κομάντο του ναυτικού τις προηγμένες τακτικές (ειδικά τον περίπλοκο συντονισμό του ελεύθερου σκοπευτή και των ομάδων καταστροφών με τον βαρύ οπλισμό και τη συντριπτική δύναμη αέρος) που τόσο αδίστακτα χρησιμοποιούνται από τις ισραηλινές δυνάμεις στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη. Σκηνικά από αστικές περιοχές (πλήρη, με καπνούς και συστήματα ήχου) κατασκευάστηκαν, για να προσομοιώσουν τις συνθήκες της μάχης στις πυκνοκατοικημένες γειτονιές πόλεων, όπως η Βαγδάτη ή το Πορτ ο Πρενς. Το Εργαστήριο Πολεμικών Επιχειρήσεων Πόλεων του σώματος των πεζοναυτών οργάνωσε επίσης ρεαλιστικά πολεμικά παιχνίδια ("Πολεμιστής πόλεων") στο Όκλαντ και στο Σικάγο, ενώ η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων του στρατού "εισέβαλε" στο Πίτσμπουργκ. Σήμερα, πολλοί πεζοναύτες μέσα στη Φαλούτζα έχουν συμμετάσχει στα γυμνάσια του "Πολεμιστή πόλεων", καθώς και στην εικονική μάχη της Γιόνταβιλ (κέντρο αστικής εκπαίδευσης στη Γιούμα της Αριζόνας), ενώ μερικές από τις μονάδες στρατού που περικυκλώνουν τη Νατζάφ και το Σαντρ Σίτι, την παραγκούπολη της Βαγδάτης, έχουν εκπαιδευτεί με τον νέο προσομοιωτή στρατιωτικών επιχειρήσεων σε αστικοποιημένη περιοχή -αξίας 34 εκατομμυρίων δολαρίων- στο Φορτ Πολκ της Λουϊζιάνας. Αυτή η τακτική "ισραηλινοποίησης" του αμερικανικού δόγματος ένοπλης σύγκρουσης συνοδεύεται από την αποκαλούμενη "σαρονοποίηση" ("Sharonization") της κοσμοθεωρίας του Πενταγώνου. Οι στρατιωτικοί θεωρητικοί καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια να φανταστούν πώς οι αυξανόμενες δυνατότητες του πολέμου υψηλής τεχνολογίας μπορεί να αναχαιτίσουν, εάν όχι να αφανίσουν τις χρόνιες "τρομοκρατικές" εξεγέρσεις που προκαλεί η απόγνωση στις διογκούμενες φτωχογειτονιές των μεγαλουπόλεων.
Προκειμένου να συμβάλουν στην ανάπτυξη ενός γεωπολιτικού πλαισίου για τους πολέμους πόλεων, οι στρατιωτικοί αρμόδιοι για το σχεδιασμό κατά τη δεκαετία του '90 στράφηκαν στην εταιρεία RAND, η οποία έχει πιάσει τις πόλεις με προσήλωση. Οι ερευνητές της επεξεργάζονται τις στατιστικές εγκλήματος στις πόλεις, τη δημόσια υγεία στις πόλεις και την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Διευθύνουν επίσης το κέντρο Arroyo του στρατού, που πρόσφατα δημοσίευσε μελέτες για το πλαίσιο και την τεχνική πλευρά του πολέμου πόλεων, μελέτες οι οποίες φτάνουν να γεμίσουν μια μικρή βιβλιοθήκη. Ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της RAND, που ξεκίνησε στις αρχές του 1990, είναι η εκτεταμένη μελέτη "πώς οι δημογραφικές αλλαγές επηρεάζουν τις μελλοντικές συγκρούσεις". Το συμπέρασμα, σύμφωνα με τη RAND, είναι ότι η αστικοποίηση της παγκόσμιας φτώχειας έχει προκαλέσει την "αστικοποίηση της εξέγερσης" (όπως είναι, στην πραγματικότητα, ο τίτλος της έκθεσής της). "Οι εξεγερμένοι ακολουθούν τους οπαδούς τους στις πόλεις", προειδοποιεί η RAND, "δημιουργώντας απελευθερωμένες ζώνες στις αστικές παραγκουπόλεις. Ούτε το αμερικανικό δόγμα, ούτε η εκπαίδευση, ούτε ο εξοπλισμός έχουν σχεδιαστεί για το ρόλο της αστικής αντιεξέγερσης". Κατά συνέπεια, η φτωχογειτονιά έχει καταστεί ο πιο αδύναμος κρίκος στην αμερικανική αυτοκρατορία. Οι ερευνητές της RAND αναλογίζονται το παράδειγμα του Ελ Σαλβαδόρ, όπου ο τοπικός στρατός, παρά την ογκώδη αμερικανική υποστήριξη, ήταν ανίκανος να εμποδίσει τους αντάρτες του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί να ανοίξουν μέτωπο στις πόλεις. Μάλιστα, "εάν οι επαναστάτες του Φαραμπούντο Μαρτί είχαν λειτουργήσει αποτελεσματικά μέσα στις πόλεις νωρίτερα στην εξέγερση, είναι αμφισβητήσιμο πόσα θα μπορούσαν να έχουν κάνει οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να βοηθήσουν έστω να διατηρηθεί το αδιέξοδο μεταξύ της κυβέρνησης και των εξεγερμένων".
Πιο πρόσφατα, ένας κορυφαίος θεωρητικός της πολεμικής αεροπορίας έθιξε παρόμοια θέματα στο "Aerospace Power Journal". "Η γρήγορη αστικοποίηση στις αναπτυσσόμενες χώρες", γράφει ο σμηναγός Τρόι Τόμας στο τεύχος της άνοιξης του 2002, "οδηγεί σε ένα πεδίο μάχης, το οποίο μπορούμε να γνωρίζουμε όλο και λιγότερο, δεδομένου ότι είναι όλο και συχνότερα μη σχεδιασμένο". Ο Τόμας αντιπαραβάλλει τους σύγχρονους ιεραρχικούς αστικούς πυρήνες, των οποίων οι συγκεντρωμένες υποδομές εξαρθρώνονται εύκολα είτε με αεροπορικές επιδρομές (Βελιγράδι) είτε με τρομοκρατικές επιθέσεις (Μανχάταν), με τα άναρχα δομημένα περίχωρα στις παραγκουπόλεις του Τρίτου κόσμου, τα οποία οργανώνονται βάσει άτυπων, αποκεντρωμένων υποσυστημάτων, "για τα οποία κανένας χάρτης δεν υπάρχει και των οποίων τα σημεία ισχύος δεν δύνανται να διακριθούν εύκολα". Φέρνοντας ως παράδειγμα τη "θάλασσα της αστικής βρομιάς" που περιβάλλει το Καράτσι του Πακιστάν, ο Τόμας απεικονίζει την κλιμακούμενη πρόκληση του "ασύμμετρου αγώνα", μέσα στις "χωρίς κόμβους και ιεραρχία" αστικές εκτάσεις, ενάντια στις πολιτοφυλακές που έρεισμά τους είναι οι φατρίες και κινητήρια δύναμή τους η απόγνωση και η οργή. Αναφέρεται στις ολοένα αυξανόμενες φτωχογειτονιές του Λάγκος στη Νιγηρία και της Κινσάσας στο Κονγκό ως άλλα πιθανά εφιαλτικά πεδία μάχης.
Ετικέτες Θεωρία Πολέμου