Ο μύθος του Barack Obama και η φιλο-τουρκική του πολιτική

Απαρατήρητη από τα ελληνικά ΜΜΕ πέρασε η δήλωση του Αμερικανού πρέσβη στη ΠΓΔΜ F. Ricker ότι η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της ΠΓΔΜ δε θα μεταβληθεί, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των Προεδρικών Εκλογών. Αν και έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν για το κατά πόσο η έκβαση των εκλογών της 4ης Νοεμβρίου μπορεί να επηρεάσει τα εθνικά μας θέματα, παραθέτουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο γνώμης του Κ. Πικραμένου:

Μόλις 10 ημέρες πριν την ανάδειξη-εκλογή του νέου Προέδρου των ΗΠΑ και όλες οι δημοσκοπήσεις «προβλέπουν» σίγουρη νίκη του αφρο-αμερικανού Barack Obama. Oι μεγάλες εφημερίδες του αμερικανικού κατεστημένου (Νew York Times, Washington Post) έχουν ταχθεί πλέον ανοικτά υπέρ του σχεδόν άγνωστου (μέχρι χτες) Γερουσιαστή του Ιλινόις. Οι αναλυτές στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι οι εκλογείς δε διακρίνουν ποιος είναι ικανότερος να παρέμβει στην επίλυση των οικονομικών προβλημάτων και χρηματιστηριακών κρίσεων που περνούν σιγά-σιγά στην πραγματική οικονομία σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι Αμερικανοί θα ψηφίσουν με το ένστικτο και τη διαίσθηση….τον επόμενο πλανητάρχη.

Στο Τουρκικό τύπο έχει καταγραφεί εδώ και πολύ καιρό ένας δημόσιος προβληματισμός για τις θέσεις του Barack Obama έναντι των θεμάτων που απασχολούν την τουρκική διπλωματία και όχι μόνο. Στην Ελλάδα, όπου η αντίστοιχη συζήτηση δεν υφίσταται διότι προηγείται το «Βατοπέδι και η παραίτηση Ρουσόπουλου», οι πολίτες (σύμφωνα με την Καθημερινή και τα γνωστά παπαγαλάκια αυτής) προτιμούν τον Obama σε ποσοστά που αγγίζουν και το 90%. Άραγε η όποια προτίμηση των πολιτών βασίζεται σε συγκεκριμένες θέσεις του Δημοκρατικού Υποψηφίου ή αποτελεί μία anti-Bush/ΜcCain επιλογή και μόνο; Στην επίσημη ιστοσελίδα του, www.barackobama.com δημοσιεύτηκαν πρόσφατα (σε μορφή .pdf) οι θέσεις του έγχρωμου υποψηφίου για την επαναπροσέγγιση των ΗΠΑ με την Ευρώπη εν ονόματι της ατλαντικής αλληλεγγύης και φιλίας. Στα πλαίσια των πρωτοβουλιών που θα λάβει εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι, μεταξύ άλλων, και η «αναβάθμιση της στρατηγικής σχέσης ΗΠΑ –Τουρκίας». Υποστηρίζει ότι λόγω του πολέμου στο Ιράκ (2003) η κυβέρνηση Bush χειρίστηκε «ανεύθυνα το θέμα της τρομοκρατικής απειλής του διασπαστικού PKK”, προκαλώντας ζημιά στις άριστες σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας και οξύνοντας την αντι-αμερικανική στάση της τουρκικής κοινής γνώμης. Δεσμεύεται να δουλέψει για την εμπέδωση της δημοκρατίας και της δυτικής στροφής της Τουρκίας αλλά και για την ένταξη της στην ΕΕ. Όσον αφορά την Κύπρο επαναλαμβάνει το γνωστό ποίημα περί «ενός ενιαίου κράτους με δύο ίσες πολιτικές κοινότητες όπου θα προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πουθενά δεν αναφέρεται σε ψηφίσματα του Σ.Α του ΟΗΕ για αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων.Το παράδοξο είναι ότι στην Τουρκία υπάρχει μία έντονη ανησυχία για την εκλογή Obama για δύο συγκεκριμένους λόγους:

1) Τη δέσμευση του απέναντι στο Αρμενικό Lobby για αναγνώριση της Γενοκτονίας του 1915-16 εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος. Οι Δημοκρατικοί μετά την επικράτηση τους στις εκλογές του Κογκρέσου (2006) προώθησαν ψήφισμα για την αναγνώριση της γενοκτονίας αλλά η διαδικασία σταμάτησε μετά από παρέμβαση του Εβραϊκού Lobby για χάρη της Τουρκίας.

2) Tη δέσμευση του για γρήγορη αποχώρηση των Αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ γεγονός που, κατά τους Τούρκους, θα οδηγήσει στην διαμέλιση του και την ανεξαρτητοποίηση του Ιρακινού Κουρδιστάν των Barzani και Τalabani. Aυτο αποτελεί και το εφιαλτικό σενάριο για την Τουρκία αφού για πρώτη φορά στην ιστορία των Κούρδων θα υπάρξει «μερική εθνική δικαίωση» με ό,τι συνεπάγεται για τους Κούρδους της Τουρκίας.Ο Τουρκικός λαός δεν δείχνει να τάσσεται υπέρ του Obama αλλά τον προτιμάει στην λογική μιας μετριοπαθούς εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σε αντίθεση με την επιθετική και αλαζονική πολιτική του Bush που στηρίζει έμμεσα και ο Mccain.

Δείξε μου το σύμβουλο σου…να σου πω ποιος αλήθεια είσαι!

Σύμβουλος του Barack Obama για θέματα Μέσης Ανατολής είναι ο διπλωμάτης Dennis Ross. Ο εν λόγω αξιωματούχος επί σειρά ετών στις διοικήσεις Reigan, Βush (πατέρας) και Clinton αποτελεί «μέγα όνομα» της Αμερικανικής διπλωματίας και του Εβραϊκού Lobby. Έχει διατελέσει επί σειρά ετών ερευνητής του AIPAC (δηλαδή του ανώτατου θεσμικού οργάνου Lobby για τις Αμερικανο-Ισραηλινές σχέσεις) και συν-ιδρυτής του WINEP ( σημαντικού think-tank που επηρεάζει την επίσημη διπλωματία του State Department για τη Μέση Ανατολή υπέρ του Ισραήλ). Θεωρείται «γεράκι» με βάση τις θέσεις του για το Ιράν, τη Συρία, τη Χεζμπολά και τη Χαμάς. Με τον Dennis Ross ως σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής για θέματα Μέσης Ανατολής και κατ’ επέκταση της Τουρκίας, ο συμπαθής Obama δε θα διανοηθεί να στεναχωρήσει τους «στρατηγικούς» του φίλους στην Άγκυρα ούτε κατά το ελάχιστον. O Ross θα είναι εκεί να του υπενθυμίζει πόσο σημαντική είναι η Τουρκία για τα ζωτικά συμφέροντα του Ισραήλ και να μπλοκάρει κάθε πρωτοβουλία των Αρμενίων, Κυπρίων (γιατί επίσημο Ελληνικό Lobby δεν υπάρχει) και ενδεχομένως Ποντίων...

Με ενδιαφέρον αναμένω τη δικαιολογία που θα βρει για να αναβάλλει επ’ αόριστον την δέσμευση του προς την Αρμενική κοινότητα των ΗΠΑ. Εν’ ολίγοις η σκληρή πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων θα προσγειώσει τον «ιδεαλιστή» Obama όπως προσγείωσε τον «ρομαντικό» Bill Clinton στη Γιουγκοσλαβία την δεκαετία του ’90.