Tα "καυτά μέτωπα" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής

Οι προκλήσεις για την ελληνική εξωτερική πολιτική (όπως τις βλέπει ο "Ελεύθερος Τύπος"):
1. Τουρκία - Κυπριακό
Για την ελληνική διπλωματία, η αποτροπή ενός μεταμοντέρνου πραξικοπήματος στην Τουρκία (γιατί με κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε η απαγόρευση του κόμματος του Ερντογάν από τη Δικαιοσύνη) ήταν η καλύτερη δυνατή εξέλιξη, αφού διατηρεί -έστω και θεωρητικά- ζωντανή την ευρωπαϊκή προοπτική και την πολιτική της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, στην οποία δεν διαθέτει κάποιο εναλλακτικό σχέδιο. Στο υπουργείο Εξωτερικών, πάντως, γνωρίζουν ότι αυτό δεν σημαίνει ότι η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας θα αποκτήσει μια νέα δυναμική ή ότι θα αρθούν οι επιφυλάξεις των Ευρωπαίων εταίρων, ούτως ή άλλως η πολιτική της διεύρυνσης της Ε.Ε. θεωρείται μετά το ιρλανδικό δημοψήφισμα «κλινικά νεκρή». Επιπλέον, το γεγονός ότι στην Τουρκία απετράπησαν τα χειρότερα και ότι ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βγαίνει σχετικά ενισχυμένος από αυτή τη σύγκρουση δεν σημαίνει και άρδην βελτίωση του κλίματος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, κάτι που φανερώνει ότι η ελληνική διπλωματία θα παραμείνει εξαιρετικά προσεκτική.Εκεί που διαγράφονται θετικότερες προοπτικές και είναι πιθανόν να αναπτυχθεί μια θετική δυναμική, η οποία θα επηρεάσει θετικά όλο το πλέγμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, είναι στο Κυπριακό. Οι συνομιλίες ανάμεσα στους Χριστόφια και Ταλάτ θα ξεκινήσουν το Σεπτέμβριο, δίχως την απειλή μιας παρατεταμένης κυβερνητικής αστάθειας στην Τουρκία. Και στη Λευκωσία, πάντως, στο επιτελείο του Κύπριου Προέδρου είναι εξαιρετικά συγκρατημένοι, έχουν βάσιμους λόγους να πιστεύουν ότι η άλλη πλευρά θα κάνει ένα βήμα πίσω πριν από τη λύση. Ωστόσο, αν οι αισιόδοξες προβλέψεις επαληθευτούν και υπάρξει τελικά λύση στο Κυπριακό, τότε δημιουργείται εκ των πραγμάτων μια δυναμική συνολικής διευθέτησης των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ακόμα και μέσω του Δικαστηρίου της Χάγης.
2. Σερβία - Βαλκάνια
Η σύλληψη του Ράντοβαν Κάρατζιτς και η παραπομπή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά και οι χλιαρές αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν σε αυτή την εξέλιξη μέσα στη Σερβία δείχνουν ότι οι ευρωπαϊστές έχουν πάρει για τα καλά το πάνω χέρι στη χώρα. Αυτό λύνει τα χέρια της ελληνικής διπλωματίας, ώστε να προωθήσει την επαναπροσέγγιση της χώρας αυτής με την Ευρώπη και να εκτονώνει σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα με την «πυριτιδαποθήκη» της περιοχής που λέγεται Κοσσυφοπέδιο. Ωστόσο, και παρά την εξασθένηση του σερβικού εθνικισμού, η αναγνώριση ή όχι του Κοσόβου παραμένει ένα αγκάθι για την ελληνική διπλωματία. Και ενδεχομένως να διαπιστώσει στο εγγύς μέλλον ότι οι Σέρβοι θα προτιμήσουν να προσεγγίσουν -και σε οικονομικό επίπεδο- χώρες με μεγαλύτερη ισχύ και κύρος στα ευρωπαϊκά κέντρα λήψης αποφάσεων από τη δική μας.
3. Σκόπια
Η ανάδειξη του ζητήματος «μειονότητας» και «γλώσσας» από τον Γκρούεφσκι δείχνει ότι οι διαπραγματεύσεις για το όνομα πολύ δύσκολα θα καταλήξουν. Παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις και την κριτική που υφίσταται από τον πρόεδρο Τσερβένκοφσκι, ο οποίος της καταλογίζει λαϊκισμό, η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ επιμένει στην αδιάλλακτη στάση της. Χθες ο ΥΠΕΞ Μιλόσοσκι τόνισε ότι η χώρα του «σε καμία περίπτωση δεν θα αποδεχθεί επίλυση της εκκρεμότητας της ονομασίας υπό οποιοδήποτε τίμημα» και ότι η ΠΓΔΜ «δεν διαπραγματεύεται την εθνική της ταυτότητα και τη “μακεδονική” γλώσσα». Και μπορεί η Αθήνα να υποστηρίζει ότι η ΠΓΔΜ είναι εκείνη που επείγεται για τους ευρωατλαντικούς θεσμούς, το βέτο πάντως δεν πέτυχε ακόμα τον στόχο του, που ήταν η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας.